Hier, in de cel zie ze spoken bloemenmelkers en bevers schapen in nood je hoort ze breken in de binnenkamers wegdromers of wandelslaven regen van papiersnippers die het hele jaar rond ook hier vallen in onderschatte droomfases daar raak je stilte kwijt Vervang de doorgekookte kool en denk, gok stop of schud of houd voet bij…

onvoorbereid op deze winter knarsen vernielde dromen in broze handen beschroomd licht schuift tussen haar en de wereld zij gaat niet dood niet dood aan barrevoets lopen zij sterft alleen in verloren tijd…

Een stille echo in bodemloze diepte heeft mij leren zwijgen over het noodlot dat tergend sloom over de aarde kruipt in een zwijgzame toekomst leer ik leven met mijn tekortkomingen in dit aardse bestaan en ik hoef geen sigaar uit eigen doos of een stropdas die mijn uitzicht wurgt ik laat mijn eigen rookwolken verwaaien en dans in zomerjurk…

De kamer blijft donker, het scherm geeft licht. Een pantser van pixels, een masker van glas. Je bouwt aan een luid en onfeilbaar gezicht, maar herkent in de spiegel niet wie je was. Kijk hem swipen. Kijk hem hopen. Op een klik, een hart, een teken. Maar de stilte in de kamer is al uren niet geweken. De tijdlijn pulseert met een dwingende…

Zittend in de ochtend zon. Liggend op de maan, daar ergens tussen mars en saturnus. Rozen ruikend naar zomerbries, violen vullende kleuren om doorgaande gedachten te onderdrukken tot enkele rijstkorrels. Waar ging ik de mist in? Zelfs god zou het niet weten. Acht, ‘t zal. Spiegelbeelden reflecterend vol emotie zonder enig gezicht denkend…

Was het een moment van verbinding waar jij je oorsprong vond? Werd je ik je ik op het moment van samensmelting? En wat eraan voorafging? Was dat al deel van jij? Je vraagt je af waar het ooit begon. Wat is die diepte in je hart? Waar komt het groot verdriet dat in je huist, als wind die ook niet altijd waait, vandaan? Waar…

Ik zit in een kamer vol met mensen, ken er geen één — die tegenover doet denken aan Dahmer Ligt het aan mij, ligt het aan die, ligt het aan mijn brein? Ik durf niet te praten, mijn mond zit dichtgelijmd. Ik weet dat ze me haten, ook als ik ze slijm Ligt het aan mij, ligt het aan die, ligt het aan mijn brein — ligt het aan mij?…

In onbeweeglijk evenwicht ligt mijn ik stil te wachten in een bed geschikt voor dromen ergens in de koude stadsbuurt omdat jij ooit terug gaat komen ik weet nog niet hoe lang het duurt je weet dat mijn naakte ziel zich ernstig zorgen maakt maar eenzaam gaat het leven verder ik speel een beetje met mijn gedachten om het wachten te verzachten…

soms blijkt bevrijding een groot gemis en het uiteengaan een node keuze toch ontken ik niet als ik nu zeg ja, dat er nog steeds die liefde is ik stond er van harte voor open plots werd er een pijl afgevuurd waarvoor ik niet wegdook, immers het was een speer op weg naar geluk; het alleen zijn had te lang geduurd liefde blijkt een hard gelach…

Daar komt de regen weer, als een oude herinnering. Op mijn hoofd, in mijn gedachten, tussen dingen die ik liever niet meer voel. Wandelen in de wind, me laten meeslepen zonder te moeten uitleggen waarom. Praat met me, zoals geliefden dat doen. Loop met me mee, alsof we nergens heen moeten. Blijf nog even, alsof weggaan niet bestaat…

Waar kussen de zilte golven van de zee jouw trouwe lichaam door tijd en tranen taai geworden aan het eenzaam landschap verbonden waar zijn de woeste bruisrivieren nabij jouw eindeloze wilde bossen laat ik je toe met jouw voorname lading ik heb ze in mijn bonzend hart bewaard de genoeglijke herinneringen aan liefde in mijn intieme zoetwaterhavenmond…

Je waant jezelf een sombere clown in mist van een verloren landschap wat je met jouw hart niet weet te bekoren: nostalgie van vlinders op stoffige meubels of bedelende geur van verwelkte bloemen naast rottend zomers fruit nu de vergankelijkheid betoogt dat je mij geen gedag zegt in de nacht nu het er op aankomt is een heldere werkelijkheid…

Ondergronds beton. Naakte stroken van zwartgrijs. Vervreemding en angst.…

De witte vredesduiven hebben de hoop nog niet opgegeven ze vliegen gezamenlijk naar de zilveren hemelen het gebeurt nu in de late schemering intieme verhalen tijdens een zomeravond dat vliegen boven het zuchtend landschap het hopen op een andere, gezondere wereld. Maar de werkelijkheid is bizar en deels onmenselijk wreed is het gedrag…

De trein ruikt naar koffie en oude jassen. Onder het raam een vuilnisbakje vol gekreukte bekers dat zacht tikt tegen de wand bij elke wissel. Het gordijn hangt scheef. Zon glipt langs de rand recht in mijn ogen. Een man op de bank tegenover me snurkt met open mond. Zijn hoofd schudt bij elke bocht. Buiten: keukens achter glas,…

Zoek waar de stille echo van verdriet zwijgt de stoere minnaar naast zijn liefdesprooi hijgt naar wat geestverwantschap tussen letters van tijd in ruimte geen zaligmakende zotternij of alleen maar licht waar ook schaduw is zoek waar de berg begint het dal te begrijpen omdat liefde na een pril begin moet rijpen zoek tussen alle regels…

Zing. Mijn stem kraakt bij elke letter. De lamp boven het bed flikkert, het blijft toch branden. Mijn schoenen nog aan. Veters half los. Op het nachtkastje een glas water dat ik niet aanraak. De klok knipt minuten kapot. Ik draai haar met het gezicht naar de muur. Zing. Niet luid. Gewoon genoeg om het tikken te breken. De gang…

Zie hem gaan door een straat weer verkeerd het feest is elders wanneer en waar hij ook gaat het leven overspoelt de kwelders en trekt zo kerven in zijn ziel zie zijn zwoegen op de oever waar hij aanspoelend neerviel zijn vaart verloopt steeds stroever en elke partyboot passeert met opvarend vrolijke gasten geen die voor hem aanmeert…

Ik zie ze marcheren, heldhaftig van karton en valse hoop. Ze zweren dat het kort zal duren, maar de leugen kleeft aan hun lippen als stof van de weg. Tienduizenden vertrekken om een getal te worden in een spel dat hen niet kent. Strategie is de taal van de winnaar. Het graf is de taal van de soldaat. “Maak je geen zorgen,” zegt men…

Hij bestaat dus echt in werkelijkheid die eenzame onbegrepen dichter hij loopt op straat alsof het niets is gedeeltes van gedichten in zijn hoofd wankel evenwicht uit het verleden over de kade in innovatieve zinnenspinsels een volgend hoofdstuk in een onvolprezen boek een groter gedeelte van een woordloos schaduwrijk hij zwalkt niet, gaat…