Er zit een vogel op mijn hand van bloed en zon en blauwe veren. Hij zingt en dwingt mij in te keren, hij doet mij denken aan het strand, een wezen uit een ander land afkomstig en uit hoger sferen. Ik moet hem dieper kennen leren, zijn stem is aan de zee verwant. Zacht trillen in mij mee de snaren en ruisend komt opnieuw tot leven het doodgewaande…

een overtuiging, ingegraven in geestgrond een weiland, stilgelegd in ruimte brieven aan toonder, handleiding voor geestelijke deprivatie, een simpel vers? vragen in ‘t zog van verwarring, halsoverkop in ademnood gevangen, belichaamd door ruwe rauwheid van ontelbare woorden die elke winter weer overleven dan volgt diepgevroren spijt,…

Dagelijks leef ik mijn eeuwige leven in -- voorbijgaande tijd.…

over alles was goed en diepgaand nagedacht ook over de verschillende trappen die diverse groepen te nemen hadden triggers en immuniteit in levende organisaties ze waren er maar nog niet volmaakt wilden allemaal graag eeuwigheid ook bij de mens daar waren ook fouten binnen geslopen want zijn arrogantie sloopte de schepping…

Bestaand uit vele spiegelscherven Weerkaatsten wij elkaar verwrongen Zingend van liefde, leven, sterven Beseften we- de tijden drongen Brokstukken, flarden en fragmenten Verdronken in verdeelde beelden Waarin we soms elkaar herkenden Of dat wellicht een weinig speelden Wanordelijke mozaïeken Heldere delen, slechte voegen Harten die…

Ik heb de oude steden gezien onder een zinderende zon allemaal marmeren beelden de aap in mij is steeds meer mens geworden, sindsdien en door de bossen geslenterd een onvermoeibare zwerver whiskyflessen gevuld met water de mens in mij is toch een beetje aap gebleven, sindsdien schilderijen mocht ik bewonderen onder de adem van…

een stevige wind waait en stuurt jouw blik naar de einder tussen fier fladderende haren, recht vooruit, naar het onomkeerbare, welke nimmer draait . doch je ziel volgt niets anders meer als men waarlijk op de liefde stuit die onweerstaanbaar is en al wat aards is dooft. waar vuur en vlam weer worden verenigd zo die al voor ieder in de eeuwigheid…

Winkelwageneigenaren Henk en Anja uit De Bilt worden dit jaar net als vele hoogbegaafden zeventig Wie tot de laatste snik een toko uitbaat tot zijn aow de laatste werkdag tot de eerste van zijn welverdiend pensioen dankt god en looft de heer in stilte dat hij niets meer hoeft te doen [Dit laatste is een ronduit vreselijk verwerpelijk…

Ik ben dankbaar voor dit leven Al het goede op mijn pad Alle lessen mij gegeven Hoeveel wijsheid daarin zat Laat mijn leven steeds vervuld zijn Van de kracht van dankbaarheid Laat haar energie vrij stromen Op mijn zielenreis door tijd…

een sterfelijke god die niet sterven mag slingert een vuursteen naar de hemel vanaf de Heuvel van het Werk de zon staat laag het licht legt een lange weg af een god zonder stem ver van zijn stam hij is de waanzin nabij telt ontelbare sterren van gouden oker op de Heuvel die Bidt de wereld wordt stil als een god met bedaarde hand de wolken…

Ik heb het leven lief De mensen die daar dansen De wereld en de ruime Blauwe hemelboog En elke dag weer nieuwe kansen Ik heb de wereld lief Een wonder zo geschapen Vanaf de morgen in ’t zonnelicht Met dieren en met bloemen Tot ’s avonds als de zon weer daalt En de wereld weer gaat slapen Ik heb bovenal de Schepper lief Die dit alles…

Bang scharrel ik rond, er zijn hier grote gaten -- die ik niet kan zien.…

het neusje al vroeg in de wind de blik op oneindig en toch nu al de zorgzame instelling voor hen die dat nodig zullen hebben op tijd onderkennen haar gevoeligheid voor deze mensen is intuïtief met een direct aangepaste woordenschat die zorgstandaard is in een communicatie waar met een half woord de hele situatie meteen duidelijk…

Ach dierbaar flierefluitend vogelkijn Meer dan van jou hou ik van 'n jubelduo Dat in de ochtend klinkt als dudeljuo Een wielewaal met zanglijster, hoe fijn! Als melomane melodie- nomade Geniet ik van hun morgenstond aubade…

toen ik terugkeerde naar het noorden liet ik mezelf horen: harder lager heser ik werd wakker zonder stem ik reisde naar het licht sprak zacht iedereen leek te luisteren ik was zachter voor mezelf zong een toontje lager ik leerde zwijgen 100 dagen stil hoe het was het stemde tot nadenken…

Liefde: vergeten dat je elkaar kent, opnieuw -- elkaar ontdekken.…

Zij schreef haar zwanenzang doorheen de jaren van groeiende leegheid waar eerst nog ruimte werd geschapen in samenhang der dingen Zij dreef af in een oceaan van een voor haar en mij onpeilbare diepte dan wel oploste in een onmetelijke heelal. Reddingsboeien werden woorden, inhoudsloos doorschijnend, en haar spraak verdampte vruchteloos…

Stem van de merel met zijn wonderlijk geluid geëerd en gehoord Hoe jij in een ongedwongen sfeer de ziel uit jouw klein lijfje kwinkeleert op een groen gevulde tak Het betreft allemaal welluidende noten en tonen in verschillende combinaties en variaties van waar het einde nog niet is geschreven of gesproken. Voordat zon ondergaat, zijn het…

ik heb altijd gedacht dat zaken en dingen apart in de wereld staan omdat zij anders zijn dan gemiddeld een klein verschil met de rest toch een eigen streven totaal afwijkend van het gemiddelde van mensen naar schoonheid in perfectie en status het klassieke beeld onderscheidend en passend bij leeftijd het belangen gebied…

Grieks en Latijn staan weliswaar te boek als oude talen maar wat is oud, de oudste taal als dieplood der beschaving is een die ieder kent, althans zo denkt men in het algemeen Dat is te zeggen: menigeen c.q. de massameerderheid der markerwaardse achterhoekse urker kabeljauwse twisten nederweerts in koeterwaals Alsmede al die zuiderzeese…