ik heb logés logés in verenpak niet in de logeerkamer zij verblijven onder het dak ongevraagd ingetrokken doch nimmer ongezien wacht de spion van hiernaast zijn kans ze te verwezen sindsdien…

Heide Rood bruine huid van Moeder Aarde Stekelig zacht Nodigt uit tot rust tot liggen tot koesteren tot gestreeld worden Diep oerverlangen Nooit voldoende tot de dood tot ik het mezelf geef Tot ik het jou vraag te geven aan mij Zo ik aan mezelf In verbinding te zijn met mij met jou Nu hier Dan daar op jouw heide…

geschreven woorden jagen na wat anderen hebben laten liggen het concretiseren kleurt de horizon die zijn uitzicht duidelijk verbreedt passen regendruppels zich aan aan het ritme waarin zij vallen worden ongeschreven akkoorden geboren in het vroege ochtendlicht…

op een trage golfslag is deining van regen te horen door een holle lucht wat toebehoort aan niets de stad zeilt, spint verder over grijze straten die oplichten bij lichtflitsen van de dag (de natuur wacht op warme tijden, waarop het zonlicht oprijzend voldaan zingt, en magisch verschijnend blij is, waar de mens langs komt) mode verandert…

Goudglanzend weerspiegelt de morgenzon zich in het water een moedereend zwemt lustig in het rond met zes donzige kleintjes in haar kielzog het is een heel gesnater daar zo in en op het water…

Als boven de zee nog de ochtendnevel zweeft en de zon aan de einder is verschenen dan is het daar,dat de hemel iets feestelijks heeft tot dat de nevel is verdwenen. Het zwerk lijkt zich langzaam in goud te hullen, 't is prachtig zoals dat is uitgedost en uitbundige zonnestralen gaan de ruimte vullen waarin de nevel nu geheel wordt opgelost…

ik loop de ondergaande zon tegemoet de mist plakt aan mij als natte lucht mijn haren hangen als slierten zeewier langs mijn vermoeide gezicht mijn kleren wapperen als zeilen in de wind wolken hangen uitgerafeld in een stille schemering de lucht een baldakijn van grijs in 't westen een smalle strook oranjerood met een vage streep blauw…

ruikt de vuurrode appel die vanaf de fruitschaal naar mij lonkt kleurt de liefde die in dit jaargetij spontaan ontluikt siert de sering die welig geurt menigeen verleidt geniet ik paradijselijk van deze schoonheid…

Een bordeaux roden kleed als eeuwenoude kracht over eenvoud en macht Je gespreide vleugels zijn als de liefdeskrans die als een omarming om je mond danst Wat spreekt is het vertrouwen Is als de onbehouwen wateren van des mens’ oppervlak waarover woeste winden stromen als in dromen van ritmisch ruisend gras Het tekort is de vergankelijkheid…

het takkenbloot is aangekleed met frisse tinten groen kleurt nu naar laatste modebeeld niet meer klassiek als toen exoten contrasteren met ligusterhaag uitheemse coniferen blijven groen en laag alleen het oude bos maakt front maar op palet staat internationaal al in de koude grond…

Groene nacht, jij bent de geborene vlinder, die mij verbaast in extase, en met zijn liefde over de wateren droeg.. mij toedekte met zijn sierlijke houding, als er niemand was om mij op te vangen.. mijn ziel bedekte, de gladde oppervlakte, met een sporenhoeveelheid bevangen door de vruchtige warmte, de samengekitte onregelmatig aarde en…

De gemoederen zijn dermate verhit dat weergoden zich schrap zetten voor de op handen zijnde hittegolf…

terwijl voorjaarsstormen me betuttelen met herfstig zelfs mijn vrijheid aan banden legt groeien zij sterk geworteld verder laten zich ongeschonden gelden met rijke bloei…

de hemel weent ik vang de tranen op in regenton waar ze samenvloeien tot kostbaar water helder en koel goed voor planten tuin en vijver de vissen dansen op hun staart de tuin gonst van activiteit talloze bijen snoepen van honingzoete nectar vogels zingen van geluk bloemen stralen in hun zomerkleed de mooiste kleuren lichten op…

Groot is mijn verlangen naar je grote wijdte, de kleur van kobalt groen en het fonkelen op ijsblauw water je speelse schuim, dat dartelt als een wit kanten kraagje kabbelend langs wachtende rotsen, die glimmend als pasgewassen robben jong luisteren naar jouw verhaal van waters uit verre zeeën. Groot is mijn verlangen naar je grote grijze…

Zee schelpen aangespoeld in het zand opgeraapt door een kinderhand emmertje.…

Kille noordenwind Druppels langs dunne stengels Verwaaide rozen…

water leeft het beweegt is niet stil gaat verder stroomafwaarts weerspiegelt wolkenlucht oeverrand de visser emoties vloeien voort getijden eb en vloed zo lijkt het voor immer tijdloos…

een wasdraad vol droomwitte lakens roze wolkjes in een felblauwe hemel poriën zondoorzeefd hartslag van stilte en vogels en ik mag tuinvrouw zijn…

Het braambessenstruik met zijn doren, gevaarlijk en prikkend en toch zo wonderzoet ontluikte perfect in de lente, om wilde bitternis in zijn zoetheid te aanschouwen. Bijzonder de maand van het rijpen van de bessen een schouwspel met uitzicht op kleur in het wilde braambessenbos, verheerlijkt in onberoerde zichtbaarheid. Westvlaamse bossen…