Aphrodite tilt amechtig haar verstarde armen als een plechtig uitstrekken van pseudopodia Daarmee benaarstigend de tere kunst van de onaardse associatie apotheose Hoor, de heraut van Hydra zwelt op in holle bombast en de Sirenes snerpen hun frou-frou flardenformules Apophis spuwt uit deze retorische ruimterimpels gelauwerd door galactisch…

Mijn ruimtereizen zijn tragisch, ik ga zo ver -- en kom nergens aan.…

nooit wenste ik deze lucht te verlaten een zilte zucht jouw zoute haren weer en wind zullen niet bedaren maar voor ik wereldwaarts ga laat ons nog één keer de beloftes waardevolle betuigingen en verklaringen herhalen want ogenschijnlijk onaangedaan besef ik toch de kracht van aantrekking en de macht ik om wie hij lacht zacht waren…

Ik hoef niets te zijn om gewoon hier te mogen in dit blauw te zijn Soms lijkt het alsof ik het leven voel vóór het gebeurt, de sfeer van een kamer, de toon, ruimte tussen woorden. En toch verlang ik naar eenvoud, stilte zonder vragen. Ik hoef geen antwoorden, alleen momenten waarop ik niet hoef te schuilen voor mezelf. Waar het gezoem…

Zo vlak na elf uur 's avonds hoor ik pas dat mijn oor ergens welkom wordt geheten waar of ik ben, of ik iets heb gegeten en of ik al halfnaakt aan 't luisteren was of ik bij haar op kussens heb gezeten achter de ramen van de tropenkas waar mister x z'n smartphone was vergeten dood als een pier en werkloos achter glas…

Amechtig buig ik plechtig voor een eruptio mentis, een slang van brandend lavavuur en asregen van Thira waar Eva's eeuwenoude waarheid in pathos en langs passiewegen van al haar voorgangsters de moed en ontmoedigde volgelingen in klare rode wijn hier ten tonele wordt gevoerd op podia waar militia en ecclesia patriarchalia…

We hebben het druk en missen jou extra door -- jou niet te missen.…

als Aphrodite reisde door de Klassieke tijd in de strijdwagen fier met de regenboogvlag lachend gedragen door de zussenverenigingen wilde haar vader, Zeus, daar niks meer van weten de Archaïsche periode was voorgoed voorbij en vergeten ook toen waren ‘t de typische oude mannen die niet inzagen dat zij niks te zeggen hadden over pijlen die…

Kon ik roerloos wegglijden uit de nacht; mijn dag begint zo waanzinnig fel. Al die ik vergeefs heb liefgehad, al wat mijn hart doet overlopen, door wat was, is de weemoed, omdat alles verloren gaat; huiveren heeft geen baat. Kon ik slechts de herinnering verlangen zonder blijmoedig begin, zonder stilte in de nachten, zonder begeerte. Ook…

de tongen tongen en spreken in tongen zwijgen de spinsels diepgaand en geregeld opstaan gestaag wandelen en dan gelach en geschok en tranen en weten en schudden en dans de dansen dansen meesterlijk innig en intiem mijn band en straalt uit mijn ogen zoals mijn handen de lucht strelen stop mijn hart spreekt nu in tongen mijn hart…

Kinderharten begrijpen niet Ze volgen Vertrouwen, op ‘volwassenen’ Zij die ze beschermen, liefhebben Zelfs als dat niet zo is Kinderharten weten niet waarom, waarvoor, waardoor Onbevangen, vol leven Zelfs als dat niet mogelijk is Mee, mee in zinloosheid Niet hun gedachten mee, ongewild, vol angst Kinderharten zijn engelen veel…

Rozegeur , maneschijn opwekkingen snijden doornen krassen op zielsverwanten afscheid nemen doet zo'n pijn. Lentebloesems blijven geuren de zwaluw is alweer in 't land tijd blijft even verdwijnen al in het heelal blauw is 't water de lucht 't leven op de vlucht treurnis werkt verzwaren de takken de last verdriet te dragen…

Het gras is van goud : dat Hij heeft verbouwd met het bijvoeglijk naamwoord. Schep nog eens op, snob. Kauw al je cultuuruitjes tot literatuur!…

Hart klopt zacht, stilte spreekt, in jouw ogen, vind ik mezelf weer. Zonder woorden, voel ik het licht, een fluistering, die nooit zwicht.…

bij één ster ben ik al dik tevreden dan heeft iemand waarschijnlijk de moeite genomen om ’t gedicht te lezen of tenminste die ster te geven bij nóg één ster kan mijn dag niet meer stuk wat ’n geluk dat ’n tweede lezer ook één ster heeft gegeven en heel misschien (ook) ’t gedicht heeft gelezen maar als ik dan twee sterren krijg dan word…

Is er nog wel plaats voor wat weer te voorschijn komt -- nadat het kwijt was?…

Wind raakt mijn wangen niet om te breken, alleen om mij weer te zijn De wind raast door de bomen als een stem in mijn borst, niet luid, maar diep — de aarde ademt door mijn huid. Soms vrees ik zijn kracht, maar vaker laat ik me meevoeren, want in zijn eigen taal hoor ik iets stiller dan woorden. De zee trekt en duwt als een kind dat te…

’t is ’n feit dat ik in ieder geval ’n beetje van de rivier van vergetelheid gedronken heb aan de bar van Thanatos wel te verstaan de vraag is of ’t zin heeft gehad om zonder ziel of belastende voorkennis ook dat Mnemosyne-doctrine-shotje in één keer achterover te slaan ‘t was blijkbaar niet de bedoeling las ik pas later over dat dodewater…

ik was een rijk man ik bezat een huis met veel en ruime kamers het voetpad en de straat zijn de loper waarover ik van de ene naar de andere kamer ga de lantaarnpalen zijn de schemerlampen aan de wand en de blauwe lucht is het plafond van de gang de hal van het ziekenhuis was mijn woonkamer, de refter van de universiteit mijn…

Zij was een vaardig dichter en bovendien exhibitionist Geen optreden werd daardoor door haar trouwe fans gemist Het hoogtepunt was dat ze poedelnaakt ging staan te dichten En ze hoefde dan, om te rijmen, geeneens haar hemd meer op te lichten.…