Het raakt me hoe je blijft staan in mijn woorden. Je zoekt iets en weet tegelijk waar de uitgang is. Je praat zacht, alsof eerlijkheid breekbaar is. Je legt zinnen neer die blijven liggen lang nadat jij vertrokken bent. Ik knik, ik luister, beter dan goed voor me is, en doe alsof dit gesprek niet opnieuw een vertrek oefent. Je zegt…

Kleine Vondelkerk aan het pleintje Maanden terug liep ik langs je heen naar 't grote park Je bent nu een mooie herinnering Dit nieuwe jaar wil ik nog eens kijken hoe het met je gaat…

Hoe probeer ik in de eindeloosheid te blijven van een tijdelijk verblijf hier op deze planeet hoe kus ik een maagd zonder te blozen vergeet ik morgen alles wat ik weet luister de muziek gaat over regenbogen de hoogste noten vangen nu een zoete wind er zijn nog zoveel dromen over ik waan me nu gelukkig als een kind laat me leven liefde geven…

Ik ben de steen waarop stormen slaan, de rots die weigert ooit te gaan. Zelfs als de zee mij opslokt en vreet, blijft mijn hart stil, mijn ziel incompleet. Ik ben de deur die altijd dicht blijft, de adem die nooit een naam prijst. Een zware stilte, een kamer vol pijn, waar verloren dromen verdwijnen. Ik ben het mes dat weigert bot te worden…

Er kwam een moment dat de wereld te luid werd en tegelijk te klein. Woorden stroomden door me heen alsof iets ouds eindelijk zijn stem terugvond. Ik sprak vanuit mijn hart en merkte dat niet iedereen oren had voor die taal. Wat ik bracht, werd gezien als te veel, te diep, te vroeg. Handen sloten zich waar ik open was gebleven. En zo…

zij draagt dezelfde wrok, al daagt de hemel haar uit om deze waarheidsvinding in te vullen met gehuisveste woorden zelf zocht ik naar gepolijste daden die ik als boreling in mijn eerste teugen lucht zou kunnen vinden, doch het licht was gebroken in de schaduw van haar moederschoot met het vernix nog op mijn huid voelde ik haat dat tegen…

Hij noemde zich groot en legde zijn angst in mijn kinderhanden. Wat hij niet wilde voelen, kreeg mijn naam. Zwak, zei hij. Bang. En ik werd het, zoals een kind wordt wat het moet zijn om te blijven bestaan. Ik droeg zijn schaduw als een jas die niet paste maar wel warm hield. Ik kromp, ik beefde, ik brak mijzelf tot hij zich heel…

Ik bijt op het leven, op stilte, op tijd, slik de leegte, proef de eeuwige strijd. Noem het mijn lot, noem het mijn pad, tussen schaduwen en dromen die ik ooit had. Ik kauw op momenten, op licht dat verdwijnt, op verlangens die fluisteren, zacht en venijn. Elke adem een echo, elke stap een lied, en alles wat blijft is wat niemand ziet. Elke…

Tien jaar loop ik door mijn hoofd, altijd iemand voor me uit, altijd iemand tegen mij in. Ze zegt wat ik niet deed, beschuldigt mijn adem, vult stilte met beschuldigingen. Ik zeg dagelijks sorry voor daden die alleen hun stemmen kennen. Soms denk ik dat ik leef tussen twee gevangenissen - de hare en de mijne. Ze…

Mijn kus, een zachte verzegeling van adem, een trilling die het zwijgen breekt, een vlam die, heel even, het donker verdringt. Geen woord kan zo waar zijn, geen gebed zo tastbaar, als de warmte die ik achterlaat, op de rand van jouw bestaan. Ik proef het voorbijgaan, het zout van tranen, het zoet van gemis, mijn lippen lezen, wat mijn…

Her-inneren is zacht terugkeren naar de kamer achter je ogen, waar gedachten hun schoenen uitdoen en het hart weer ademhaalt. Daar, achter het gedoe van de dag, ligt een stoel van stilte die altijd op je wacht. Je hoeft niets recht te zetten, niets te bewijzen, alleen maar even binnen te komen met lege handen. En als je dan zit,…

Mam, wil je de auto even stoppen, hier, langs de weg waar alleen de lantaarns luisteren en de ruiten doen alsof ze niets gezien hebben. De wereld schuift nog na in het sidderende stilvallen van richtingaanwijzers en gedachten, jij kijkt opzij en in je ogen hangt een vraag die ik al jaren ken: “Wat is er, lieverd?”…

Ze sluipt in stilte, zacht en traag, een schaduw die me nooit echt verlaat. In mijn aderen een storm van pijn, en toch probeer ik normaal te zijn. Ik voel me gevangen in mijn eigen huid, zo fragiel, zo moe, zo onbemind. Toch zoek ik licht in kleine gebaren — een glimlach, een hand die alles verklaart. Elke dag een strijd die niemand kent…

Iemand zegt dat het leven niet meer lukt. Geen lijst, geen vakje, geen score vangt dat. We zitten, ademen, luisteren. Het verhaal komt, met haperingen en stiltes, met tranen en zuchten — en precies dáár leeft iets van hoop. Hoop is geen belofte. Het is blijven, ook als de ander niet meer kan. “Dan draag ik…

Ik draag een zonnebril, niet tegen het licht, maar tegen blikken die snijden zonder je het merkt. Achter het donkere glas vervaag ik langzaam, een schim die niemand volgt— een schuilplaats voor alles wat te fel brandt. Ze denken dat ik afstand zoek, maar de wereld kruipt te dicht op mijn huid, raakt aan wat ik niet prijs, eist wat ik…

Ik ben een metafoor die niemand begrijpt, een zin die struikelt, een stilte die blijft. Ik draag het masker van regen en wind, en verlies mij telkens, waar ik jou terugvind. Mijn hart is een raam dat beslaat in de kou, het toont wat vervaagd, maar verbergt wat ik wou. Elke traan is een woord dat nooit werd gezegd, elk gebaar een verhaal dat…

Ze zei het zo vaak dat het bijna een gebed werd: alles een plekje geven. Alsof verdriet zich laat neerzetten op een plank, in een lade, tussen de theeglazen en het servies van een leven dat ooit eenvoudig was. Maar elke ochtend stond ze op met de zwaarte die nergens wilde rusten. Over welk plekje ging het eigenlijk— waar laat je een moederhart…

Er zijn ochtenden waarop de onrust als warme lava door mij heen zakt - niet boos, niet fel, maar zoekend naar een plek om even neer te dwarrelen. Dan teken ik cirkels, logo’s, lijnen die niets van mij willen, behalve dat ik er ben. Ik leer dat herstel niet loopt, maar wiegt, golft, me soms neervlijt in een mellow mist waar series mij vasthouden…

Ik steek iets aan dat eenvoudiger is om uit te leggen, waarom mijn handen trillen zonder iets te vertellen. De rook weet meer van mij dan de mensen naast me. Ze blijft even hangen, doet alsof ze luistert, en verdwijnt dan zonder ruis. Elke trek is een klein akkoord tussen adem en stilte. Niet om te sterven, maar om het leven even…

Gedachten gaan te snel voor de taal — ze schieten door me heen als vonken in een lekke kabel. Mijn hoofd rent vooruit, sneller dan woorden kunnen vallen, sneller dan zinnen durven breken op de rand van mijn mond. Ik probeer te spreken, maar alles struikelt — letters botsen tegen elkaar als vogels tegen een gesloten raam. Gedachten…