In schaduwzonnevlekken van de bast van de plataan de stramme takken wijd uiteen gelopen tot een nachtverblijf waar Nadenken Herinnering Verbeelding vallen in de ziel gelijk in ene camera obscura doch waar in 't volle licht der dag onverhoeds tot schrik van velen als bij des hemels donderslag plompverloren soms een groene en een kleine…

ik ken een heel lief meisje niet eentje die gewoon is maar speciaal de allerbeste altijd vrolijkt zij mensen op met haar ondeugende lach terwijl zij lieve dingen zegt het einde van de kindertijd ze telt echt al dertien jaren brengt haar in de tienertijd waarin ze met vriendinnen hele dagen vol mutsen mag over van alles en over niets…

aan allen die ook weer zoeken wat wij nooit vonden aan hen die menen te weten wat eerder al bleek niet zo te zijn aan het wit en het zwart als eeuwig goed en kwaad al die in beton gegoten stellingen onwrikbaar aan het firmament met ergens een vlekje zo ongeveer in het midden…

Het wordt nooit meer zo als toen jouw ziel nog puur en onbedorven onaangetast door maatschappelijke belangen, niet meer gevangen was al lang geen prille puber meer geniet je van jouw lichaamsgeur ouder dan je gisteren was jongeling voor de toekomst de ochtend is uit mist ontstegen jouw onderbewustzijn voelt kaal dit is de tijd voor een…

toen zijn voeten in de modder bleven steken zat hij vast in een ondoorwaadbare werkelijkheid hij hoefde niet te wachten op het onverwachte: zijn vastgeklonken voeten mengden zich met de poëzie van het landschap hij wilde korte impressies inspreken toen zijn smartphone uit zijn handen viel…

Onder het boompje zit een man te kniezen; in de hand een vel papier. Welke kunst baart zijn gedachtenvertier? Tekening of dichterswerk? Niets daarvan! Wat bloesem daarboven voor raad geven kan? Kijken, snuiven en dubben helpt geen zier. Kunstenaarsogen zijn vol troebel zeewier. Hard en gesloten blijft de hersenpan... Opeens een rilling!…

Zo graag solidair met onderdrukten, alleen -- niet met collega's...…

op blote voeten schuifel ik door eeuwenoude gedachten in de zekerheid dat niets de erbarmen kan dragen die de schoot der liefde in een welkome verlangen kan behagen nu zit zij aan mijn zijde terwijl het weten knaagt want hoelang zij de pijn kan behartigen in de spraak waar geen spoortje angst haar van het weten kan ontzekeren de schemer…

ik had de ezel in de zon gezet het linnen vochtig door ochtendlicht spande meteen schildergerei om me heen gelegd dan kon ik er direct soepel bij in een degelijk ouderwets boers tableau een stukje dijk geknotte wilgen in een lege wei halverwege de boerderij met stal wat verdwaalde bouwvallige oude schuren een heerlijk…

Een gezicht uit een ander leven Vertrouwd en vervreemd Tijd verdwijnt Duizend eeuwen geleden Alsof het gisteren was Verder weg dan ooit Ongezien verschijnen Onhoorbaar verdwijnen Ongekend bestaan…

't mengsel mens wil van zijn vrijheid blijven dromen, en morrelen aan de sloten, wijl elk ander dier van schrik verstijven zou, omdat heel klaar de dood besloten ligt in waar het in leek opgesloten. 't kille lot heeft in de mensillusie met de tijd catastrofaal een fusie aangegaan, en zijn zou al 't bedachte. zo, verdurend in eigen confusie…

In de ochtendzon, o sole mio verwijl ik bij voorkeur privé matineus in mijn hangende tuin achter muren van mijn haus am see in d'azuren poel van morning glory en de aquamarijnen salon Pas demoiselle, pas de quoi c'est pas de problème pour moi geen vreemde eend in den vreemde bohémien zwerver doch geen nomade Met vrienden en maîtressenharem…

Een tuinman uit het West-Vlaamse Zevecoten draagt een chic kostuum van Dries Van Noten, voor Dries werd het wat te groot na zijn dieet van volkorenbrood, maar voor zijn hovenier zit het echt als gegoten ……

De liefde schreeuwt zich uit een hart een rugzak vol gebroken dromen een roze bloemenzee ontwaakt geur van nectar kust de broze velden alsof de natuur de mens liefheeft zonder aarzeling, onbevangen puur likt moeder Natuur haar tere wonden vaak wreder dan de mildste tederheid in de wildernis zoekt vrijheid een weg een lentehart roept…

is het de rode inkt die aan je vingers kleeft het verzonken turen binnen klamme muren zijn het de bloedende handen met tranen gewassen de wisselende tekens aan de lucht is het de blinkende vogel die verblindt de nachtelijke uil met uitgeslagen vleugels zijn het zwervende schaduwen in licht en donker de parelmoeren wolken van…

De meerderheid zal wel sober willen leven -- als het te laat is.…

ik keek het rijtje langs smartphones in de hand de oortjes verbonden luidkeels sprekend met open monden de hoofden geknakt in lange wacht de bloem der natie met alleen schermogen schouders al rond gebogen de bus heeft de gnomen en hun wereld meegenomen om ze elders te droppen als ledenpoppen hun monologen zijn niet te…

Een van de meest fameuze reizigers naar verre oorden hield een logboek bij van zijn vaart aan boord en van alwat hij zag en hoorde Hij was een kuifje eerste klas althans avant-la-lettre maar tooide zich, eenmaal auteur, modieus met een Latijnse naam Jan Huygen van Linschoten werd zo Lynscotius zijn reisverslag zynde Voyage ofte Schipvaert…

langs de zuidrand van de bergketen kleurt de tijd eerst blauw, dan grijs boven de 3d-geprinte wolken leeft de fabelvogel zoogt zijn jongen als een vleermuis wordt 1.500 jaar doet dan een dutje en leeft nog eens 1.500 jaar zijn vaste gesprekspartner is koning Salomo zij spreken over filosofie bijvoorbeeld of een duif vrede brengt voor…

Wedloop van oorzaak en gevolg, ontstaan, bestaan, vergaan, beroer nog eens wat ledematen, wat het oog niet ziet, en het oor niet hoort, bekoring van het te vergevorderde, omarm mijn verdriet, omarm mijn geluk. Ik aanvaard de aanvaarding, of dans en dans niet, ik bijt of word mij gebeten, of bloos en bloos niet, en kijk nog eenmaal achterom…