de Donder knalde door de Cloud ’t was aan Zeus wel toevertrouwd de Aarde te laten schudden en beven de Kuddes sloegen toch wel op Hol de Malden stroomden vol Vulkanen begonnen alvast te roken allen vreesden ‘n verzengende Tsunami en niet iedereen was nu al Zen genoeg om te vallen als ’n ware Anagami Klotho stond op voor de angstige Menigten…

Kunstig beweegt de marionet in de ingenieuze machinerie als speelbal van zijn meester in het gambiet tot en met diens laatste zet zijn schaakmat klinkt als een oordeel en wet over offers in een zigzag patroon van onzichtbare lijnen tot waar zijn house of cards eindigt de koningin wordt een stervende zwaan het paard…

de wolken hingen zo laag dat ik er met mijn vingers doorheen kon strijken. de sterren — zo zichtbaar, zo zichtbaar dat ik ze kon tellen, één voor één. alsof ik ze uit de lucht kon plukken, als vlooien uit het zachte vel van de wolken. maar ze bleven hemels, magnifiek, fragiel, onmisbaar in het dromen over het universum. de wolken — vochtig…

zeventien jaar, wat vliegen de jaren hard voor een gozer met brains én een gouden hart van schoolbank tot studie, je doet het gewoon alsof het niks is — met één hand op je telefoon bij de Spar ben je chef vullen en spiegelen laat de vakken strak in het gelid daar staan om na werktijd, hop de gym te bezoeken om met gewichten spiermassa te bouwen…

De jongens fietsen samen door de stad, kriskras door elkaar gaan ze op pad. Ze spelen meesterlijk op de pedalen, dartele matrozen uit oude verhalen. Ze trappen op en neer in navy blue en malen traag en sterk op hun pedalen en de cilinders van de scheepsmotoren. En boven alles duidelijk te horen: Het vrolijk gefluit van die zomerjongen die…

totdat een schoonheid of zelfs de gedachte daaraan zich manifesteert totdat een luchtruim een streetview of weids oppervlak zich verdicht tot de plek van ontmoeting en dat dit alles weer verdwijnt na verloop van tijd en dat iedereen zich daartegen blijvend verzet…

Dwalend door mijn gedachten, Zie ik jou daar wachten, Na al zo vele jaren dat je ging, Blijft die last niet gering. Niets is meer als was toen, Ben heel andre dingen aan ’t doen, Ook mijn sociale omgeving Geeft mijn leven ’n andre zingeving. Ik ben best gelukkig met mijn zijn, Wel geheel anders dan eer, En het is toch ook wel minder…

van de bergen taal geraken en slenteren uit het woest kabbelen de beek vult mijn dorst op [kannen] lager dan menig opgehouden hand spetteren druppels om op te gaan terug van waar zij niet komen wilden [hier] op de woorden als wolken wankelen zinnen uiteengereten uit één verregend bed niet opgemaakt zoals verwacht maar doorwoeld…

Werd wakker met droom niet goed meer te zien. Om zo blijer verliet ‘k de zaal, kwamen de zon met alle groen en bloem me tegenmoet Liep langs ‘t kanaal. Dan vraag ‘k aan jou hoe de vlucht ging prompt krijg ‘k foto’s, film van klein vliegding jij achter stuur, je zoon ernaast Slingerend water onder jullie zie ik, de huizen en weiden.…

Omdat jij graag toekijkt bind ik jou vast aan je verlangen We zijn niet thuis anderen gluren mee langs de pilaren Ik weet het ongezien blind door de handdoek waarmee ik mijn haren droog op het terras voor mooie mensen midden in de stad, waar schoonheid samenkomt in de theaters voor alles waartoe mensen in staat zijn op de grens…

Aan de rand van de tafel zit je — alsof je daar per ongeluk bent neergestreken. Een gedachte hangt scheef in de lucht, het eerste woord weigert te landen. Je ogen glijden langs de voorwerpen: een beker, een sleutel, een vlek op het hout — ze lijken te fluisteren, maar in een taal die je niet kent. Je stelt vragen zonder ze te horen. Welk…

Het is echt wel lekker, op de golfslag van een ander, genieten van de zeeën. Ik voel me een westerwind, ik voel me heer van de piraten, ik voel me een daad vol verlangen. Ik kan niet wachten, laat dit avontuur beginnen, verwachtingen over ginder uitkomen. Door minder dan het maximale, als marges nog oprekbaar zijn, bereik ik nooit dat…

De meiavond valt. Stilte in de Heysche Beemd. Rustig is mijn hart.…

zie, wat je gaande weg verzamelt met de ogen van de ochtend aan til het kleine en het grote op voel hoe het verlies zich onthult in de wirwar van al die dingen hoe eenvoudig je in vroeger verdwaalt ondoorzichtige draden van afscheid vangen je in de valstrik van de pijn…

luchtrimpelingen in de ruimtetijd komen en gaan als vorm zonder inhoud bewegende tekens van leven als quarks en microben en plankton in diepzee doch wat is de reden van hun bestaan in de oneindigheid van ruimtetijd miljoenen melkwegen stelsels van sterren op lichtjaren afstand komen en gaan materie verdwijnt en verspilt…

Het leven is als een kleurplaat. In het leven leer je mensen kennen. Ze geven je kleur in je dagen, soms buiten de lijntjes, maar met de jaren worden het de juiste lijnen en de juiste kleuren. Na een tijd vervagen de tinten van wie je ooit hebben ingekleurd. Ze trekken zich terug in het papier, zacht, bijna onzichtbaar. Dan ontstaan…

Gelukkig, eindelijk gerechtigheid Het had toch echt niet langer moeten duren gespannen blikken tussen glazen muren Goddank bestaat er nog gerechtigdheid Is dit de oplossing voor het ov? Wie weet maak ik die panacee nog mee…

AI is zeker niet de toekomst, ze ontsnapt -- niet uit wat er is.…

Een wolk drijft alleen boven dansende bloemen stilte vol lichtheid Als een wolk alleen reis ik langs heuvels en rivieren, tot plots mijn oog gouden narcissen in de wind ontdekt — een gezicht van dans en schoonheid onder bomen, beschut in hun boog. Fonkelend en vrij stralen ze als sterren, langs oevers waar tijdloze stilte het water bewoont…

tussen de Tanden van ’t Heden knarst ’t Zand van ’n Verleden bij de Opgravingen kortgeleden bleken de Kostbaarheden verdwenen of ze hebben er nooit gelegen ik zit om gedegen Onderzoek verlegen op de Muur van Herinneringen prijkten Schilderingen van fijne Tijden de Zon en lachende Gezichten ik had daar niet met grote Zoeklichten op…