*173-II* de aarde draait niet om mij maar de conclusie dat ik om de aarde draaide leidt tot kansloze confusie over de rol ‘t perspectief waarin ik mij dan bevind wanneer woorden gelezen over leven worden ‘t zijn wacht niet op mij maar de poging om te achterhalen of ik op ‘t zijn wachten zou heeft onnozele verhalen…

De sprookjes uit mijn eenzame jeugd zijn verbannen naar een onbestemd land met erwtensoep en luchtkastelen en een prins op ijzeren schaatsen de winternacht brengt me Sneeuwwitje maar dit keer zonder zeven dwergen ze heeft gezelschap van een roedel wolven en is op zoek naar sappig mensenvlees de sprookjes uit mijn ouderdomsjaren zijn minder…

*173* ‘De wereld draait niet om mij maar om dan te concluderen dat ik om de wereld draai zaait onnodige verwarring omtrent de baan waarin vanuit willekeurig perspectief ik verkeer in het heden wanneer deze woorden tot leven gelezen worden. Dat leven wacht niet op mij maar om dan uit te proberen of ik op dat leven wacht bracht overbodig…

Er komt een tijd van rust en introspectie, waarin gemoedsrust zich stil laat vinden. Niet als antwoord, maar als aanwezigheid. Ik spiegel mij in wat is geweest, laat pijn toe zonder haar vast te houden. Wat ooit schreeuwde, mag nu zwijgen zonder te verdwijnen. Ik laat los wat mij niet langer dient, loop trager op een pad van compassie…

Soms sluit ik voor even het rumoer van de wereld buiten, dan is er die onrustige kriebel net onder mijn huid. Wanneer het lawaai langzaam oplost en de ruis uiteindelijk stilvalt, richt mijn aandacht zich op het sterven van het geluid. Mijn focus verscherpt zonder dwang of grens, waar intentie als licht mijn hele wezen omvat. Ik voel…

in het tafelblad gesleten zweetdruppels waar hij immer zat met strijd tussen gedachten het leed onder gevoelens in worstelende woorden verbredend uitbeeldend kervend in de wortels van de betekenis van elke zin van levenspaden vergeten zuilbubbels als zwarte gaten de tijden van ontwijding de kuil van de vooruitgang door voortschrijdende…

Amper nog gedragen, noch door wilskracht, uitgeschakelde spieren en ondefinieerbare pijn, al beschrijft hij, zich keer-op-keer verliezend, in detail, in passende woorden, zijn ongehoorde verhaal, één aaneenrijging van gruwelijk eenzaam leed onder een dekkende mantel; en de hemel die hem nooit goed gezind kon zijn volgens regels der aardse…

Hoe tergend langzaam loom en traag zinkt fluisterzacht de blauwe hemel in de pasteltintwaaier van de dagelijkse twilighzone Hoe breekbaar is het valse licht in 't transparante zilte nat doorweekt de schim van 't veerse gat de haringvliet de diepvriesman de grevelingen biesboschstad Bent u die fluisteringen en 't gezwijmel van…

weer een nacht abominabel geslapen ik lag daar voor apegapen denkend aan ‘de zaak’ aan dat verse eelt op de toppen van zijn linker vingers hij moet vlak voor zijn dood nog hebben gespeeld ‘deinend als de zee’ in zijn laatste gedicht bekommert hij zich slechts om de melodie boven elke ritmiek en zelfs thematiek die amper ter zake…

je mag honderden keren vragen of een veelvoud daarvan klagen je mag verwachten tot je zweeft door lichtheid niets herinneren je mag vergeten waarvan je wist dat de vergissing niet gelogen is je mag blij kijken op feestdagen tussen kaarsen en gesprekslagen je mag vrij schrijven dat je leeft langs diepere kloverij bezinnen je mag onthouden…

Driehonderdvijftig luie lezeressen die jou nooit eens een dankwoord waardig gunnen? Zou jij ze niet eens flink de mantel uitvegen? Wat vind jij zelf van zo'n muurbloempubliek? Of krijg je daar een kick van, als crazy horse in de schijnwerpers zwevend naakt in nowhereland der anonieme nitwits?…

Mijn muziek mag dan anders zijn, luider naar de gebruiken van de tijd, zij doet het goed, zij danst door mijn kamer, amper minder dampend dan hoe zijn jazz zal hebben gegalmd. Zijn woorden gelegd langs ijl opstijgende toonladders, de fijnbesnaarde ritmes in secties van grote sinecure, van pure agressie en stilte tot de warmste streling…

onbewust van klassiekers met blijde voeten stappen op koud zeil uit het nest weg van de verenlastsmet ongevraagde mest in dons uit angst opgedroogd krijt na dolschoppen doorlopen op naar ontregelend keren de eigen schulden bezuren opveren van gouden oudjes letteren uit een kwetterend overdreven breed verleden langzaamaan achter…

de vele verbroken beloften ver voorbij de zeven sloten doorgestoken en achteloos verstrooid als bedoelingen als maaiende bewegingen boven gladgestreken gras als het weggeblazen blad in de hoop aan de randen belandt door omwenteling na de wisseling van tijden geleidelijk aan als compost glorieus en verlost vergaan onder anderen en de…

de blinde wildeman hief het hoofd toen hij van ruisende bomen droomde hij strekte zijn armen naar hoge populieren uit om in een droom van verbondenheid boom met de bomen te worden mensen zouden hem zien zouden weten wie hij was aanraakbaar wilde hij zijn zuchtjes wind streken over zijn kroon de blinde wildeman zag de alziende ritselende…

Hoe vaak heb je nou weer gegooid, O ZeeBee? Hoeveel eenzaam maar niet alleen vallende sterren verzamel je met een lucky strike van je driedubbelovergehaalde dobbelsteen zijn het er meer dan ONE-HUNDRED-AND-EIGHTY of tweeëntwintig of twaalf maal twee? 1 is wel weinig, staat vast voor 'bladstil' muisje in doodsnood - geen kick of gegil…

Ik heb nooit begrepen hoe makkelijk het is om een müslireepje te gaan consumeren en dan even later te gaan overgeven door het ongegeneerd op het net te kwakken…

het is het lege nest dat op de schoorsteen achterblijft de blauwe sluier rook die over grauwe daken reist de overgroeide kuil bij de rivier een vogel in de verre verte de verdwenen zandweg de vervaalde verf op kozijnen een dag van nevelige dauw de middag die in stuurse stilte verstikt het dorp waar het windstil is de korst van vervreemding…

Immer dezelfde woorden en klanken vibrerend op immer dezelfde golven... Niet van hem, Narcissus niet van ons, de dichters want die leest zij nooit zij is obsessief uitermate irritant in zichzelf gekeerd en bovenmate idiosyncratisch en bovendien compulsief Zij bevredigt zichzelf verbaal, en publique zij kleedt zich uit ademt…

Jij gekleineerde, mail-failure-jodeljongen, zou je longen er toch uit willen schreeuwen, zoals het de meeuwen niks schelen kan, - weet je wel; je weet wel, dat stelletje rellende en rondvliegende, zwijgend liegende ratmarterachtigen. Maar het antwoord op jouw uitdrukkelijkste vraag, wie is die ‘AD MMXXV’?, - eenvoudiger voor de leek:…