Tot wederkeer gedoemden in tijdelijk bestaan in vederzacht omhulsel hebt gij uw plicht gedaan de liefde te ontdekken te leren tot uw dood doch wie liet mij verrekken van dauw tot avondrood O goedertierenheid vergeef haar zondigheid zij beidt nog wel haar tijd alleen in eenzaamheid met liefde die niet mijdt maar overgeeft, verblijdt…

het jeugdig sentiment kende in mij geen twijfel wanneer ik het zilt van de kwelder waarnam met geuren die als honingdraden me lokten naar de stamper van de kwelder het vluchten was ik moe, het van huis rennen, het kabaal achterlatend bij hen die niet misstonden om als afbeelding op het leesplankje te kunnen staan de dijk, prielen…

Grijze leegte slaapt golven zwijgen in de nacht sterren houden wacht Alleen, zo eenzaam voel ik mij bij eb waar de horizon zakt, verzonken in slapend zand. De lucht weeft tranen in wolken van grijs en ik kraak, ik wacht op mijn liefste, op een hand. De horizon zakt, verzonken in slapend zand. De zee trekt zich terug, grijpt gulzig haar…

Wel eenentwintig dagen ondergronds Onzichtbaar van de aardbodem verdwenen Geloken ogen, spieren zonder zenen Kwijnde onhoorbaar leegte zonder ons Haar lelieblanke huid is niet van grenen Zij zwijgt als 't graf - waar moet mijn zang nu henen Is het haar ziel, de duivel of haar genen Moet ik om mijn gekwelde queeste wenen? Bewoog zij…

Jaja ‘k maakte alweer een berglandschap waar het tussen toppen stroomt terwijl ‘k voordien, onder ‘t douchen ‘t water dankte, hoe het me warmde de koude stroom me wakker maakte na de nacht, de droom en ‘k bedacht hoe het in mijn cellen stroomt, ‘k op les mijn schilderlerares zei dat elk schilderij van mij zo rommelig, ingewikkeld, brei…

Oh, my sleepless little sweetvoice Listen to my tender heart   May I ask you, would you help me Is 'be' a lady, is she sweet I hope she won't live on the street Is she a lady honey'bee'? Who is that girl, who is that be Is she like you, does she like me O please Amean, do help me please She calls herself 'be one, be one' She even…

op de grens waar dromen en denken dwalen tussen waarheid en waan, rijzen verhalen in de fluistering van complot en diep geloof waar logica buigt en fantasie weer ontwaakt wij wonen in verhalen, vormen onszelf, weven een wereld, elk met een eigen beeld de een ziet de hemel, de ander de hel maar waar begint het sprookje, waar het spel een…

Egidia, waar waart gij met de blik van uwe geest waar rust het boze oog van uw peilloos diep gemoed en welke alchemie voert u als kwade genius in 't schild? White euroknight vraagt dringend om wat klaarte in de wijn zijn blik vertoeft ziende blind in de verte waar zich het rood van boeddha mengt met vruchtrijk groen der ganges in…

Mais oui, zei ik, tu as raison maar toch, zei ik haar, weet je wat ik nodig heb is geen excursie ook geen uitje, maar een schat Ik beeld mij in een Alladin dan haal ik eerst mijn toverlamp en zet hem met de grootste zorg op 't altaar naast mijn tafel pak de staaf en sluit mijn ogen buig vol deemoed naar het oosten en als ik zeg simsalabim…

Het is goed dat je bent gaan joggen om alle stress uit je vermoeide lijfje te lopen het is goed dat je alle stress in je lijfje door je bloed naar je gekwelde hoofdje laat lopen het is goed dat je weet en beseft en beleeft wat het is om bevrijd te zijn van de kramp in je hoofd en je bloedende hart het is goed dat dat dreigende…

Laten we het menselijk hart niet laten wezen als het hart van de winter. IJskoud, kleurloos en stil! Maar als het hart van de zomer. Warm, vol bloemen en vogelzang.…

vroeger had ik iets waar ik heel trots op was het was mijn schat die ik voorzichtig bewaarde in mijn jaszakken het waren mijn warme handen altijd was er wel iemand die het onderwerp aanroerde met een eigen ervaring vooral de meisjes waren buitengewoon geinteresseerd want jongens waren bonkig en ruw hadden altijd koude tengels…

Een bomenrij langs het landhuis, gehuld in vuilgele lakens Over de straten liggen roodwitte linten, als vergeten herinneringen Ze rijgt de veter door haar hoge plastic laarzen, en bindt een blauw strikje in haar opgebonden haar Uren rekken zich langer dan een dag, terwijl de wind de linten optilt, een glimp van marmeren straatstenen onthullend…

Onder de groeven van duizend jaar oude restanten in steen gehouwen bevinden zich nauwe catacomben te laag om te staan hoog genoeg om te bukken hier leeft in alle stilte de dood een dolende rat een dwalende raaf kijken naar mij verdwaasd kijk ik ze aan mij bekruipt heel aarzelend een schoorvoetend gevoel dat zij niet kennen benauwende…

Er zijn zo van die dagen met donkere onweerswolken boven je hoofd. Niets kan je nog behagen. Nare gedachten van elke realiteit beroofd. Op dat ogenblik heeft niets nog zin. Zelfs een stralende zon kan je niet bekoren. Futloos, geen einde, geen begin. Je voelt je machteloos en verloren. Het denken is niet te stoppen. Ook al probeer je nog…

Lach, lach vandaag, lach de lach, die jij alleen kan lachen die lach, die elk mens veblijdt zelfs de zon doet schijnen. Lach, je lach brengt vreugde voor ieder die hem hoort, al heb je zelf pijn al heb je zelf verdriet lach steeds je vrolijke lach zonder ken ik je niet. Lach in een wereld vol ellende laat ieder weten dat je leeft lach…

Zou hij van noesjka noten willen leren van eikeltjes en voetjes van de vloer blaast hij z'n schuiftrompetpartijtje door zou zij haar krullenkopje maltraiteren Het was bij ronalds rijke dokterstas een roze floyd draait er op volle toeren zij wipt haar schoenen op een paddestoel een dolle boel met platen uit de kas Haar ogen draaien in vergetelheid…

Als ik niets meer te doen nergens meer naartoe hoef dan, dan is het mogelijk tijd mijn lichaam neer te leggen Daarom dank ik het universum dat ik nog steeds iets te doen, al lijkt het veel, soms niet weet hoe en waar te beginnen, bijvoorbeeld dingen wegdoen, leren en studeren en dat ik altijd wel zin, wel meewil, iets te zien…

Ik zie ook andere gelijkgezinden bezwaard gemoed en depressiviteit die ongeveer hetzelfde ondervinden in hun emoties van neerslachtigheid Ver heen lijkt weer het nazomergetij met klatergoud in blauwe rafelranden het licht dat eerst nog scheen maar nooit ontbrandde een strijd die in een nederlaag verzandde één man legt heel Amerika aan…

Was vandaag net in de kringloop toen hij mij belde, aan het werk weer na twee week Thailand, nu in zijn pauze wandelend hoe zij het gehad en weer lekker thuis en aan werk alles opnieuw, alsof nieuw. En ik vertellend over diegene naar wiens uitvaart 'k was, had willen zeggen hoe mooi zijn kinderen de dienst verzorgd, de muziek 'Windmills…