Het magische zwaard laat zich niet lostrekken door -- aandacht voor de steen.…

zacht strijkt jouw liefde over de gespannen snaren van mijn viool de klankkast geeft de body en mijn vingers moduleren de rondheid van toon samen bepalen wij de melodie die in blij geven en nemen vertolkt als refrein ogen schitteren ijle klanken die warmte kleuren in het subtielste element je lach klinkt ondersteunend…

Zijn overdenkingen besloegen dagen, Maar toen kwam Omtzigt tóch in het geweer. Hij doet meteen iets voor de eerste keer, Iets wat wij in Den Haag niet eerder zagen: De eerste man die voor een zetel gaat, En liever lager in de peiling staat.…

dit lijf een hoopje nog van maag en darm van vlees en been en brein een arm gebroken in nog warmend gelig gras een buik gespietst op groenbemoste hoogterotsen dit lijf vol pijn dat wacht duldend en alleen als de dieren op de uittocht…

Neem een persoonlijkheid die bij je past. Vergeet het leed dat alleen maar slijt. Kies de jas die jou verblijdt! Laat de last van het verleden maar door je mouwen glijden... En ga op weg naar de ander. Je bent jezelf niet kwijt als je nieuwe naam verschijnt: Dankzij B. ben je nu die ander, zit je in zijn gedicht, proef je de invalshoeken…

Je moet met me mee, ik wil niet in mijn eentje -- door de regen gaan.…

Dit zijn de dagen dat velen ons verdriet helpen dragen. ‘s Avonds stromen de buren samen in de kapel van het oude gehucht, waar wij onze moeder ontgroeiden maar gevangen bleven in haar hart. Hier is het licht der vele kaarsen, de troost der 50 weesgegroeten gemompeld door de eenvoudigen. Hier is de liefde van ons volk.…

we draaien bladzijden om als de dagen verstreken zijn in de stilte van kleine uren turen we nog naar de laatste letters het blanco wit zal weer een volle dag gaan duren ondanks het samen heeft ieder een eigen inhoud aan het boek gegeven niet dat we niet nieuwsgierig zijn maar waarschijnlijk wel bang om een waarheid te lezen…

Ik zoen mijn lieve schat in het malse gras, tel vingerlicht de knopjes van haar bloes opnieuw, iedere keer met een andere smoes, vergis me telkens weer, te pas en te onpas Slim open ik nu de vele knopjes, langzaam genietend, één voor één, ik neurie, beweeg in mijn nopjes. Eens open, fleuren…

jouw verfijnde klanken brengen diep in mij een opgekropte snik ik voel de melancholie de liefde in jouw avondlied er is zoveel meer je bent gedreven bij elke prille noot tover je een wijze sfeer liefde voor het licht liefde voor het leven een aankondiging van mogen verjaren ik voel de veerkracht en ik zing……

Johannes de Doper heeft een sterke wens: na afloop van eigen predikingen gezamenlijk met zijn volgelingen bij Jezus horen, redder van elke mens. Dan zal hij door een nieuwe, verwijde lens met ruime blik zien naar handelingen van boeren, zwervers en stedelingen, nabij, en tot over Israëls grens. Het voornemen vol schittering verdwijnt. De…

De hitte weegt, de vogels vallen stil maar onze ziel blijft zingen tot de dageraad opnieuw weer wat verfrissing brengt. De hitte weegt en mensen sterven omdat hun tijd gekomen is om weg te gaan. Hun ziel zingt al van een nieuwer leven. De hitte weegt en schildert wolken die even wat verkoeling brengen doorheen de drukte van de tijd. Adem…

aan de rand van de nacht tussen kogels en oorlogstaal wortelt een boom in het bergravijn achter de binnenkant van de buitendeur danst rouw zijn staccato dans in onbuigzaam verdriet boven de huizen sluiert de meedogenloze geur van verbrande schoonheid aan de rand van de nacht slapen de mannen in watten van duisternis begraven…

een vissersboot in zonbeschenen golven zijn netten uitgeslagen in gouden schittering ontvouwt de oude boot zijn jeugdig hart…

’s Ochtends vroeg dwarrelt hij voor me uit Hij leidt me dwars door de wijk De stadshaas is een vrolijk hopsende guit Hij toont me zijn achterwerk en kijk: een blik achterom of ik nog wel volg En ja ik moet wel achter hem aan Iets van oorzaak en gevolg Kijk ‘m toch eens gaan De stadshaas heeft geen haast Hij kent de wijk en deze straten als…

Het verleden is een touw, verknoopt tot bal, speel -- ermee als een kat.…

16 juni 1972 ziekenhuiskamer 215 middag herken je mij ? noem mijn naam nog eenmaal moeder ik ga weer heen zie je ogen die reeds in andere werelden toeven 3.30 u. kom vlug je moeder sterft stram sta ik naast het bed de witte verpleegsters die mijn moeders polsen voelen haar gezicht beweegt nog even ik hoor de zwakke ademstootjes alles…

oud en vervallen leunt het scheefgezakte huis op zijn verleden…

Elektrisch, standaard Moet het gaan worden Wereld naar de Fili- stijnen willen wij niet Wereld onder onze Hoede Met mensen die zich uit De kunst gedragen Majestueuze mo- biliteit die zonder Uitzondering geen gren- zen kent 'n Wagen van Fred Flint- stone voor iedereen Goed voor ieders condi- tie en zeker 't milieu Wereld blij, met…

je staat te lachen als ik de hoek niet durf om te gaan ik jank als ik door jou mijn vingers zal branden aan het liefste dat mij ooit is aangedaan en nu bijna voor mij staat in separeren zijn zinnen gevangen is afstand praktisch isoleren gebleken mijn liefde zijn de talloze stukjes oneindig verlangen die magisch rond je hangen…