Waarom, zo vraag ik mij af in gemoede beloont geen poëtes of dichter hier doet jouw sonnet dat kietelt, hen geen zier dit lightverse dat zich hult in koele woede? Gramstorig, grimmig, korzelig, temeer daar nog niet eens halfdode feuilles mortes een beter lot verdienen dan door korte electroshocks verdoofd, beroofd van eer Geloofd zij loof…

Toen ik deze woensdagochtend wakker werd, was je in mijn vreemdste droom verdwenen. Geen kaarslicht meer of witte wijn, je kon niet langer bij me zijn— een snelle trein naar nergens, nog vol van de nacht. De dag hield me een spiegel voor, zag geen geweten in de glans. In de weken voor de nieuwe waarheid had jij mijn achterdocht doorboord.…

Zodra de weerhaan als vroegste vogel boven berenklauw voetangels en klemmen in het hinderlaagrijk van het struikgewas voor zijn van lichte zeden niet gespeende fijnbesnaarde doch onbezonnen gevederde deernen in zonneklaarte zijn opwachting maakt zijn de meeste der losse scharrels al tiktokkend op een tak ontwaakt…

langs het stille riet een rimpeling trekt voorbij ochtend zonder woord Het vroege licht strijkt over de rimpelingen, een zachte bries die de oeverranden kust, de ochtend draagt heel even een geheim dat enkel door het stille riet wordt verstaan. Een grijze reiger staat bewegingsloos te wachten, als een standbeeld van geduld in de nevel,…

In hoeverre het waarheid is, hetgeen jij schreef vanuit de diepe armoede van het bloed, de maag en het eenzame brein waar jij verborgen achter muren leeft – ik weet het niet; ik ben het die jij ontmoet binnen het grensgebied van dit gedicht. Ik tast de letters af die jij liet staan de muren zijn van steen, het bed is koud jij schrijft de…

Of ik plannen heb, appt zus vaak De laatste roosjes van mijn struik Goede vriend mailde mij een goeie dag Iemand riep naar mij op de parkeerplaats, vroeg vriend’lijk hoe het ging, zei: ‘zal wel goed want je gaat weg’ Ik zei: ‘k ga naar ‘t graf van zoon’ Nu keek hij bedrukt naar mij ‘k Reed weg en plots een tikje aan ‘t voiture,…

Men neme pagina x van de dikke wikipedia en waarachtig...daar staat de N van de stad waar niemand sterft lichtgetint langs blauwe baai onder de rook van herculaneum en de nog niet dode vulkaan in stegen dromen schooiers van een eerlijke munt in de moderne assemblage de autofabrieken van Beieren waar hard werken beter loont…

Blauw is de hemel Grijsgeel is het strand De verte lijkt te verdwijnen Zoals ikzelf en mijn pijnen En wandel waarheen? Jij in gedachten me houdt op de been Maar ook al die and’ren, de exen, de nieuwe en die me ontvielen De golven dekken ze toe De visjes de kwallen en kreeften garnaaltjes en mossels en al het gewemel van beestjes…

Zij wekt ons erfgoed andermaal tot leven en dat nog wel op Monumentendag ook al bestaat het twee millennia ik hoorde ergens wel de klepel luiden wist wel van Limes' castra en castella maar hoorde niet de kerkklok in Panoven slechts die van Pannerden tot Sevenaer…

De zwanen, hoe die stonden als familie aan de kant hun veren reinigend telkens, opnieuw en opnieuw zo wit willen blijven Terwijl sirenes om ons heen loeiden opnieuw en opnieuw De lucht donkerde maar de zon doorbrak opnieuw en opnieuw Ik langs het kanaal liep, dat alles aanschouwde opnieuw…

Wat langer geslapen vandaag maar dan wordt daardoor de dag wel korter. Het zou mooi weer worden deze dag: zonnig en droog, maar niet te heet zoals een tijd geleden. Straks wandelen rond de vijver zoals velen van mijn buren doen en even praten over kleine dingen. Zo dadelijk eerst naar de viering in de kerk, waar kinderen hun boekentassen…

Het is een adembenemend vooruitzicht om onderdeel te zijn van een groter geheel. De horizon werpt een voorzichtig licht, de geheimen zijn groot, mijn woorden nog ijl. Er is veel om over te bezinnen wanneer de tijd daar eindelijk is. Ik hou mijn adem in van binnen, verzacht de angst voor het gemis. Wanneer het zover zal zijn, ooit op een…

(Wees gegroet, voorbijganger!) Wij laten haar nog even persisteren in dubio van wankel evenwicht positioneel is zij nu uit het zicht verdwenen, doch de limes zal ons leren of en zo ja wanneer de kansen keren dat zij meer ziet op gele kleitabletten dan weer zo'n roomse keizer in portretten en dit weer transformeren tot gedicht waar…

ik beken en ik ontken ik twijfel en ik weet het zeker ik ga en blijf ik ga vreemd en stel me voor van alles ben ik geparkeerd in het eenvoudigste van het herkennen qua mens met zijn gevolg van hetzelfde soort trawanten die in mij wonen niets is vluchtiger dan het rijp dat in mijn vermogen ligt te rijpen naast de vruchten geteeld in…

er zijn eeuwen in mijn jaren overgegaan naar kleine telminuten die telkens iets van me nemen een beetje leven die in zorgen de twijfels aan mij gunnen, de stap naar het overgaan in rap tempo versnellen toch heeft het ook iets gegeven, een paradox op het voorgaande, een smiley met vele gezichten en duimpjes die zich verzetten tegen…

Aan de telefoon had ik het over nog geen vakantie gevoel Maar hier nu met jou die me ophaalde van ‘t station… een begroeten, de kleine die me verbaasd dan naar zijn mamma lachte. Rijdend vertelde je over ‘t bezoek van familie, foto s en vrienden die zo vol liefde. Op de parkeerplaats van de heide spartelde hij opgetogen naar…

Was elke melkkoe maar een heilig dier dan had die Zeus z'n goddelijke gang niet kunnen gaan met escapades voor zijn buitenechtelijk plezier en was Europa niet ontstaan als kroonprinses met eendere naam…

Ik liet me meeslepen door veel belovende titels gedrochten van gedichten en dito zinnenspelletjes ik ergerde me bijna dood aan de dubbelzinnige taalfouten in overvloed op het terras aan de zee en er waren ook dronken lettervlinders die meedronken uit de hedonistische poel van analfabete ziel-ontkenners navelstaarders en ambivalente amateurs…

Heel even weer wat dieper ademhalen nu de morgen nog jong is en de temperatuur draaglijk. Het leven gaat verder: de uren, de dagen, de seizoenen maar ook de vakantie en de vrije dagen. Misschien plannen moeten wijzigen door ziekte van dierbare mensen, die gelukkig weer wat beter zijn. Het leven hebben we niet in de hand en dat zorgt…

Oude wortel rust een stille bron van wijsheid ontwaakt in het licht Onder je voeten leeft een oud geheugen, een stille bedding waar je mag landen. Geen haast om verder te reiken dan je ziel verdraagt, de seizoenen kennen het ritme van je hart. In regen, wind en wortels herken je opnieuw wat onder de drukte stil is blijven ademen. Jouw…