Steeds meer galjoenen kwamen er aan Om nadat Amerika was gevonden Met miljoenen aan het boeren te slaan Middels varkens, koeien, paarden en honden En door afbakening van landbouwgronden Nu aan nieuwe regels gebonden Dienden de inheemsen zich te schikken Naar een politiek van landje pikken En Kit Carson sprak: voor het allerlaatst Zien we…

Van huis uit heette hij Octavianus de eerste echte keizer van het rijk die rome tot in uithoeken liet groeien en heersen over volken tegelijk Hen bood hij het romeinse burgerschap in ruil voor vrede maar met recht en plicht ze konden dienen in de legioenen en hoger klimmen, zij het stap voor stap Zo maakte octavianus imperator, van Gaius…

hoe wij steeds vergeten wie we zijn de oertaal van het hart tot stilte manen tot het breken van het licht hoe we leven blazen in manke mythes tijd in de schaduw loert we meedogenloze taal leren spreken hoe in onze ogen het menselijk tekort bevriest in winternachten geweld levens aan stukken rijt een vloed van tranen tederheid bevrijdt…

te jong voor het huwelijk zo jong is hij jong nog een ware adonis in de bloei in het licht van het feest met ongekende sierlijkheid beweegt zijn slanke lijf vol overgave danst hij energiek en vol passie uit zijn traditie de dans met de melodie in verbinding stralen donkerbruine ogen vastberaden jeugdig vuur doordrongen van precisie…

Moge er vrede heersen in Oost en West en Zuid en Noord, moge er vrede heersen in heel de wereld. In vrede herdenken we hen die kozen te strijden, hen die kozen de strijd geweldloos tegemoet te treden en hen die geen keuze hadden; allen wier lot het was te vallen, te sterven in de strijd. In vrede gedenken hen die gewond raakten, beschadigd…

ik kijk zie nog net de vage glimlach op het gezicht van het lijk dat ik ooit worden zal ik ben op tijd voor mijn ochtendwandeling waar wij in zelfgenoegzaamheid op het schelpenpad luisteren naar het geknisper en gefluister van zee en wind mijn vrind zingt altijd luidkeels mee ik houd mijn stok stevig vast hij geeft mij…

Toen zij de ongeschreven wet tot hun masterplan verhieven en zij op een troebel vlot de onschuld uit hun ogen wreven op de trage deining van de tijd Toen zwarte harde lijnen mens en wereld begrensden en zij van knevelen en kleineren een wet van achter-de-rug schreven Toen onder de flinterdunne hemel de verschillen werden overvaren…

Hoe we elkaar brieven schreven over het bloedvergieten de dood van vrienden over lieveling wanneer kom je thuis Hoe we gekluisterd met gespitste oren naar de strijdbare verslagen vanaf de frontlinies van radio Oranje luisterden Hoe de televised war de huiskamer binnenrolde wij met holle ogen brandende kindjes op de vlucht zagen…

red onze kinderen van dodelijke plannen jaag de heksen weg verberg de duivels in een doofpot red de scheppingsorde houd de man-vrouw praatjes vast lokaliseer het kwaad verjaag het onheil van de wereld red de pletwals die vijandbeelden in asfalt stampt laat alles hetzelfde blijven de wereld is eenvoudig maar toen was daar een kleurrijke…

Mensen die van elkaar houden, een wereld zo woke dat zij op hem, haar, hen of hun mag zijn, en hij ook. Dat overal allerlei mensen, verschillende talen, geloven, kleuren, samen spelen, werken, leven, samen de wereld opfleuren. Stel je voor … Een wereld waarin welzijn boven winst en welvaart gaat, waar de Natuur niet onder maar met…

Mijn voorlaatste wens voor Poetin Landjepik spelen Lijnentrekkend in de grond terwijl Moedertje Rusland Almaar kleiner wordt Stop zo snel mogelijk Deze zich snel ontwikkelende Dictator Omarm een nieuwe Gorbatsjov Laat huidige tijd De toekomst zijn, WERELDSTA- BILITEIT. Tot slot mijn laat- ste wens voor Poetin: Beter de leer van…

(voor Alexei Navalny) Wie staat op na jou met dezelfde moed van onverschrokken leeuwen onuitwisbaar de glimlach om je mond en ogen die keken dwars doorheen verdorven zielen? wie heeft jou zo gevreesd dat zelfs je dode lichaam hem nog meer angst aanjaagt dan zijn eigen schaduw waarin hij onophoudelijk het dreunen van jouw voetstappen hoorde…

In de omheining van het zijn sterven we iedere dag een beetje meer. Of het nu woorden of kleren zijn we trekken niet alles uit de kast. Laat ons de avond zijn waarin het kind mag verdwalen. Laat ons lachen als we huilen leer ons zeggen het komt goed. Leer ons met sterke armen dragen kijk daar is de werkelijkheid al.…

De Maas blijft doorstromen, het water gaat haar eigen gang keert een laag zelfbeeld om naar herwonnen kracht.. Ik zie trotse schippers en hun historische boten In de oude haven liggen, masten vol scheepstouw dragen een collectief lichtsnoer doen het erfgoed belichten, verenigd Rotterdam.. de torens aan de havenkant wedijveren om…

Harlekijn draagt een kap met bellen zijn stem slaat over als hij in volkstaal rapt over zijn panorama op de wereld de wereld op zijn kop om zijn middel draagt hij een koord waaraan een kleine spiegel hangt die ritmisch meedanst als Arlecchino spreekt op de maat van muziek de mensen keren hem de rug toe als de snelle satirische…

De bomen broos van ijs hoe verdragen zij het diepe geweld van de aarde? Onder de ijsvelden trillen weidevelden van een vergeten diep verlangen. De goden rouwen om vernietiging en dwalende doden Wij bouwen een grafkelder voor het opslaan van ondraaglijke herinneringen. Zullen we binnenkort alles tussen de regels vergeten…

Tientallen eeuwen her zag men in het warme Oosten soms zeemonsters opduiken potvissen spoten hun damp de krokodil verliet dikwijls het water verruimde zijn roofgebied wonderlijk! zo 'n enkele slang of hagedis zweefde eens tussen twee boomkruinen dieren schiepen in landen als India China en Japan schone vertellingen waarin gestreden…

eens zag ik een man met een kindje voor op de fiets en ik zag zijn gesloten oogjes hoe het kleine hoofd dommelend naar voren viel hoe de wind zacht door zijn lichte krullen streek ik zag de zwijgende vader boven het kind hoe hij oplettend met vastberaden handen de weg naar huis reed ik zag hoe een stroompje kinderspeeksel traag…

Ik voel me erg thuis in de wereld, met de kat -- gekruld op mijn bed.…

Graag zou ik nog het Sydney Opera House Willen beleven Bij leven en ook welzijn heb ik dan de hele wereld gezien De ziekte Die Polycythemia Vera Draag 'k reeds ruim drie decennia Met mij mee Ongeneeslijk, ongeneeslijk Hoe heeft onze Schepper/Createur ooit zoiets kunnen bedenken Natuurlijk begrijp ik het creëren van vele banen in de zorg…