In de sombere wintertuin zie ik onzichtbare dieren nog voor het regenen in een droom verdwijnen er blijft een grijze wereldtaal aan de veel te diepe afgrond van mijn geheugen hangen om stille getuige te zijn van het feitelijke mezelf zijn tegenover jou ontluiken de eerste bloemen alsof het nooit winter is geweest er zit een…

Van binnen voelt een vrijbuiter zich minder vrij dan buiten Een zwerver, een nomade van de geest, een buitelaar Hij buit z'n zinnen uit en vrijt en is niet meer te stuiten Op zoek naar lusthof voor z'n tweeën in een twijfelaar Al is een vreemde snuiter met een roos liefdesgebaar Hij noodt u tot de liefde op het eerst gezicht…

Hoeveel kans op 'n miljoen Geschat volgens kenners Vrees voor vele renners Bedankt voor het gezwoeg Sterkte van gans de ploeg Nu WE-RELD-KAM-PI-OEN !…

toen zij draden spande tussen het wolkendek en de poëzie verdween het gewicht van woorden haar pen danste licht uit het lood in de zon de doden kwamen thuis alles schitterde…

Achteraf zie je wat er is gebeurd en hoe -- voorspelbaar het was.…

samen zijn wij even weggeweest naar een feest zonder wereld alles hebben wij losgelaten geen agenda of afspraken richtingloos hebben wij zonder kaartje de trein gepakt hij stond voor ons op wacht vertrok meteen na de fluit reed snel het anoniem stationnetje uit nog tikken de wielen hun maatschappelijk verbonden cadans…

----“Meisje en instrument paren als dieren.” -------------------------Gerrit Achterberg ook al gun je hem de maaltijd niet, hij mosselt je, secuur en minachtend zoals enkel een Hollander dat kan. waarom nog dit aantijgen? dit, dat jou de schelp uitpulken helpt niets, niemandal. met lezerslust vermengd rotten de honderden waangestalten…

Langzaam ontwaakt de wereld Uit een diepe winterslaap De eerste blaadjes aan de struik In de woelige aarde een krokus in de dop Maar eerst zien we het fragile sneeuwklokje Zo maagdelijk wit, zo rein en puur Als het hart van het kind Dat spelen wil in sneeuw die niet meer is De grote mensen spelen hun eigen spel Met harten van…

Voor een rode avondzon de aarde Beschilderd als een grote lampion Met donkere valleien en vulkanen Smaragden sawa's, jadegroene meren Zacht wiegend in de blauwe hemelzaal Op verre eilanden hebben regenten De vreemde heersers eeuwenlang verduurd Maar binnen kratons bleef het oud geloof Zolang de dwang der rituelen duurde…

Als kind zwierf ik rond, liep blootsvoets door de plassen -- wat ik nog steeds doe.…

het is het lege nest op de schoorsteen de blauwe sluier rook die over de daken reist de overgroeide kuil bij de rivier een vogel die in de verte roept het is de verdwenen zandweg de oude afgepelde verflaag op een deur de dag van nevel en dauw het stuurse zwijgen het is de beklemmende namiddag het dorp dat nooit het mijne werd de korst…

het lijkt gewetenloos wanneer mijn stappen zich zetten op de vlekkerige paden die zich hebben verzameld tot een nest vol eerbied doch wel met een sprankel anarchie eigenlijk geen wonder, want in deze trage mist doemen telkens in deze niemandsland kathedralen op, derhalve dat deze al herkauwend door het met rijp belegde gras zich voortbewegen…

nog zag ik je staan voor jou zou ik de hele wereld laten gaan omdat ik in jou alles vind en toch trouw kan blijven aan wat wij samen in alle perspectief als nieuwe toekomst tegemoet gaan in een andere goed beter best wereld in samenwerking met de enige echte aarde duurzaam en met respect zonder roofbouw te plegen…

Schoonheid in de lucht betoverend weergegeven komt met vele spiegelingen haar aanblik kunnen delen en daarbij zoveel meer beneden doet de wereld verbroederen.. verbinden onze dromen verzachten de ogen laten sterren stilstaan.…

Kijken naar ogen verblind door hun kracht en pracht ik verdrink meteen Sinds ik haar zie, ontsteekt ze vlam in mij Vonken met een ongekende kleurenpracht maar voel tegelijkertijd een warmte die ik nog nooit eerder gevoeld heb, van een uitdoven is hier helemaal geen sprake. Wanneer ik haar hoor, raakt het hart van slag Kloppingen vliegen…

de woele aarde bekomt haar tijd in alle facetten waar kleuren aan voldoen, de rijpheid van het heden ontgaat vervloekt de monogame chaos van dit kil bestaan de tijd die mij voldaan het leven tracht te herzien als een reis door de doornen van mijn ziel, verzekerd van mijn dromen laakt elk seizoen dezelfde kreet die mij ten dele laat waden…

dat wij hier zitten met lompen bedekt groezelige verbanden om onze koppen samen hier zitten elkaar nog net in de ogen kunnen kijken en dat we dan lachen lachen om de sleutel van ons weggeblazen huis dat wij hier zitten samen met de sleutel bedekt met lompen groezelige verbanden met stromende tranen de diepte van het ravijn…

Op slot Bommelstein is het aangenaam bekomen na wilde belevenissen heer Bommel en Tom Poes rusten beiden in de huiselijk ingerichte zaal de zware Olivier leunt behaaglijk in een grote zetel met gerieflijke steun zijn jonge vriend zit tegenover hem op een stevig zitkussen het geheven glas wijn weerspiegelt zacht maanlicht laat roerig…

Heksen weten dat Al je naar een ander doet Bij je terugkomt Zowel goed als kwaad Zal driemaal wederkeren Zij het vroeg of laat Bedenk daarom goed Wat je met je Rolo doet Bij die olifant…

Zoiets doe je niet heimelijk maar tactisch, zo -- dat het niet opvalt.…