De allerlaatste februaridag de laatste vóór de eens-per-vier-jaar laatste brengt volgens 'Weer' waarin ik mij verplaatste wat buienwolken met verijsde top Koel en hoogpolig stromend door de lucht van smeltend arctisch ijs en schotse bergen aanvankelijk nog ietwat wisselvallig met stofhagel en vorstkans aan de grond Nadien goddank…

al weet ik het ik zou het niet toegeven toch niet zeggen ook al zou het waar zijn ik weet het het is mijn twijfelende tred mijn adem hort en stoot dat is waar als het waar is kan ik het beter zeggen toch maar toegeven dat ik het niet weet…

Leef zoals een bus- chauffeur, de omleidingen -- worden de route.…

Als het moment van dromen daar is droom ik weg op mijn dromendaris. Een escapade zo wild en in nevels gehuld een lied in de nacht dat mijn wensen vervult. Bloem in de woestijn, door niemand bekeken drager van verlangens die niet durven spreken. Ach, dromendaris, breng me daarheen waar grenzen vervagen tot een visioen alleen. De horizon lonkt…

Strekkende wortels wind fluistert door de takken rust in de adem Zij staan stil terwijl seizoenen als schimmen voorbijgaan, hun wortels reiken dieper dan wat ooit zal worden gezien. De aarde draagt hun verborgen verhalen terwijl wind hun takken beroert met fluisterende handen. Bladeren vangen licht, laten het dansen en verdwijnen,…

nog pruttelen fossiele zonden tot ze in stukjes uiteen vallen in de grote pan religie ooit waren aanbraden en dichtschroeien het geijkte credo voor een mystieke smaak nu is het vlees met te veel vet doorregen te vaak en te rijk gevoed en te weinig bewegen is hoofdbestandeel geworden van onze maaltijd en geeft de boeren…

Krachten die we niet begrijpen, niet te zien en niet te meten, maken ‘t leven ingewikkeld. Of juist kinderlijk eenvoudig? Want misschien ligt het bij ons Wij, die ‘t antwoord echt wel weten, maar de roep aldoor negeren, klem tussen verwachtingen gewoonten en geweten…

Bergen om me heen, stilte, de ruimte, de wind -- die ik hier kan zijn.…

intens gloeit en loeit het vuur van verlangen in het naderen zonder dichterbij te kunnen komen in afstand gevangen waar samen het onhaalbare eindpunt van rekken en versmelten is zelfs de vlammen reiken hoger in dieper verlangen hun zwepen zijn de pijn van nooit verenigd zijn daar waar losbandigheid tot het laatste gaatje…

En de bomen Die alles overzien En troostend toekijken - Zij die met of zonder blad Voor ieder die het zien wil Altijd dezelfde zijn.…

In de oude Zakkendragerssteeg Waar oude zakken oude zakken zijn Gevuld met jonge Provençaalse wijn Daar gaan Anne & Max een feestje bouwen Terwijl the lonely hearts club band er speelt Zijn aller ogen op elkaar gericht Er wordt heel snel geschaakt op twintig borden Geen eenzaam mens hoeft zich er te berouwen Wie zegt als eerst dat hij…

Och, wanneer ben je te oud om te staan kussen -- onder een abri?…

Tussen takken schuilt zijn lied rijst uit de schaduw stilte in de lucht Hij kiest de rand van de wereld, waar takken verstrikt raken in dicht groen, waar licht gefilterd wordt door een waas van twijgen en onkruid, waar de grond zompig is van vergeten regen, waar stilte nooit helemaal stil is. Hier weeft hij zijn lied tussen schaduw en blad…

waar de geboorte schreeuw nieuw leven raakt laat zij de wereld schrikken in het verlaten van de relatieve warmte op weg met de nu al grijpende vingertjes die dingen naar meer houvast dan vruchtwater alleen waar zwemmen je leven was…

Waarom kom ik jou tegen? Misschien om jou tegen te komen. Waarvoor dienen virussen? Waar virussen voor dienen. Onderwerpen kun je vragend reflecteren. Of dat psychologisch wat oplevert? Wel, je vragen krijgen ramen... Mijn passant gaat vast failliet. Toch heb ik té veel natte vingers om zijn toestand in te schatten. Hij valt of staat…

Een mens speelt graag, bij voorkeur met lievelings- redeneringen.…

na maanden van grauwe nattigheid de lucht nog zwaar van wintertijd meldt zich gevleugeld het voorjaar nog voor de dag krieken kan klinkt uit keeltjes, glad en zacht een vrolijk makend lied merels zingen met hun zang door sneeuwklokjes begeleidt mens en natuur tot ontwaken ritmisch hiphoppen koolmeesjes tussen de takken in het blauw…

Aangeschroefd Pervijze 't klooster, kerk in oorlogspuin. Het kruisbeeld ongeschonden, geschonken verhuisd naar Charles ville Mézières. Franse Ardennen aan een Franse kolonel stad met talrijke kleurrijke kerkglasramen, tot rust komt Wachttijd van een kruisteken een tweede wereldoorlog gekweten Jaren later 't vlucht naar 't hart…

voorzichtig brak het water licht van de zon sproeide nevels van omrollende golven hun kleine regenboogjes in vele kleuren rond die dansten op het oeroude ritme van eb en vloed waarbij het donker rode bloed strakkend wegliep in een spiegelgladde horizonvloed…

Badend in zachte ochtendmist ontwaken geliefden, stevig omarmd zeemeerminnen zingen een heimelijk lied ‘t zeegeluid kabbelt daar doorheen de baai in vuurgouden gloed gestoken toont haar schoonheid en verleiding daarmee, het weerzien een onhoudbaar verlangen naar.. door Tony Bennett en anderen vaak bejubelde en bezongen.. koningin van de…