het groene gras groeide grootser dan gister water uit de hemel daalde traag neer op het veld en de oevers van de milde meander had gestaag iedere druppel geteld stoffig was wel het zandpad waarover ik liep het zal dagen kosten deze droogte te vergeten ik ontmoette een uitlaatgenoot en riep; ben je al door een adder gebeten het is sporadisch…

wat je nodig hebt is moed de velden achter je te laten voor wat zij zijn of worden en zelfs die groene blaadjes zullen heus wel verkleuren zonder jouw betrokkenheid de schoonheid van de linde zal niet minder zijn dan wanneer jij haar aanschouwt tot je plotseling beseffen zou dat bloemen jou niet zien elk leven zonder jou kan dat…

Tussen vieren en wegkijken gebeurt niet veel tussen half vijf en zes des te meer als het meezit en niet tegenzit met het weer dan hoef je alleen je oren en niet coûte que coûte maar eventueel je ogen de kost maar te geven genieten van ochtendgezang van de merel maar dat laatste dat kon je wel raden dat kon ik ook weglaten of overslaan…

Viburnum opent tussen roze bolletjes valt het lentelicht Sneeuwbalstruik staat weer in lichte bloei, haar takken dragen de ronde trossen, open in roze en wit. Lentezon strijkt langs bloempjes en laat de tuin glanzen. Elke bol lijkt een belofte te dragen, een kalme plek, uitnodigend voor bijen die komen en oplossen in de warme lucht.…

In Breda 's Mastbos scheidt een beukenlaan twee meertjes van elkaar, die door verzakking van weiland met moerassige omranding geroepen werden tot krachtig bestaan. Luchtige pijnbomen en dennen staan aan de oevers, geven waterwelving een dansspel van springende schittering, waarin schaduwen opduiken, weer weg gaan. Het vroege kikkerkoor wekt…

Buiten roept een uil, de dag is voorbij. Ik droom dat ik een boom ben, alleenstaand, weemoedig in een dicht beloverd bos. Mijn kruin huilt als de wind, mijn takken knakken, mijn bladeren rillen. Het bos rondom mij hoort mij niet, het is zo veraf, onbereikbaar. Maar ondergronds roeren zich de tongen van duizend schimmeldraden. Alle bomen…

Jij vliegt in ochtendgloren vederlicht en vroeg geboren ontsproten met vleugels als beukenblad vredevol verzonden tot einde der dag Breng jij hoop in bittere tijden teer geschenk vanuit schaduwzijde met oneindig leven voor even als sprekende belofte, in dit jaargetijde Leef jij, als licht in lentezicht vullend vreugde met aangezicht…

Na acht golven, steeds hoger gespannen ontstaat de negende golf met immense kracht de allerhoogste, uit jongere zusters geboren als laatste slagveld dat alles mag bekoren Het water buldert woedend boven de wind sopranen zingen een stevig zeemanslied vastberaden omdat geen mens wederliet nemend alles mee, al wat ons ooit gegeven Haar armen…

Alom staat het fluitenkruid op springen te fluiten, boterbloemen uiten zich door los van elkaar geel te zingen. Het stroblonde riet is zover nog niet, wel ontspruiten haar felgroene sprieten Geen haast heeft groot hoefblad met haar wijde blaren, de paardenbloem en het madeliefje lieten zich als eerst begroeten, brandnetel blaren vouwen…

Ochtenddauw op blad stille adem in de rust aarde spreekt tot mij In het vroege licht ontwaakt de aarde, elke grasspriet draagt een stille boodschap. Mijn broze huid luistert naar wat vormloos is, een trilling van zachtheid. Langs het water beweegt wind als een oude gids, niet sprekend maar wijzend in rimpeling en rust. Mijn adem vindt…

Getrimde zeilen een zachte golf raakt het hout stilte draagt de boot De wereld trekt aan me, voorbij in een stroom van golvende indrukken die me meeslepen. Ik blijf staan waar drukte oplost en alles zich uitvouwt tot een zachte ruimte. De breekbare stilte legt zich neer als een lichte sluier over wat nog trilt - een uitnodiging om dieper…

De aarde herinnert zich wat ze was voor wij namen wat we nodig hadden. Een worm draait zich om in het donker. Niemand ziet het. Het telt toch. De kers bloeit drie dagen. Daarna fruit of niets — ook dat is een antwoord. Ik sta in de tuin zonder conclusie. De grond is zacht. Dat is genoeg.…

Mist over daken de stad houdt haar adem in licht zoekt contouren De stad ontwaakt in een sluier die alles verzacht. Daken verdwijnen, net voorbij hun eigen vorm, en hoog boven mij staat een toren stil te wachten, alsof hij luistert naar wat nog niet gezegd wordt. Uit schoorstenen stijgt een trage warmte op, een stroom die zich zonder…

boombasten barstensvol generieke liefdestragiek vervlogen vogelsoorten orkestreerden woorden partituren over het dan wat al lang over schijnt evenals het verzwegene de ontbroken vergeving gevraagd of als gegeven strijden en voortbestaan wortelbodems aangrijpen invoelende vertakkingen wind als reden aanwijzen verwaaien met…

De stille streling wervelt op zonnestralen, sterfte en leven breken uiteen vanaf het begin, als lijnen, kussende tederheid in bedrieglijke rillingen, grof als versteende watten. Zanderig geritsel stijgt op over smalle heuvels, arrogant doorslaande wortels waarvoor de dieren vluchten, bekoeld, elk individu, wijd verspreid omdat al onhaalbaar…

Edel en statig landgoed rondom het herenhuis heeft de adellijke aard van een eeuwenoud park zeer kunstig aangelegd hier weeft jonge wildernis zich langzaamaan vrijuit onbelemmerd doorheen het luchtige warrige bos blaast zijn helende adem kwistig over de drukke weg een gezellig spijshuis binnen waar keukengerei fraaie potjes en bussen…

Bloemknop in het gras ochtendlicht rust op het wit stilte vóór de bloei Hoe de bloei van het madeliefje mij uitnodigt om trager te worden, alsof elke stengel een fluistering is die ik pas hoor als ik dichtbij genoeg kom om niets te verstoren. Het grasveld wiegt als een lichaam dat mij herkent, een lichte golf die langs mij glijdt zonder…

Kijk de mokerslag raast richting natuur geboorte en dood versmelten aan de finishlijn. In cirkels bijtende ruwheid van oprechte droogte Zacht als diamanten, zacht als een katoenen diamant. De gouden stilte trekt zich terug op uitgestrekte vlakten, nederig afgeronde taken, waarachter goden zich verschuilen verhit; - de menigte dicht…

Na een staarwedstrijd met de Narcissus onder de bloemen besloot ik mij te verzoenen met een opkomende viool in twee kleuren stond zijn tulp bloemrijk open- gebroken toen lieflijke margrietjes voorbij kwamen gevlogen ‘Xanthippe!’ zou geroepen zijn door de stinkende gouwe maar het bleek zijn gele neef een rouwende hoornpapaver…

Een moment van stilte overvleugelt alles, ook al daalt ze telkens neer bij nieuwe dageraad blijft haar waarde toch behouden wel luister en geniet mee van de lijster van zijn luchtig vorrjaarsgezang zijn roep omgeven in fijn gewaad waarmee de dagen ontluiken tevoorschijn komen, narcissen stralen een moment van ‘stilte’ terwijl de…