In het land waarvan ik wil dromen Dat uit vrede en vriendschap bestaat Waar drommen mensen samen komen En iedereen in zijn of haar waarde laat Waar kan leven meer vreugde schenken Dan waar ieder de ander gelukkig maakt Zonder aan eigen ik in egoïstisch denken Zijn medemens zo pijnlijk raakt Zo’n land kan enkel paradijselijk wezen Als iedereen…

Als je je ogen sluit, niet beweegt, hoor je in onderaardse holen de muizen, kruipende spinnen die argwanend naar je staren vanuit fragiele door henzelf gesponnen huizen. Je hoort het knisperen van het dorre blad, hoe vette regenwormen diepe gangen graven, pissebedden onder vochtige stenen gevlucht, op zoek naar een veilige haven. Wanneer…

gebogen en stram leun ik op mijn wandelstok en zie vanonder mijn wenkbrauwen naar haar de grijze duif die nog kan vliegen door mij heen het ontmoeten is een fantasie voor twee doch gedragen door een speelse lok even vangen we elkaar in een ooggebaar schalks wordt weer een glimlach geboren iedere dag kent zo een hoogtepunt door een weinig…

De grootste winkel van Teteringen heeft eigen tassen, waarop stralende pracht uit het dorp prijkt, geeft hiermee koopkracht met geld- en kunstminnende wendingen. Daarnaast luiden gestamp en bevingen: men arbeidt, geleid door sterke eendracht. Welke nabije toekomstverrassing wacht? Jonge muren mogen welkomstlied zingen. Voeding en lekkernij…

Een vraag, Hypatia, Hoe voelt het Om uit de duisternis te treden? Niet weggestopt in een donkere kamer? Hoe is het, Hypatia, Om zó helder te denken? Je vader voorbij te streven? Dat hij plaats maakt voor jou? Luister, Hypatia, Voel je het kloppen van je hart? Als men in het atrium rekenkundig probeert te vatten wat je zegt? Als je uitweidt…

Kijkend naar de open haard waar een andere wereld zich openbaart fantasiefiguren komen er tot leven ze zijn er wel en ze zijn er niet het is het creatieve oog dat ‘t ziet in een geblakerde zwarte muur ontstaan door vuur…

Ze vindt mij aardig, ze heeft dus mensenkennis -- of is ze juist dom?…

Nauwelijks nog grip op de tijd Nog slechts op het verleden Jaren gaan voorbij Een achttal inmiddels verdwenen Die jaren begonnen te tellen Toen werd verteld dat nooit meer beter Worden enige optie is Ongeneeslijk, wat een woord De ziekte en tijd spelen cruciaal een rol, terwijl 'Greep op' verloren lijkt te zijn Motto: zich echter geenszins…

waar proef ik dat jij geen artificiële intelligentie bent een ai maar dan zonder eigen naam je rijmt technisch goed je zinsopbouw lijkt menselijk maar toch mis ik het kinderlijke dat speelse dat volwassenen pas durven laten zien als zij het echt ooit aan den lijve beleefd hebben dat laatste stukje onderscheid kan een ai niet…

let op die wijzertjes! altijd en overal draaien ze rustig ze hebben de tijd eeuwen bekeken, zo'n wijsvingerwijzertje weet: gaat het haasten dan raakt het hem kwijt…

Ik ontmoette vandaag de dood In een zeer sombere omgeving Met z’n grafstem sprak hij tot mij En noodde mij mee te gaan Maar ik heb zijn aanbod afgeslagen Zijn ogen staan mij niet aan Vandaag heb ik daarna ’t leven ontmoet Tussen bloemen en bomen in zonneschijn Haar stem klonk als zang van harpsnaren Kom dans, sprak zij, de weg is nog lang…

Vanaf de rivier overal bos met ridderzwam, elfenbankjes en witbebaarde bomen Soms valt er een stilte en hoor ik de boomkruiper hier en daar is er een steen die beschreven staat op de kaart van dit gebied die geen kaart is maar een opsomming van kruispunten, bruggen en solitaire bomen Vanavond zal ik rusten in een gemakkelijke stoel…

achter zwervende wolken verdwijnt een vogel met oude veren in langzame vleugelslag vindt hij de oneindige tijd beschermd gesloten en een keer vrij…

Naar de zon gericht als een paars gekleurd wonder draag je de zomer Hoe heerlijk natuurlijk geurend je bent mijn aandacht groeit mee met de tijd doordat ik jou ook nog eens allereerst waarneem bij het ontwaken van nieuwe dag Een prachtig beeld vol kracht en wijsheid; het is een mooie constante in mijn leven. Elke keer weer slaag je in…

ik liet mijn blikken langs je gaan moest echt twee keer kijken voor ik alles weer goed in het geheugen had staan elkaar echt zien was alweer even geleden speels in een klein tussendoor vaak met een half oor of visueel met spreken toch te weinig contact er gaat niets boven de a-live ontmoeting met knuffel zoen en warme lach…

twee vlinders vleugels kleuren zwart lichtbruin en witte streep fladderen razend snel met de hitte wonderwel een aantal mensen herkennen hen in hun dierbare overleden persoon een emotionele ervaring heel anders toch dan zo gewoon zo warm als de zonnestralen ons omringen zoveel eeuwige liefde zal Jezus ons schenken…

er was alleen een silhouet getekend in het felle tegenlicht er was alleen een schaduw nooit meer zag ze zijn gezicht de inkt is verbleekt alleen de echo is gebleven van gehate woorden hardop neergeschreven overmoedig had ze gezegd: ik zal je gezicht nooit vergeten haar geest veegde het weg het waarom wil ze niet meer weten nu…

Diep ademhalen: ruimte, kalmte, soms vreugde -- De echte nectar.…

Voor meer bijzonderheden en achtergronden bij het nieuws, details, podcasts, bekentenissen, een terugblik op onthullingen in warrige retrospectieven, verwijs ik u allen naar het, bij wijze van uitzondering, even verrassend als opmerkelijk welluidende snelsonnet van Jan B, aka de Woordenaar, getiteld 'Mieren', (sic, zonder toevoeging)... ________…

kleur muziek en mensen in alle soorten en maten trokken de aandacht met diensten en koopwaar die zij te bieden hadden in de mêlee van wat kermis was en altijd geweest is uitbundige vrolijkheid met gezang in een jubelklank omdat er overal zoveel moois is via een geheime wat morsige entree kwam ik in een met stilte beladen ruimte…