van wat ik schrijf zijn woorden die telkens haken, die zich kruisen met waangedachten en nooit gedane zaken er is telkens een bevreemding een tegenlicht in de zoete smaak van liefde, niets kan bestaan zonder een offensief van medeplichtigen mijn woorden zijn als bruisend water, prikkelend en onbestendig misvattingen, zoveel als er sterren…

niets meer dan een vlucht is mijn geklaag en voortijdige conclusies. zie, je komt voor een reprimande maar verdwijnt weer met een schouderklopje mijn voorbeeld leeft niet meer is dood maar heeft trouwens nooit echt geleefd, het gebied tussen twee werelden in, daar wil ik mijn ijver slijten op de knieën gaan en in het stof bijten terwijl…

Ik heb vannacht in de achtertuin gelegen op een zonnebed bij de vijver en zocht naar jou in de hoge hemel waar de sterren zo dichtbij waren en naar mij straalden. Er moesten tekenen te vinden zijn, naast jouw sterrenbeeld, die verklaarden waarom jij zo mysterieus bent, wat jouw geheim is en waarom ik er niet bij kan met mijn pet. Niks…

Soms kan het dat de zon weer even schijnt en dat de mensen zijn herboren, al is er kwaad en woede, zijn er rozen die al breken eer ze zijn ontloken. Soms kan het zijn dat mensen weer gaan dromen, al is er duisternis en dood en worden zelfs de kinderen niet meer geloofd. Maar er is liefde en vergeving, licht en dag. Soms kan het zijn dat…

het huis is een vluchtheuvel waar zelfs gewenning loert het hoofd vol maar vullen niet de lege kamers van boven en hoger niet omdat de vorige een schaduw achterliet mijn wortels mogen hier niet aarden worden nog eens naar elders vervoerd ach, draag ik ze niet al jaren hebben ze ooit vaste grond gekend zo dichter bij het eind probeer ik…

ik draag je in mijn hart als een signatuur in de eenvoud van steentjes heb ik mijn liefde gelegd rond de stilte van een maanloze nacht waarin de geest aarzelend iets van een afscheid schrijft zo dwarrelend nog vol van het verlangen proberend wat te vangen het willen vasthouden aan iets dat als een golving langzaam, sneller…

Droevige ogen kijken me aan ze vragen mag ik met je mee ik wil graag weer terug naar huis. Ze kijkt me smekend aan maar weet niet eens meer mijn naam. Ik wil haar in mijn armen sluiten boos duwt ze me van haar af, ze wil alleen met me naar buiten. Een traan rolt over mijn gezicht trek dan de deur weer zachtjes, achter me dicht, ga naar…

Tegen de hemel in mijn kamer hangen de schaduwen van morgen ik pluk de grijstinten breek ze in staafjes rol ze in de tijd om te rijpen Verdwaald in eigen woning op zoek naar verloren dorpsgeluiden bots ik op transparante wanden Ik giet er leugens in valse vormen van genot.…

De muziek is stilgevallen, de gitaar heeft geen snaren meer de speler geen vingers De wereld draait door Hoe zou muziek nog lopen met afgehakte voeten? Versneden leden groeien niet aan, De wereld draait door. De stok in de spaak brak de rijder zijn nek, Maar wie geeft het kreupelrijm een leven terug? De wereld draait door met verbittering…

Als eerst de Stille, koude regen Die de pijn Het best beschreef Daarna de Witte, dichte lelies Die het verdriet Een lichaam gaven Vervolgens het Woeste, zwarte water Dat de angst Het best verbeeldde En ook de Dikke, donkere wolken Die het gemis Zwaar op me drukten Tot slot de Sterke, verscholen zon Die de hoop op beter Steeds…

jij schrijft zo mooi zo stilletjes teer lichtende sterren leg je in een droom voor mij op aarde neer slechts de vlinder van de nacht mag vleugelruizen en mijn hart ervaart het goede dat wat het had verwacht ik laat iets vrij van de geslotenheid jouw levensverhaal het draagt mij verder polijst de matte randen rond mijn innerlijke…

in de nacht is alle kunst verheven tot een status die alles gruwelijk overdrijft met schepen die zelf brandend het vuur in mij tracht te doven onthand zoals ik twijfel of mijn huis de ware woning is waarin mijn dood speelser is dan het boek waar ik geen waarde aan hecht zoals men leest blijven de kunstreizigers uit het zicht en klamp ik…

Niet eerder zag ik een uitvaartkoets zo zwart dat zelfs de fiere hengsten onder hun dekmantel geween pluimden roze boeketten en ballonnen zwierden treurig rondom de eiken rustplaats van het kind hoorde het getrappel van de hoeven dat raakte als een zerk op de bodem van mijn ziel toen ik intenser luisterde heelde het geluid bewuster…

Als donkere wolken voor de zon versluieren sombere gedachten de doorbraak die voorhanden leek Tegenwind dwingt tot twee stappen terug één stapje vooruit De geur van angst dringt in het hoofd met de verwaaide hoop dat de vorige basis niet sterk genoeg is om op terug te vallen Het ritme van het vechten twee stappen terug één stap vooruit…

wolken stuiven uiteen gelijk het zand van de duinen over het strand suist een woestijn aan stilte is het daar de droogte dwingt mijn raam tot mistig kijken en ik staar naar de horizon zie de rondingen van je krullen voorbij mijn zicht wapperen ik denk aan je ik voel aan je ik denk je te voelen in mij aan mij voel ik je denken voel…

zo dichtbij de dood het zou me toch te ver zijn maar Vroman beschrijft * senryu*…

Geef toe heb getracht te leven nog warm van angst koud en stil huis als mantel voor mijn vrees ogen vol dwang lees vragen uit je mond kom en hoor mijn poezie spuug woorden in volgorde en schrijf teksten op gebouwen vlecht gedachten samen gevuld met zuiver bloed zodat de schubben op mijn lijf weer tranen het woord geen pijn meer doet kom…

In de diepte gevallen door angst en twijfel op golven van gevoel zweven in het schemer. Waar je dan tussen verlangen en vechten in het donker blijft hopen dat licht je zal omarmen.…

Zoek de stilte luister naar je eigen ik. Geef een klopje op het deurtje van je hart. Ga binnen in het innerlijke laat gedachten gaan. In deze stilte zijn geen woorden nodig. Luister naar het gevoel van je eigen ziel.…

Het licht valt als druppels uit de lucht en voert geuren mee die sporen naar een tijd waarin ik op kleine voeten naar de bronnen van de dromen liep. De lindebomen groeiden toen tot in de hemel en behoedden mijn dagen die vol zon stonden en er toch al heimwee werd geboren. De weidebloemen kabbelen voort waar schapen en koeien in stilte…