3.210 resultaten.
Kan de wind gaan liggen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
29 tegenwind ervaren we
in schaduwen van ons bestaan
ze duiden op onze kwetsbaarheid
men wordt allengs bewust van komen en gaan
maar zeker, rijkdom van een enkel moment
kan naar een waardevoller gevoel worden geleid
van wat achter het ongeziene ligt;
het is de tijd, die vraagt om inzicht
ook al lijkt zij ook op uittrekbaar elastiek;
onze…
Momijigari
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
20 Herfstregen valt zacht
de bladeren kleuren rood
voor ze zijn vergaan
Tussen de stammen
die hun vertrouwde loof stuk voor
stuk loslaten, opent het bos een stilte waarin
mijn adem de koelte hervindt en ik niets hoef vast te houden.
Het zonlicht vervaagt
behoedzaam tussen goudbruine
bladeren die hun glans niet willen bewaren, alsof
de middag…
over herinneringen
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
66 nu de grofgebekte kraai
de roerdomp overstemt
de zwarte nacht in harten
binnensluipt
verdwijnen vergeten wezens
in laatste korrelige beelden
wordt de pijn zorgvuldig
in kooien vastgezet
als menselijke zangvogels
opdat
geen herinnering ontsnapt
en zich zonder spiegelen
vastzet in de ziel
als een gruizige afdruk
ijle lamentaties…
verdwijnen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
38 gewoon verdwijnen in de nevel
waar stilte de kern is van
het verlangen, zwijgen
met de wetenschap
dat onrust
de twijfel voedt met onzinnige
discussies, dialogen die
in een onwetende taal
worden geëtaleerd
als waanzinnige
waarheden
opgaan in de nevel, waar iedere
verte de liefde dichterbij
haalt, de ware stem
zich laat horen
waar…
Overpeinzingen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
20 Herfstblad dwarrelt neer
bank bewaart diepe stilte
mos ademt het licht
De lucht van vandaag vraagt weinig van je stem,
alleen dat je kijkt naar wat traag voorbijgaat
en de stilte toelaat in de kieren van de dag
vóór de avond haar zachte grenzen trekt.
Soms weegt de wereld zwaar op open zintuigen,
soms glijdt ze ongemerkt langs de schouders…
Zaaien en oogsten
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
22 Ooit had ik zoveel woorden
die toch niet zijn gezegd -
omdat ze misschien stoorden
had ik ze weggelegd.
Maar nu ze diep geborgen
toch plots weer leven gaan
maak ik me minder zorgen:
ze zijn nog niet vergaan,
maar als het zaad in d'aarde
dat ooit wel weer ontkiemt
zo bleven ze van waarde
en hebben dan gediend
in liefde die hen baarde…
De Kersenpit
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
21 Rood aan de steel in de nazomerzon
de glans van een tijd die niet blijven kon
voor haar de herinnering, diep en vertrouwd
voor hem de belofte van winst en behoud
Zij draagt in haar blik de vergane pracht
de geur van een zomer, een jeugd die verzacht
hij ziet in de oogst wat zijn handen vermag
een recht dat hij koestert, een langverwachte dag…
kostbaar
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
25 Alhoewel ten dode opgeschreven
klampen uitgebloeide rozen zich
aan de vale schutting vast.
Op deze doodlopende weg verjaagt
de gure onwetende wind rozenblad
en vage bloemige geuren.
Temidden van het verval
de onvermijdelijke loop van de tijd
die eenmalig bloeiende roos.
Haar eerste en enige hoogtij
in vluchtige vergankelijkheid…
Dit dus
netgedicht
2.9 met 12 stemmen
7 Dus dit is onze planeet waar we
goden uit bergen en wolken verjagen.
roepen we nog iemand aan?
Aarde van het immer wieder vergeten
het baren van leven tussen ruïnes
van drie keer drie is negen
Deze wereld is het toneel waar we
verstrooid kijken naar het breken van ijs
schoonheid laten verstoffen
Heelal van schaarse warmte en menselijk…
Wie is ik
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
15 Als ik nog niet weet hoe jij heet
Mijn eigen hand nog niet herken
Als ik nog niet weet hoe je eet
Nog niet weet dat en wie ik ben
Lief leef ik dan al wel
Nog vers uit moeders schoot
Is het leven dan nog spel
En is mijn ego nog niet groot
Als ik niet meer weet hoe jij heet
Onze zoon niet meer herken
Als ik niet meer weet hoe je eet
Ben…
Over Blijven
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
67 Toen zij geboren werden
zuchtte moeder: mijn huis is
niet van Bewaring
dit tweetal kan hier niet lang blijven.
Maar kijk eens naar de veerkrachtige
veren van de ene zie de vastberaden
pootjes waarop hij staat hij wil het
op een vliegend lopen zetten.
Hoor hem krijsend met zijn vleugels slaan
ik heb ze beide even lang gedragen
zij zijn…
nestblijver
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
151 soms is iemand
zij hij of allebei
dier mens of allebei
meer geschikt om
in het nest te blijven
kan iemand het niet
achter zich laten
blijft iemand
prematuur tot
het einde
zelfs als er
niemand blijft
blijft iemand
hulpeloos achter
in het verlaten nest
een gemankeerd
kwetsbaar wezen
dat geen vluchtlijn
vinden kan
soms blijft…
Wat boven blijft drijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
47 Het leven bespaart ons niets:
namen, van de ene op de andere dag, weg,
de verre grens waar mensen worden geteld,
het water dat een dijk vergeet
en tot in de kamers klimt.
Wij weten hoe zwaar een dag kan vallen
op een vermoeide schouder.
Toch, als het water zakt,
komt er iets boven dat niet verdronk.
Het stijgt langzaam naar het licht:…
Zinnen
netgedicht
2.5 met 20 stemmen
80 Golven dragen mij
stromingen van tijd en rust
zee vol echo's
Ik laat me meevoeren op de golven van het leven,
waar onverwachte wendingen mijn binnenwereld raken.
Soms brengt een stroming mij even tot verstilling,
en voelt het verre verleden dichtbij in het heden.
In de vroege morgen ontwaak ik met verwondering,
en laat de natuur voorzichtig…
Wat nog niet bestaat
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
39 Kennis weet
hoe ver de maan van de aarde staat,
hoeveel sterren er zijn
en waar het licht naartoe gaat.
Maar wie vertelt de nacht
dat hij ook een hemel kan zijn?
De verbeelding trekt een stoel bij
waar nog niemand zit,
zet een raam in een muur
en kijkt naar buiten.
Zij maakt van een handvol letters
een brief aan iemand
die…
Achter de komma
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
79 Mijn buik verstaat de verzonnen talen,
het staal dat het invalide huis haat.
Ze treurt het ontwerp dat in stof vergaat,
in de ochtend kauwt ze de verhalen.
Genegen blijf ik indien ze weer waakt,
haar ergernis achter de komma legt.
Wat zij moest slikken, was zo onterecht,
vooral omdat de waarheid had verzaakt.
Verborgen codes vond ze wonderlijk…
Patiënt Zero
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
151 er is een stukje van me afgeknipt
en nu loop ik lichter
wel met een stok
nog even, en ik vlieg naar de hemel
als een ballonnetje zonder brief.
doe eens wat voor een ander, zegt men
maar de anderen zijn anders
gebouwd, met andere bacteriestammen
op hun huid en darmen
maar applaus voor de mensen
die het in zich hebben.
een introvert is…
Enanthropie
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
286 Ik haal een oude term
maar eens van stal
En voeg aan Anthropie
(kijk bij A.I.)
Twee letters toe - ziedaar,
Enanthropie!
A.I. heeft zelfs geen kennis
van dat al!
Het woord betekent chaos,
ordeloosheid
Door mensenhand verziekte
'Aarde'loosheid...…
De zwarte veer
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.100 zwart op het bleke gras
een schacht van dunne pracht
de pennen dicht aaneen
nog open naar de lucht
ooit onder één vleugel
gedragen in de vlucht
een spoor van warme huid
van adem en van kracht
geen nest meer in nabijheid
geen donker boven haar
de ranke lijnen onaangeraakt
de glans van zwart
verblekend onder het ochtendlicht
de…
Schenking
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
141 er is geen verdriet
in een wereld
waarin niemand bestaat,
wij schenken het leven en verwachten
dankbaarheid
niet meteen.
eerst moet het kind
leren praten,
daarna leren we
dat geluk ergens moet zijn,
er altijd iets moois
te vinden is,
meermaals noemen wij
het niet geboren worden
een verlies,
om het vermeende verlies
te herstellen…