Emotieloze dagen wisselden zich af met hitsige nachten vol hevige emoties in het heuvellandschap van zijn jeugd hij kon niet langer ontkennen dat er iets negatiefs in zijn gedachten sloop een boze geest die iets naargeestig van plan was ergens diep in zijn gevoelswereld was er een wildernis met een rivier die in alle tijden voor vreugde…

ik volg een weg die niet te vinden is een kronkel tussen adem en gedachte de grond herkent mijn twijfel de lucht kent mijn verlangen wat is richting als de wereld draait wat is weten als ik enkel voel soms lijkt verdwalen dichterbij dan alles wat ik ooit bedoelde de stilte spreekt in kleine gebaren een blad dat valt een schaduw die wacht…

Het is onnatuurlijk hoe de greep zich sluit. Je hebt me vast, een prooi en vrijwilliger tegelijk. Bevrijd op een manier die bindt. Eén aanraking en de wereld kantelt. Je draait rondjes in mijn hoofd tot de muren hun functie vergeten. We zouden het rustig aan doen, zei je. Maar mijn lichaam verraadt me: in hoe ik sta, in hoe ik luister…

De stenen rillen. Onder mijn voeten jaagt het ijzer zijn eigen hartslag na. Licht nadert zonder gezicht. Ik bal mijn handen tot ze iets voorstellen. Nog even, denk ik, alsof tijd zich laat kneden door wilskracht. Met gesloten ogen zie ik het kind dat ik was, en het andere dat ik achterlaat. Stemmen lossen op in het geweld van geluid…

Elke keer dat ik lach, krimp je. Vreugde is verdacht geworden. Een scheur in je glas waar je je vingers aan snijdt. Bij jou lijkt het altijd feest. Een doorlopend licht. Ik sta buiten, zonder uitnodiging, en leer het ritme van de muziek aan de trillingen in de muur. “Deze fles,” zeg je, Heeft mijn plaats ingenomen. Want jouw stem heeft…

De stad ligt in een gedwongen refrein van mensen die de weg kwijt zijn het lijkt steeds vaker net als in mijn mysterieuze dromen alsof het allemaal spontaan verzonnen is een grijs gebied van kromme gedachten waarmee alles opnieuw naar lentebloesem verlangt omdat jij het zwoele leven aan het beeldhouwen bent met het magische spel van…

kijken naar een slak op een vensterraam slakken kunnen hangen in de lucht slakken kunnen zweven traagjes in slakkenzweefjesvlucht zij dromen zich een weg naar buiten in hun fluisterende regentuin…

Neem me mee, vanavond. Het maakt niet uit waarheen. Langs slapende straten, over bruggen van licht waar de stad zich stil ontwaakt. Laat de stad vervagen, achter trillend glas, een droom die uit mijn handen glijdt. Geen namen, geen nummers, alleen het tikken van ons bestaan. Als een ijzeren massa, onhandig, roekeloos, onze lichamen verslinden…

Vrolijk dansen wil ik met dat zwarte schaap langs ongeziene grenzen rivieren in het landschap het geliefde zwarte schaap neemt duisterschaduwen van metershoge populieren mee naar de zilte kustlijn maandansen wil ik als dat kan dansen en genieten zal ik met het zwarte schaap het hoge groene gras mijn twijfelende bed in het gulzige…

Wie ziet niet de blauwe lucht tussen de wolken of het zonlicht door zwaar wolkenveld. Wie hoort niet de zachte vogelzang boven zware stormvlagen of de traan van het geluk zacht vallend op blanke boezem. Wie herinnert zich niet de vreugde na somber verdriet vrijheid na verdrukking opluchting na gevaar. Alle goede tijden.…

Luister, kind van een al te groot hart, wij hebben de last gevoeld die je draagt. De wilgen buigen voor je smart, hun bladeren trillen van begrip, hun wortels verstrengeld in het verdriet van eeuwen. De wind herinnert zich elke schreeuw die je niet kon negeren. Elke onrechtvaardigheid die je doorboorde. Terwijl anderen hun gezicht afkeerden…

De Atlantische Oceaan en de Noordelijke IJszee voelen over hun golven een druk trefpunt van kwade luchtstromen de koude adem uit Groenland smeekt de zucht van Denemarken bij Andersens Sprookjesland te mogen blijven terwijl Amerika hebzuchtige reuk naar binnen zuigt wil dit reusachtige eiland van het Poolgebied bezitten het strenge…

Gisteren was de lucht voor het eerst schoon. Geen mist, geen ruis, alleen de rauwe uren. Ik tel de dagen tot april, wanneer een metalen ring mijn vlees moet markeren: een bewijs dat ik de oorlog heb overleefd. Ik ken een plek aan de noordkant, waar de rozen zwart kleuren in het uur na de zon. Daar gaan de poorten dicht met een geluid…

Is er nog iemand die mij kan aanschouwen en zicht heeft op een hart in vol ornaat? Is er nog iemand die ik kan vertrouwen en erkent dat dit hart bestaat? Is er nog iemand die mij echt kan zien en een manier weet om mij te helpen? Is er nog iemand die wellicht nadien het bloeden van dit hart kan stelpen? Is er nog iemand die mijn…

In hoeverre het waarheid is hetgeen je dikwijls beweerde zo dichter bij de letterlijke armoede in ontroerende liefdesbrieven uit een achterbuurt van een verlegen land vol verborgen leed kan ik je niet vertellen, ik ben onwetend het wekt verbazing dat ik in gedachten witte en rode rozen kan laten verwelken in de eenzame roze vaas op het grenen…

Was ik maar een dichter, een meester van taal, dan gaf ik je elke ochtend een lied dat nergens om vraagt. Een ode zonder gewicht, eenvoudig genoeg om niet te breken onder wat ik voel. Misschien moet ik je schrijven, mijn woorden blijven steken, alsof verlangen geen grammatica verdraagt. Ik hoop dat je het voelt, maar niet begrijpt…

Ik was weer even psychotisch (en dat was helemaal oké) Ik slik al jaren pillen die mijn hoofd wat stiller maken, een beetje dempen, zodat de wereld niet zo hard binnenkomt. Heel langzaam draaide ik de knop terug, van 2 naar 1, van 1 naar een halve milligram. Op een winterdag dacht ik: nu durf ik verder. Bij 0,4 merkte ik…

als de realiteit binnentreedt ongekleed maar nooit werkelijk naakt op dat onbewaakt moment zich uit de poëtische klem worstelt als de ontbolsterde jongere sprekend in ongenuanceerde tongen door levenskracht gedreven voortdurend zijn hart harder oppompen zal en die schoonste begiftigd raakt door zijn helblauwste ogen waaruit…

Ze zegt de samenwerking op en schuift het boek tussen ons in, dichtgeslagen als een deur zonder klink. Ze zegt: je neemt mijn idee. Ik hoor het en zoek mezelf in haar woorden, maar vind alleen afstand. Ik zou kunnen spreken, zinnen opstapelen tot een bastion van gelijk, maar wat jij mist laat zich niet weerleggen. Het is geen reden…

Geen sprankel in de stilte. Geen glimlach die zich aandient. Geen hand die denkt dat aanraking iets oplost. Laat alles blijven zoals het is. Vlak. Veilig in de monotonie van mijn hoofd. Geen geluk dat oplicht. Geen verdriet dat explodeert. Alleen het trage tikken van wat ik al ken. Laat me liggen waar niets verandert. Verandering…