zesbladige ster. zes draadjes, solfer erop. alles blijft zo ver.…

Wat draagt een gezamenlijk besef bij aan de waarde van het leven terwijl landen in oorlog zijn het geweld niet kunnen stoppen de bron van kennis geplengd met zware tranen in een poel van lief en leed de wereld niet-verder verdeeld het gezamenlijk besef.. dat een vreedzame dageraad de mensen beloftevol omringd met licht aan de horizon…

Men schrijft meer, constateer ik, dan men leest Men deelt zijn navelstaren met collega's Als waren 't zijn, c.q. haar, alter eega's Toch raakt men schrijvend, lijkt het, meer verweesd Soms gaat het met een metafoor gepaard Dan wou ik dat het minder cryptisch kon Die vergelijking in het lexicon Zo'n brainwave, als uit noorderlicht…

Puur wil ik de heldere geuren beleven zonder heimwee naar een vroeger leven nu prille liefde zonder levensvragen geluk vervult met mooie dagen puur als het diepste uit een bron sereen in innigheid verbonden zo helder als de dag begint geen zorgen over oude wonden puur wil ik het maanlicht zien in alles wat ik op zal schrijven moet liefde…

zij wil het zachte niet storen schrijft alleen in de palm van haar hand ze noemt geen naam zij schildert schoonheid en gevaar wolken boven een immer verlaten zee tot de witte vogels komen zij schrijft in het naakte licht taal en teken als vogels die in krullende wolken hun frasen schrijven…

Hoerwel ze nu meer van de aarde is, zit haar lichaam nog vol verhalen, wel is het moeilijker ze te lezen, steeds onduidelijker worden de signalen. Maar haar rusteloze ogen liegen niet, haar stem, nu haperend en krachteloos, kan niets verbergen, met heel haar lichaam laat ze zien dat ze verdrietig is, blij of boos. Toch zijn het vooral haar…

Waar zijn de dichters die zich wijden aan muziek aan de liedjes die te goed zijn voor de tekst bij de melodie zodat niets afbreuk doet aan de klank van de gevoelens? Liedjes zonder simpele wensen Liedjes zonder grootspraak En geen gemeenplaatsen op rijm Alleen tederheid en blijdschap bij mijn boosheid en angst mijn weemoed en verlangen…

Om de randen van mijn tuin slingert zich wellustigheid... 'k Zie al strengen, zacht bestreeld: 'met jou ga ik een relatie aan' of 'god wat zwier je vrolijk', dan wel verliefd 'ga jij met mij in zee?' Zou ik vier mannen kunnen omarmen? En hen meetronen naar mijn suite als de bloeiende dag aanbreekt? Dan vergeten we de bijen. En het vliegverkeer…

in het prangen wrijft het dringen het omhelzen open dat te knellend is, en drukt, en breekt een leegte aan waarin de ruimte zich ontvouwen wil, en zuchtend zich ontvouwt. zo herinnert zich het bloeien dagenlang het prangen nog in het licht dat nu in nachtblauw open flitst.…

Het tochtte Duidelijk voelbaar Maar deuren en Ramen waren Gesloten geuren Kwamen In vlagen van buiten uit een gefruit stukje lente vers van het mes uit pluizen en grassen zomaar een optie om de natuur in te gaan en daar te kijken hoeveel tijd er nog is te gaan een opwelling of keurig geregeld of worden de tweede of derde macht daarvan…

ik woon in mijn gedachten koester ze, haat ze in slapeloze nachten ik vlucht in mijn verleden beleef het, omarm het en verlies mijn heden ik luister naar mijn stilte hoor het, voel het als warmte in de kilte ik loop als een onzeker mens dag in, dag uit op het randje van mijn grens maar laat me laat me zijn zoals ik…

1. Van nooit meer slapen naar eeuwig rusten Van steekvliegen naar grondprincipes Een reis door Noorwegen biedt echt ontzettend veel meer 2. Furieuze fjorden die klaterend het Water van hoog ontvangen Voorzien van de beste, grootste en Mooiste vissen die jij zonder nadenken Vousvoyeert 3. De stekers daarentegen door de mens'lijke…

de koffie bruin, het plafond lichtgrijs, de ene hond aan een kluif de andere op de bank, dit alles tijdens het lied van Frans Halsema “ voor haar “ mijn vrouw aan het werk, ben net aan mijn tweede ontbijt begonnen die zij met liefde heeft gemaakt en nu wacht ik op het liedje “ voor mij “ het leven gaat z’n gang, Carmiggelt…

Ik ben het woud ontvlucht van de woeste kroegen, zweterige ruimtes vol oeverloze prietpraat, de straten deinen onrustig op en neer, het is heel vroeg, maar veel te laat. De zon heeft de huizen al in brand gestoken, vreemd schokkend schuiven ze langs elkaar, het plein is een traag golvend meer, waar ik onzeker dwarrelend over vaar. Graag…

Opa is zo streng: bij onweer dondert het nooit -- want vloeken mag niet.…

dat non-conformisme heeft mij tot grote verbazing wel andere niet verwachte contacten opgeleverd waarvan ik het bestaan wel vermoedde maar er nog niet goed de vinger op kon leggen zoals deja vu buiten jezelf treden ontmoeten in andere dimensies herhaling en uitbreiding van droomcontacten verbindingen van de diverse gelaagdheden in…

ze liep door de gangen rechtdoor, linksaf rechtsaf, weer rechtdoor het voelde als een doolhof ze wist het niet meer toch was ze hier eerder geweest kon toen de weg wel vinden dat wist ze zeker de weg naar dat schilderij dat schilderij van haar met haar kinderen een jongen en een meisje de kinderen die ze nooit meer zag alleen…

Ik wil je liefhebben ergens tussen schaduw en zon een zomer lang wil ik jouw warme liefde in de zwoele zomerwind zal ik fluisteren mijn innige liefde in het naakte alfabet mag letters kussen uit mijn ratio in voelen en in denken ik wil je zacht maken je ziel weer aanraken mijn hartelijke warmte in louter liefhebben zal ik…

met een kater van binnenkomen zonder dat er enig sprake was van een genuttigd hoeveelheid alcohol betrad ik de vroege ochtend met een onuitgeslapen gevoel van uitputting, zonder twijfel en gerede voldoening daar het licht zich slechts vertoonde in de verbeelding waar mijn ziel en ik elkander zochten en tenslotte vonden het park waar…

Altijd is het zo, wanneer ik gelukkig ben -- voel ik me eenzaam.…