Zoals altijd dwaal ik af tussen de woorden, alsof ze het laatste zijn dat me nog vasthoudt. Een stil stel uit Suriname zit tegenover mij. Hun zoontje doet me denken aan de jonge koning van Nederland, maar dan met een donkere huid. Hij weet niets, denk ik, van het verleden dat hem achtervolgt. Hij draagt de zon met zich mee in…

In de zomer wandelen we bij zonsondergang, langs koeien en paarden, stil grazend wolken uit de blauwe hemel. Elke dag lopen we samen rond het Roege Bos. Soms fluisteren we over onze herfst en vragen ons af: op welk land zullen wij vallen? Gisteren, onderweg naar huis, struikelde ik plots en viel zacht in de bladeren. Ze hielp…

nu het geruis van de zee was afgebroken in de strandtent waar buikige mannen op slippers met bierflesjes in en uit liepen was een slanke meermin achtergebleven. op haar ranke heup zat een kleine salamander te rusten zijn sierlijke pootjes gespreid in haar milde warmte terwijl ze afrekende voor een cola en de vijfduizend zandkorrels op…

- land - sluierwolken schuiven voorbij als rozige suikerspinnen het stof van gestampte stengels volgt een maaidorser langs lange parallelle banen een rossige torenvalk zweeft roerloos boven het tafereel de zwellende maan en de zakkende zon maken de aren goud de lucht draagt alles wat licht is - stad - nerveus klingelt…

Wind. Tarwearen richten zich op. Ik zie mijn schaduw een sikkel. *…

Een gevluchte dictator schrijft poëzie over zijn eigen lijden. Hij wil zich dichter bij het volk voelen. Ik draag mijn kroon, schrijft hij, op mijn schouders, als een huis waarin ik woon. Ik heb mijn eigen God. Voor de spiegel spreekt een stem in zijn hoofd: Elk huis dat gebouwd wordt, zal ooit instorten. Elke dictator die oprijst…

ik heb mijn vingers geslepen aan grafiet en vergeelde randen, elke lijn een wonde elke schaduw een adem. de fouten groeiden als wortels door het papier, ze hielden mij vast, ze hielden mij overeind. maar de tekening zelf— die wacht, een stil wit veld dat mij blijft aankijken.…

De muren van vijandschap ze willen niet vallen brokkelen ook niet langzaam af maar blijven staan zonder dat hun Initialen erin gegrift staan…

Verlaat de schijn en wees niet conventioneel, of benijdt u werkelijk een stoffig leven? voor vreugd hebt u zo vaak uw ziel gegeven zij hoort, zoals ik zie, in uw geheel. Een masker hoeft u niet meer te dragen. Bij uw kleren zwijgen stil de gordijnen. Voor mij hoeft u niet meer te verschijnen, of verschuilt u zich achter hoge kragen.…

de nacht is licht de schaduwen van alles in de kamer hard het hemd aan de wand, iemand die ooit op een feest is geweest de spijlen van het ledikant, tralies alles buiten de bomen, alles maakt nog deel uit van de lucht…

dit lijkt een fusie van elementen -zinnebeeldig deze middag in het schuwe licht ruikt naar oude boeken, naar lak en inkt uit verdroogde bedding uit muren groeien varens, bekend als poortwachters van oerland glas lijkt hard maar is vloeibaar het venster drijft als raam diepere lagen zijn oneindig doordacht maar kunnen nergens dagzomen…

Ik zet mijn computer aan. Ik wil schrijven in de taal van mensen met een koning, met dichters als Rutger Kopland. De zon, het zand, de zee. Mijn vrouw smeert mijn huid in. Op nu.nl staat geen goed nieuws. Misschien ben ik de gelukkigste vluchteling. Ik ben dankbaar dat ik oud mocht worden in de Nederlandse taal. Met moeite sta ik…

de tijd is ontglipt in de oude stenen straat smal en dicht bebouwd de stappen blijven licht aaneen gereid als strofen van een oud gedicht de zon meet gehoorzame tijd in smalle schaduwen langs stille gevels waar een eind en begin voorgoed verwisselbaar zijn ingericht er is hoog vergeten ruisend in groene koepels van bomen op de…

Bekijk een onderlegger. Eén en al ordelijkheid. Een bromtol. Hoe die verlangt naar een zweep... Lees een boeteformulier. Je kan die flits niet uitstaan! Verklaar onze driekleur. Toch wel een vriendelijk landje. Beleef een kermisattractie. Lawaaieriger kan het niet. Merk een onbestemd voorwerp op. Ergens moet een herinnering liggen...…

Het strelen van zijn lijf is moeder verleerd, dat al een week lang in de steigers staat. Ze wil hem niet, omdat hij langzaam vergaat; hem beminnen heeft ze zich afgeleerd. Met zijn verzorging begint ze nog niet. De stenen lijken broos, het hout vrij zwak. Eens voelde zij zich bij hem op haar gemak; nu is alleen de voeg nog tastbaar gebied.…

Zal ik al naar bed gaan of nog even blijven zitten achter mijn laptop? Wellicht komt er iets in mijn hoofd naar boven, waarvan ik niet eerder wist dat het in mij zat. Ik denk de baas te zijn over wat ik onthoud, maar merk meer dan eens dat ik nog weet wat ik vergeten dacht te hebben. Speelt verdringing dan een rol? Of is er kans op een…

huizen die boven het dal uitkijken lijken ernstiger, alsof ze waarschuwen hoe ze wijs uit hun grote ramen staren dorre bladeren haasten zich de kade af, storten zich ritselend in de stroom onder de brug verzamelen mensen, ook zij kunnen niet meer terug er is enkel de regen; de brug; de mensen; de woorden tussen hen, onuitgesproken…

Zolang eenieder met vakantie is op wereldreis, genietend van de einder in Dubais uitkijktoren eight miles high door dikke transparante glazen wanden of op de brug der decadente cruiser -een pleonasme; cruiser is genoeg- of in het rotspaleis van dalai lama in Lhasa, op de vlucht voor wereldleed dan hoeft geen dichteres of netpoëet…

De schoonheid van het zijn Is soms ver te zoeken, Is hier ver vandaan, Verscholen in donkre hoeken. Het ligt evenwel voor ’t grijpen, Dat ligt ook voor de hand, Onbegrijplijk je ’t eer niet zag, Gaat boven je verstand. Als je dan onder ogen krijgt, Wat je eer niet zag, sta je versteld Van de schoonheid je niet zag, Wijl ’t al die…

IK vind het level van de lage heren Die snel een flutsonnetje produceren Bedroevend! Ik schiet telkens in de lach Neem die van zondag, vrijdag, donderdag Het is een triootje CULTUURBARBAREN Stel halve zolen, sterker: halve garen! HORA EST, MANNEN, OPZOUTEN EN GAUW Ik schud iets tienmaal beters uit dèrmouw Je broodje aap geeft…