heilige verlangens naar onbereikbare liefde gewond, licht dooft wijl Orpheus afdaalt naar de onderwereld in het zicht van Charon in de lichtstraal houdt zij een witte duif van hoop vast maar de plek die hij betreedt kan omgekeerd zijn of een weerspiegeling van wat verschijnt liefde voor de onbereikbare verheft zich in die van de vader voor…

in vrijheid loste het plan op als de onbereikbare bergtop daar een wit voetje te halen waar alle geuren verdwalen diep in massief weggedoken geen ziel die loopt te spoken als de dag en nacht verlaten sijpelt tijd niet door de gaten elke richting kent zijn naam de horizon rondom als raam naar die wereld vol mensen met hun grenzeloze wensen…

Die quasivernuftige Castiliaanse edelman was zo op het oog een type robin hood doch wie goed kijkt ziet niets meer dan een windwoordenbuil een weldoener-bedelman Hij trok erop uit op zijn ros rocinante als wereldverbeteraar avant-la-lettre hij liet nimmer af, gaf nooit de moed op maar de wekelingen die hij ontmoette in Málaga Cádiz Granada…

Voorwaar, ik voor mij, zei de vernuftige edelman, die tussen neus en lippen slobberend aan het ontbijt zijn jonkvrouw een aria hoorde zingen na de ouverture Il barbiere di Siviglia van Gioachino Rossini Ik voor mij zeg u, meneer de Scheerder, dat ik mijn uiterste best doe de wereld te overtuigen dat zij in grote dwaling verkeert Jazeker…

Op mijn schone wondersloffen wervel ik gewoon door de stof, bewust mijn verlangens voedend met Danaë’s sensuele schoonheid, ‘t stof der schaduw achterlatend op een lang geleden vergeten verleden. Gevangen in een toren van angst, tegen ‘t schijnbaar onvermijdelijke onder de onverbiddelijkste zon/god; of ’t lot, waar ‘t om begon, ongedaan…

Ik wil alles met u delen de liefde en het leven ik heb slechts schamele woorden ondanks de dood vindt u mij. In fluisterende poëzie een vreugdevolle melodie ik vind u in welluidendheid in schrijnende refreinen. U wilt ver van wereldse rumoeren alles met mij delen in de warmte van sobere doorvoelde woorden naar het diepste van wezenlijk…

Laten wij de fouten niet nogmaals witwassen niet nogmaals vuile leugens uitwissen, wij, zij dit zal veel lef eisen, maar niet nogmaals de fouten witwassen, toen, en voor immer zodat ook zij dichterlijk verder leven kunnen zoals afgesproken, binnen de zinnen dus niet nogmaals die fouten, nimmer meer toelaatbare zolang wij hier keken, kijken…

ach de bomen vroeger wiegden zoals het geschreven is in d’oude verzen waarin gelezen werd of het gedrukt staat dat de nachten vol met zwartheid als dagen zonder randen waren van vreemde angsten waarvoor verdronken werd door onderdrukking van de stormen over meren desnoods in koele vormen in ogen gelegd waardoor de leugen bleef…

ik zag twee beren aan de hemel vager en verdwijnend in de rozevingerige dageraad die aan de ware stralende zonsopkomst voorafgaat de sterren waren na-ijverig van dat licht geluiden klonken om ons heen tsjiep tsjiep tsjiep meh meh meh een lentebries maakte je gouden haren door de war het was die wind die je gouden haren door de…

boven de sprookjes uit het zuiden hangt een onwelluidende stofwolk rijmpjes over dat zielige dierenrijk lijken waarover de mensen zwijgen het wegkijken van de werkelijkheid bestrijdt elke kalverliefde voor poëzie gedichten kunnen juist laten zien hoe opportuun onze kijk op alles is maar platslaan zonder kraak of smaak daar raakt niemand…

Muze - je gaat geweldig tussen de letteren. Wat je ervaart en ondergaat, zal je inzicht bevestigen. Je woorden staan prima verpakt. De Poëzie zij gediend, de kitscherigen voor hun blikken mond gestraft. (Nóg raast hun echo voort, herhaalt wat zij niet weten.) Duizenden meningen in het klad maken waarheid nog niet waar: te vaak vergeet men…

Vrij van kleine kinnesinne zelf in taal beginnen en me meten als een vent met die bescheten profpoëten die het bet- en beter weten in hun breed bemeten zinnen overeten. Het zondagspoeziehart gelucht vervlucht mijn zeurgedicht opnieuw in ijverzucht ik zucht en zwicht op de voorhand al te licht voor hun dagelijkse tucht en…

zie mij als die ene tandeloze tijdmachine vertragend in de zon staren naar ‘n bij knagen op ’n kiertje in de werkelijkheid om te schrijven met ’n levensbrede hand zie mij als ‘n kraker van besloten loze verzen om ze bewoonbaar te maken voor derden zonder ayatollige bouwvoorschriften, door ze over de kaders van voorvaders te liften zie mij…

Als een Atlas die de wereld niet meer torsen kan, als een onkusbare prinses in deze modderpoel, als een vergaloppeerde pony in de onbestaanbare stad, als een inhoudsloze boodschapper van alle goden los, als een To-To in het bos van boos geworden dromen, als een uitgefaseerde donder- & bliksem-winterstorm, als een vorm verzand in onwelluidend leiderschap…

- KALYPSO tot HERMES - Waarom, zo sprak de schoonlokkige tot Hermes, de boodschapper der goden uit naam van Zeus Waarom mag ik die listrijke koning Odysseus die Troje innam, dankzij Pallas verwoestte niet met mijn zoetgoddelijke liefde koesteren Waarom misgunt mij de bliksemslingrende vader mijn liefde voor een man wiens schip…

verbannen naar dit oord geïsoleerd door de goden voor verstoren van oorlog daar ik heb gekozen voor mijn aardedragende vader tot tranen geslagen titanen soms komt een held langs zo mijn verlangen opzwelt maar hij uitgeteld vertrekt als ik hem wel houden wil een grillig gevolg der straf van de maffiose Olympiërs één keer is het wel…

Bekijk de omgekeerd tegendraadse hedendaagse neerslagverwachting en ik voorspel u zowaar dat de helioantropomorfe Ikarische goden der zon een zwartomrande oranjegetinte basketbalballonsurprise in reuzenverslindershanden in petto hebben voor het metamorfosische nageslacht dat in de eilandverleidingsherhaling van Odysseus met Kirke…

kon ik alleen bestaan in jouw gedachten moest ik ooit ergens onderdak vinden omdat ik geen plek vond bij hen die mij nooit echt beminden of ‘t nest waar om mij slechts werd gelachen kon ik alleen bestaan in jouw gedachten als vooral mijn woorden de eenzaamheid de leegte, angst en pijn deden verzachten van binnen, zo leven werd bewaarheid…

‘de werkelijke universiteit is niets anders dan het eeuwig voortbestaande complex van de zuivere rede’ * wij vertoeven in het paradijs laat ons daar beginnen niet te midden van de mensen noch in de stad doch in de zuiverste natuur alsnog in de schaduw der platanus gelegen op dit heetste uur van deze bijzondere dag als de krekelzang…

waar poëzie en het echte leven verweven raken in eenvoudige noch verheven zinnen die betekenissen binnenlaten of het zaad uitstrooien om ooit door deze danwel gene ineens ontdekt worden kan tussen de regels strak als tegels uit de natte vingers gegleden op zaterdagochtend die voelt als een zondag het past binnen de kaderloze ruimte waar ik…