Tussen stammen schuift zonlicht over het bosgroen een blad blijft liggen Traag wandel ik onder het dichte bladerdak, waar de ochtendwind zacht de oude takken raakt. De lucht draagt een milde geur van mos en aarde, en ik adem rustig in, alsof de tijd heel even stilstaat. Soms komt de buitenwereld te luid en te dichtbij, maar het ruisen…

Wanneer je het bruggetje overgaat, waar ooit een ophaalbrug stond, glijdt de abdij achter je dicht als een herinnering. Het pad strekt zich recht voor je uit, geboord door oude bomen die als wachters de stilte bewaken. Ergens opent zich een grote weide, waar fruitbomen, krom en koppig, hun strijd om te overleven voeren. En toch is het landschap…

er lijkt mij haast geen tijd verstreken kwestie van een oversteken van deur naar weg naar groen van hangverlang naar doen waar jaren her de boetsters zaten hun spaan ter dichting van netgaten heerst nu het gele bloemkarpet van teunisbloem en zandraket ik wandeleet de zonnegloed krachtbouillon voor mijn gemoed helmgras kietelt scherp mijn…

Vanuit Escalles daal ik af, de helling zucht onder stilte en inspanning. Bomen, gebogen onder wind die er niet was, staan stil als getuigen van wat ooit bewoog. Het land golft, zoals in een schilderij van De Staël, stroken kleur, velden met gewassen, paarse bloemen ertussen, anders dan lavendel, verstrooid, verwonderd. Langs…

de bomen strekken hun machtige armen uit om meer wind te vangen zo indringend de trekkracht van hun wortelstelsel te testen en wolken jagen als haastige geesten door vrij hoog spel te spelen maar baldadig én verdwaasd net als regenbuien te breken echter is dat niet wat ik zie de wereld verschuilt haar…

“O Rhenus, U zij geprezen onze gebeden zijn gehoord aanvaard en uitgevoerd Uw bloeden vervult ons met trots op de steile oever onze aderen stromen over van liefde en moed tegen de ingedroogde kribbige dijken op komen wij weer met de zwaarste laarzen door klei aanstampen Of waren het weer de tranen van Lorelei wanhoop over…

De ochtend legde goud over heide en blote schouders tot de middag het inzoog en slechts blauw bestoven nacht hing waarin open handen zochten wat glansde en de rest lieten draaien terwijl wij wachtten. Alleen een vlaag morgenlicht knipperde over varens en wie daar lag, werd iemand anders die opsprong, met kleur geschroeid in de warme huid, en…

boom tikt tik boven blauw boom boom kort kort stoot stammen draaien stil stammen zwart klik stammen gras gras laag vlokken licht gras gras springt mee…

O lampenke bij d'avondhaard hoe zacht gij trillen doet de late klok slaat eenmaal nog dan is de stilte zoet hoe zacht gij trillen doet Geen hand die weegt, de markt ging toe 't gewicht rust in den schoot een uiltje op den venstersteen ziet binnen 't gulden brood Wat ver in vuurge bergen woont komt hier als vonke klein 't waterke spiegelt…

Tierde tegen weer en wind Honderd wonderen winterlijk verzwegen Wachten hartediep in knop Zoveel jaren die almeer ontvankelijk door de lege stad Van bomen in de wind…

De tuin ligt er verlaten bij De struiken staan weg te kwijnen Geen hommel vliegt nog op de hei De zomerzon wist te verdwijnen Een lege vlakte werd de wei De nectar is opgedronken Ze gingen: juni, juli, mei Geen bloem staat er nog te pronken Het bos ontbeert zijn zomersprei De bladeren hangen te kniezen Noch groen noch bloei in dit getij…

Dauw rust in het gras zonlicht trilt op één druppel ochtend ademt stil De vroege ochtend spreidt een deken van stilte uit, terwijl glinsterende druppels rusten op het jonge gras. Elke parel vangt het eerste, tere zonlicht op, als een fluistering van een ongeschreven begin. Voor wie intens voelt, is de wereld vaak te luid, maar dit vroege…

zo dicht aan het Wad knaagt de neonkilte met kracht aan de schaduwdeken die het Lauwersmeer tracht te ontbinden van het sociologische waarmerk met de expressie om de toen open zeearm – Lauwerszee – op de 23ste van de vijfde maand in 1969 te ontdoen van zijn vrijheid en het hernieuwd te etaleren in een gecultiveerd management terwijl…

De dag legt zacht zijn kleuren neer, het licht omarmt de wolken nog één keer. De stad wordt stil, de hemel gloeit, alsof er goud door alle uren vloeit. Wat zwaar was, mag nu lichter zijn, de avond draagt de laatste zonneschijn. En in de warmte van dit stille uur blijft liefde branden als een zacht vuur.…

De zon legt warme handen op de schouders van het land, strijkt langs de rood geworden blaadjes, raakt het water aan de kant. Een boom buigt zacht zijn takken, het riet beweegt en komt tot rust. De wereld hoeft nog nergens heen, de dag heeft haar nog niet gekust. Er hangt wat nevel op het water, een dunne sluier, teer en licht. En tussen…

in de wind dwarrelde een pluisje zo licht dat het door géén opgemerkt werd maar hij met het scherpe oog der hoeder van elk detail waaide eventjes met het pluisje mee hij gaf het alle ruimte buiten de duinen waar het verzwijgen hoogtij viert echter waande het pluisje zich een edel dier tot hier en niet verder zei de meest wijze van de…

De levensboom schepper van leven op aarde oud als de wereld Met verwondering zie ik je ontwaken in het zachte licht van de vroege ochtend. Je reikt met sterke takken naar de hemel, terwijl vogels hun eerste lied laten horen. Je bladeren fluisteren met de wind, een fijn geritsel dat mijn aandacht raakt. Ik voel de adem van de seizoenen…

Het zilver dat van het rivierwater afspat, dat zijn zicht één ogenblik lang doet uitwijden in bandbreedte terwijl zij voorbijschrijdt – of is zij klare schijn? Als de schrijnende en grauwe lucht door de herfstige wolkenopbouw weer uitbundig is volgepropt, blijft zij slechts als een flauwe herinnering zweven als de meest verfijnde zinneverbeelding…

Het venster is helder, de verte is echt, alleen onbereikbaar, hoe hard zij ook vecht De vleugels gedrongen, niet breeduit, maar klein, wordt zij constant belemmerd een vlinder te zijn Zo worstelt zij verder, de zege blijft uit Tot zich plots, door een wonder, Gods ruimte ontsluit…

Dikke mist verdwijnt nu traag, pastel kleurt zacht de horizon, een nieuw en zuiver beeld ontwaakt. Moeder Aarde en haar kille osmose; warm bloed stolt in de koude grond, de taal behoedt het oude skelet. De dwaze klok verliest haar grip, de mensenziel, zo puur, sereen, reist vloeibaar naar het nieuwe avontuur. De trotse geest zwijgt stil…