Verandering in het lichaam, verandering in het hoofd, het licht komt door de jaloezie heen, mijn gedachtes blijven niet langer gedoofd.…

En dan nog iets, voordat ik het vergeet jij bent een god, zo sterk als de titanen olympiër, maar Zeus de oppergod heeft jou gestraft, en nu draag jij je lot op nek en schouders en je ruggengraat bezwijk je haast onder 't gewicht der aarde Waarom in Zeus' naam koos je niet voor hem en had met die titanen mee gestreden? enfin, je bent…

Luister Atlas, ouwe makker ik moet je wat vertellen jij draagt dan wel voor straf die hele aardbol op je nek maar ik was ook de minste niet al in de wieg had ik geen weet van al m'n onvermoede krachten in mijn jonge jaren wurgde ik met speels gemak de grootste slangen ik was een echte robbedoes een schobbejak Maar toch hield ik, mijn…

de moerasruiter uit het paradijs is zingend op weg om de aarde te verlaten in de palm van zijn hand strijkt een vogel neer lichtschikkende zingende liedjes monologen die zich herhalen zwierig hertalen in ongrijpbare beelden hij droomt op weg naar de weg die nergens begint en nergens heenvoert hij droomt dat hij is niet is…

het imago van de dichter draagt een zwierige hoed lange overjas en eclatante shawl daar gaat de man die erkend wil worden in beschreven woorden van beeldende poëzie zichtbaar wordt tussen Noordzee en het IJ als hij opdoemt uit de verte met flamboyante hoed…

zo mooi, zo diep, zo inspirationeel, zo irreëel zo prachtig, zo machtig je voelt je teloor gaan aan deze literaire grootmacht! maar ik snap het echt niet velen zeggen van wel dus kan iemand het mij uitleggen? ze zeggen dat ze het snappen maar niet bij liefde vinden passen. Toch is de titel van dit gedicht niet voor niets liefde toch?…

Simonides werd geboren op Keos, een der mono- en duosyllaben in de Egeïsche Zee Cycladen de oudheidkundig geleerden menen dat de roemrijke dichter tussen ca. 556 v.C. en 468 v.C. leefde achentachentig zowaar inderdaad doch die losse tijdsspanne zorgt zoals altijd wel weer voor problemen Simonides zou volgens die data als grijsaard,…

L.S., ook gij lezer zij heil alsmede onbekende N.N. anoniemen en de ons hier bekende niet te determineren man- of vrouwlijk onzijdige brouwers van prozaïsche rijmen onder een of meer pseudoniemen Alvorens u verder leest verzoek ik een ieglijck die houdt van Engels zet uw tanden in dit hoogstandje en begin eens puur voor de lol…

heilige verlangens naar onbereikbare liefde gewond, licht dooft wijl Orpheus afdaalt naar de onderwereld in het zicht van Charon in de lichtstraal houdt zij een witte duif van hoop vast maar de plek die hij betreedt kan omgekeerd zijn of een weerspiegeling van wat verschijnt liefde voor de onbereikbare verheft zich in die van de vader voor…

in vrijheid loste het plan op als de onbereikbare bergtop daar een wit voetje te halen waar alle geuren verdwalen diep in massief weggedoken geen ziel die loopt te spoken als de dag en nacht verlaten sijpelt tijd niet door de gaten elke richting kent zijn naam de horizon rondom als raam naar die wereld vol mensen met hun grenzeloze wensen…

Die quasivernuftige Castiliaanse edelman was zo op het oog een type robin hood doch wie goed kijkt ziet niets meer dan een windwoordenbuil een weldoener-bedelman Hij trok erop uit op zijn ros rocinante als wereldverbeteraar avant-la-lettre hij liet nimmer af, gaf nooit de moed op maar de wekelingen die hij ontmoette in Málaga Cádiz Granada…

Voorwaar, ik voor mij, zei de vernuftige edelman, die tussen neus en lippen slobberend aan het ontbijt zijn jonkvrouw een aria hoorde zingen na de ouverture Il barbiere di Siviglia van Gioachino Rossini Ik voor mij zeg u, meneer de Scheerder, dat ik mijn uiterste best doe de wereld te overtuigen dat zij in grote dwaling verkeert Jazeker…

Op mijn schone wondersloffen wervel ik gewoon door de stof, bewust mijn verlangens voedend met Danaë’s sensuele schoonheid, ‘t stof der schaduw achterlatend op een lang geleden vergeten verleden. Gevangen in een toren van angst, tegen ‘t schijnbaar onvermijdelijke onder de onverbiddelijkste zon/god; of ’t lot, waar ‘t om begon, ongedaan…

Ik wil alles met u delen de liefde en het leven ik heb slechts schamele woorden ondanks de dood vindt u mij. In fluisterende poëzie een vreugdevolle melodie ik vind u in welluidendheid in schrijnende refreinen. U wilt ver van wereldse rumoeren alles met mij delen in de warmte van sobere doorvoelde woorden naar het diepste van wezenlijk…

Laten wij de fouten niet nogmaals witwassen niet nogmaals vuile leugens uitwissen, wij, zij dit zal veel lef eisen, maar niet nogmaals de fouten witwassen, toen, en voor immer zodat ook zij dichterlijk verder leven kunnen zoals afgesproken, binnen de zinnen dus niet nogmaals die fouten, nimmer meer toelaatbare zolang wij hier keken, kijken…

ach de bomen vroeger wiegden zoals het geschreven is in d’oude verzen waarin gelezen werd of het gedrukt staat dat de nachten vol met zwartheid als dagen zonder randen waren van vreemde angsten waarvoor verdronken werd door onderdrukking van de stormen over meren desnoods in koele vormen in ogen gelegd waardoor de leugen bleef…

ik zag twee beren aan de hemel vager en verdwijnend in de rozevingerige dageraad die aan de ware stralende zonsopkomst voorafgaat de sterren waren na-ijverig van dat licht geluiden klonken om ons heen tsjiep tsjiep tsjiep meh meh meh een lentebries maakte je gouden haren door de war het was die wind die je gouden haren door de…

boven de sprookjes uit het zuiden hangt een onwelluidende stofwolk rijmpjes over dat zielige dierenrijk lijken waarover de mensen zwijgen het wegkijken van de werkelijkheid bestrijdt elke kalverliefde voor poëzie gedichten kunnen juist laten zien hoe opportuun onze kijk op alles is maar platslaan zonder kraak of smaak daar raakt niemand…

Muze - je gaat geweldig tussen de letteren. Wat je ervaart en ondergaat, zal je inzicht bevestigen. Je woorden staan prima verpakt. De Poëzie zij gediend, de kitscherigen voor hun blikken mond gestraft. (Nóg raast hun echo voort, herhaalt wat zij niet weten.) Duizenden meningen in het klad maken waarheid nog niet waar: te vaak vergeet men…

Vrij van kleine kinnesinne zelf in taal beginnen en me meten als een vent met die bescheten profpoëten die het bet- en beter weten in hun breed bemeten zinnen overeten. Het zondagspoeziehart gelucht vervlucht mijn zeurgedicht opnieuw in ijverzucht ik zucht en zwicht op de voorhand al te licht voor hun dagelijkse tucht en…