't Was op een zonnige Pinksterdag nog moeilijk bescheiden te blijven voor een krullenbolaap zoals ik 'k Zat toen 1001 verzen te schrijven eerst aan haar en daarna mijn coupeuse die maakt zich zo vreselijk dik Soms dacht ik, ach was ik maar kaal een crewcut, zo glad als een kikker het kan me niet schelen, geen flikker weg die kam, geen…

Het lijkt mij, netgedichtaddicten leesnetdichters en ook u, zwevende leeddichteressen alsmede sappho's genodigden in de plenaire zaal van de pnyx aan de voet van de acropolis waar tragedies boventoon voerden in de welsprekendheidsdebatten van erudiete eloquente mannen in dit onheilstijdgewricht waar op de dag van morgen niets…

En terwijl ik belde om mn kinderen een gelukkig nieuwjaar te wensen hun stem hoorde, zag ik hen één voor één op het fremeo scherm voorbij, zwaaiend, zittend aan een tuintafel, lopend een bergpad af onder een poort, vrienden en vriendinnen zittend op boomstam tussen hoog koolzaad En terwijl een vriendin die de beste in ‘t dorp…

Hoppy kijkt je aan met zijn lieve kraalogies in de winterkou bij een graad of nul rechtop wachtend in de sneeuw met een bonzend hart van zijn rechterpoot spat en knettert dichtersvuur tot de nieuwjaarsnacht met een vreemd gevoel denkt hij terug aan wat dit jaar hem heeft opgebracht leed in lichterlaaie poetry in a big slam beide…

Een rustige dag plotse wind raakt het water reflectie rimpelt Zilveren draden weven hun eigen verhalen, van elk intens moment dat ik diep heb opgeslagen. Een archief van vele kleine indrukken, waarvan tijd de scherpe randjes heeft verzacht. Mijn huid vormt een landkaart van ontroering, getekend door alles wat mij werkelijk raakte. De…

is wachter van de nacht maar wankelt aan de rand der dageraad ligt sluimerend met ogen rood te staren zij heeft haar muts als schone slaapster afgedaan de nachtzuster komt bij de dag maar is de draad der dromen kwijt, niet langer is zij gever van de nachtrust, morpheus' vriend, de verre diepe dalen dromenwever…

- Odysseus meets Nausikaä - Wie spoelt daar aan en strompelt daar een nieuwlichter, een avatar een aardgebonden vreemdeling die zich halfnaakt als drenkeling gestrand op 't eiland der Phaiaken bekend maakt aan Nausikaä? Zij zag een grote zwerver zwaar vermoeid achter wat struikgewas herkende hem als androïde en zei tot haar slavinnen…

Zout op mijn huid blijft de zee weet wat ik vergat ik luister stil mee Het eiland ligt niet op de kaart, maar onder mijn oogleden. Elke golf tegen de rotsen echoot verlangen - stilte bewaard als een schelp tegen het hart, tikkend op herinnering. Ik wandel de grens van zand en zee, waar de horizon ademt als een dromer die weigert te ontwaken…

Jouw erotische versregels doen mij romantisch huiveren vol sensueel verlangen en lustgevoelens klaar als de wakkerende wind alsof ik al een tijdje intiem woon in de mystiek van jouw erotische gedicht er vrolijk door de passionele zinnen wandel af en toe blijf wachten bij een vergeetachtige komma zonder twijfel, alleen om diep te rusten…

Tussen gesprekken rondom bij bakker, muziek op achtergrond, broodsnijmachine, ontbijt ‘k, verteer de avond ervoor Tussen auto ‘s op snelweg zoektocht naar centrum, maar in mall weer, waar w’ op bankje eten. Dan in het land van .... wachten in auto, komen binnen, verkleden ons, stal jij lekkers uit zie ‘k negerzoen jouw mond verbergen…

Zee fluistert zachtjes horizon nodigt mij uit adem vol van licht Even teruggetrokken uit woorden die te druk, te hard of te luid bewegen, ademt de ruimte tussen muren rust, en stilte legt zich als een warm weefsel om mijn overvolle zintuigen. Een trage ademhaling kan iets in mij laten openen, alsof mijn borstkas zich herinnert hoe lichtheid…

Zeer geleerde heer Van Flissinghe tot Meerenburgh, Beste Coenraedt In het kader van mijn ontbijtrituelen heb ik hedenochtend uw kwatrijn en afsluitend distichon mogen consumeren. En, ik moet u eerlijkheidshalve bekennen, het viel mij dusdanig rauw op de maag dat ik mij met laptop, smartphone, opladers en alle tutti frutti als een speer…

Licht streelt het pad zacht woorden fluisteren de ziel stilte draagt het goud Elke dag wandel ik door ‘t leven, opmerkzaam voor wat zich openbaart de wereld fluistert zachte woorden, onverwacht, die mijn ziel verklaart een lichtspel raakt mijn diepste wezen, taal en schoonheid in hun macht de zintuigen ontwaken vredig, een stille dans van…

Als pro-actief greenpeace lid redder in nood tussen scylla charybdis van nova en zembla en bergspitsen door laverend langs walrussen drijvend op steeds minder schotsen in de noordelijk koele wateren des doods wil ik Stoker the whaler en kapitein Nemo een veer in het achterdek steken voor hun grammy award en booker prize…

Met honderd schrijfsels en trouvailles en quasikomische ideeën brave rafeltjes en flarden pseudodoctorandus peeën zou ik je graag gelukwensen en tussen alle zeebanket en honderd gladiolen - één voor elk, en elk voor één dat spreekt medunkt toch wel voor zich - wil ik je best feliciteren en vraag je in het feestgedruis hoe prepareer…

Boom wacht op de wind lucht kleurt in voorbijgaan blauw de aarde luistert Hoe geruststellend het is de adem van de aarde te voelen stijgen, haar toon onder mijn voeten als belofte dat alles wat leeft gedragen wordt in een bedding van vertrouwen. Ochtend ontvouwt zich zonder haast, het licht beweegt als een zachte stroom over bladeren…

Golven dragen mij herinnering vervliegt zacht stil ademt het licht Hoe ik me laat dragen op golven van het leven, waar onverwachte stromingen mij meenemen en het verleden zich zachtjes roert in het nu – een open zee waarin tijd en herinnering samenvloeien. Vroeg in de morgen ontwaak ik langzaam, proef de omliggende natuur met alle zintuigen…

De Zonnedochters rouwen met jou mee ik zie ze in de verte, kaal en stram in weer en wind meebuigen op hun stam   de populieren die een zomer lang hun lentetooi in volle vreugde toonden  aan hun broer Phaëthon,  de alleskunner de durfal die zijn woorden  wist te temmen de paarden testte in de zonnewende    maar niet gerekend had op Pegasus…

De meest onwaarschijnlijke entiteiten zie je niet door James Webb's telescoop dat zijn zwarte gaten, geen realiteiten zij trekken hier 's ochtends aan ons geestesoog eenparig in meervoud voorbij dat wil zeggen aan dat van jou en van mij Neem de stokstaart die aan dikke touwen snoeit in de zoo van kluchtige stallen stastokachtige kwallen…

Vandaag wil ik heel dankbaar zijn voor het leven mij gegeven: de kleine zorgen en de pijn, de droom erin verweven. Vandaag wil ik heel dankbaar zijn voor al wie hier reeds waren, de lieve mensen groot of klein met veel of weinig jaren. Vandaag wil ik heel dankbaar zijn een glimlach naar hierboven, voor allen gestorven zijn die God nu…