Jouw crypto,s
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
339 ik zag
mijn beeld
vervagen in
enkel vragen
naar authenticiteit
nog ben ik
niet van
mezelf bevrijd
in de wereld
van tekens
die mij een weg
willen duiden die
ik niet wil gaan als
al teveel belopen
zonder horizon
en hopen dat
die ooit eens
komt in het reiken
van een echt
helpende hand
met nieuwe tekens
die door jou op…
HET GEHEIM VAN SNEEUW
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
548 toen de sneeuw verdween
werd de stilte verbroken
in en om me heen…
haiku
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
504 haar blond golvend haar
als van lady Godiva
bedekt mijn schouders…
Gebroken snaren
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
487 En zinloos met gebroken snaren
Hangen daar nog de gitaren
Is dit vluchten naar de nacht
de rust waar hij naar smacht
De zachtheid van de dood kwam onverwacht
Of is er eerder over nagedacht?
En zinloos met gebroken snaren
Hangen daar nog de gitaren
Waarom heeft hij niet gesproken
Zie zijn ogen dicht geloken
Wat heeft hem zo gestoken
Dat…
doe het toch maar
netgedicht
4.6 met 22 stemmen
428 doe het toch maar
schrijf maar over het leven
dan schrijf je vanzelf over angst
duisternis verlies en verdriet
zoek een heldere toon
waarin jij jezelf verstaat
graaf het hele leven lang
naar de kern
het duurt te lang
het is te koud om te huilen
doe het toch maar
schrijf maar over het leven…
GRIMM
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
432 De broers Jacob en Wilhelm doorzoeken
boekenkasten, minnen het verleden,
waar deugd en kwaad tegen elkaar streden.
Verder kijken dan vier kamerhoeken!
De jonge, geleerde heren bezoeken
het boerenland, haastig gaan hun schreden
naar een werkvrouw, wier gedachten veel deden:
volksverhaal bloeit binnen haar hoofddoeken.
Beide beoefenaars der…
Goudkoorts
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
363 Met een schep en zeef gaat hij op pad.
Op zoek naar iets wat hij nog nooit had.
Hij loopt onder de hoge bomen speurend naar een oud rivier bed wat hij gezien had in zijn dromen.
Droog gevallen met huge boulders, waar hij dan met zijn schepje onder moet komen. Gravend in de gravel op zoek naar gele klompen.
Even later zit hij aan de water kant…
[ Afscheid: we eten ]
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
447 Afscheid: we eten
niet echt, dat zie je ook wel --
in toneelstukken.…
Gedachte aan zee, strand en duinen
netgedicht
5.0 met 40 stemmen
1.762 Witte vlinders incognito
dansen graag in de wind
ook vermomd op een oude fiets
wij rijden in gedachten terug
naar een moeiteloos voortbewegen
op meer dan luchtledige banden
in ons nog onbevreesd bestaan
naar huis was samen verder
terwijl de krekels tjirpten,
gelukkig zijn kostte geen moeite
bij een maagdelijk witte maan
de eerste…
Zangeres
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
563 Het plafond bij eb
en het wasgoed
van een onbekende
achter het zwarte raam
brengen haar terug
naar het schimmenrijk
melig meisje in de duinen
hoor je haar dunne stem
trillend in die windgebaren
klank van kinderavonturen
kopstem, buikstem, muziek.…
Moratorium
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
499 Je kunt het natuurlijk hebben over vrije vogels, dansende panters die als voortvluchtige duivels hun heil zoeken in andere delen van het torabora oeroeboeroe gebergte, of over zingende witte vlinders op fietsen met luchtledige banden...niks mis mee....
Maar op de Dam stonden exact
14 weken na zwarte zaterdag wel tienduizend kinderschoenen...
___…
De vrije vogel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
523 Vogel vliegt over
vrij van weerstand beneden
gaat zijn eigen weg
Als een uniek lichaam reist in het lege
uitgestrekte hemelsblauw waar de krachtige vleugels
zijn uitgerekt om verschillende lijnen en vormen te tekenen zodat
ze even lekker tussenuit glijdt, trekt, zweeft boven de mooie veranderlijke aarde.
Een landelijke omgeving met glooiende…
laat mij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
457 laat mij
laat mij nu maar gaan
zoals vol de liefde was
was mij het leven goed
de overkant wacht mij
voor het eeuwig vervolg
dat mij herenigen zal
met ieder die ik verloor
dus dans en zing vooral
zwaai mij blijmoedig uit
aan de overkant immers
komen wij weer bij elkaar
laat mij dus
laat mij nu maar gaan
het is de hoogste tijd…
[ Het museum heet ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
338 Het museum heet
Ministerie van de Zee --
Er is geen kust meer.…
Onzekere pubers
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
424 stil viel het
filosoferen
van het bos
met zijn kale
bevroren takken
geen geritsel van
opties en voorstellen
zelfs de onzekere
pubers waren
thuis gebleven om
maar even niet na
te denken over wie
of wat ze zijn of
mogelijk worden
waar je bij hoort
als alleenstaand
is de groep bereid
zich met jou te binden
ben jij bereid ook
over…
Terra nova land
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
448 NOMADE
Waar je de wereld maar wordt
ingezogen
Daar is de maan je rijzend voorgegaan
Haar achterzijde blijft in 't duister staan
In 't nachtlicht wordt de aarde rond bewogen
Haar schijnsel dat Euraziƫ belicht
Siberiƫ noordpool Galactica
En Groenland Arctica America
Daarop had eerder nooit een mens goed zicht
Bezien wij nu de terranova…
de jetlag puber
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
439 eindeloos lijkt het gevecht
pubers bed en slapengaan
doorgaand tot het late uur
brengt de vakantie hen rust
als in de nacht horizontaal
genieten zij volop de dagen
die school ze vaak verstoort
als verkeren zij in een jetlag
roept dan dag en dauw hen
rond zevenen vroeg op bed
met een vriend(in) of game
staan zij chaos stommelend
als de…
Galaxy leader
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
423 NOMADE
Hier spreekt vanuit de koninklijke stallen
Uw captain, mister moon, alias Nomade
Lees goed, en luister, 't is echt geen tirade
't Gaat over jong en oud, kortom: ONS ALLEN
Ook zonder footprints ligt hij aan je voeten
De globe trot je af met google maps
Beklimt mount everest in twee, drie steps
Nooit meer iets in een atlas op te…
Als de kou komt - voor Margreth
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
419 Zij legt elzentakken
langs de randen van de kleine tuin.
Een egel loopt heen en weer
in de druiligere regen.
Op de terugweg
zijn bek vol bladeren.
Stoepje op stoepje af
door het gat in het hek en terug.
Hij maakt zijn winternest in haar tuin
in takken van elzenhout.
Dan komt het moment
dat het voor iedereen is gedaan.
De…
Hemelwaarts
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
458 Onbewust in schemerduister
halfverscholen half geloken
begint zij ongemerkt haar gang
door vocht omstuwd en nevelwolken
Onmiskenbaar trekt zij zienderogen hemelwaarts
rijzend in een baan om aarde
een welving in haar lichtend spoor
Voor Majka…