3.853 resultaten.
een korte serenade
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
180 Plotseling hoorde ik hem zingen
even na zevenen
mijn dierbare merel
na jaren van ondenkbare stilte
teruggekeerd op zijn oude nest.
Ik pakte mijn telefoon
zette de recorder aan
hield hem gespannen en stil
buiten het raam.
Vast en zeker een teken uit het niets
een korte serenade
‘eine kleine Nachtmusik’
—speciaal voor mij?
met melodieën…
Donker boven de zee (tientje)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
158 Donkere
wolken koppen
boven woeste golven
drijven naar de duinen
staande op het lege strand
zie ik ze komen boze luchten
word ik nu de schaduw van mezelf?
Of laat ik nu gebeuren wat er komt?
De wind trekt aan mij en word ik gegrepen
door de ontembare natuur en verliest nu mijn eigen overmoed…
Kerspruim in bloei
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
211 Lentewind waait zacht
bloesems dwarrelen neer als
fluisterende sneeuw
Nog voordat de kou is verdwenen
en de aarde ontwaakt, breek jij open met bloesems
die lijken te zweven op het eerste licht. Wit als een verre gedachte,
een fluistering van hoop, alsof de winter zich omdraait en verwonderd naar je kijkt.
De vrije wind danst tussen je takken…
De echo van een regenboog
netgedicht
2.7 met 26 stemmen
334 Een donkere lucht
zeven kleuren fluisteren
door de harde stad
Nu de boog rust in het
geheugen van de aarde, blijft de lucht
nog even dragen wat bijna niet te zien is. Elke kleur
laat een trilling achter, een zachte echo die door het bloed blijft zingen.
De stad ontwaakt met haar
scherpe randen en het rumoer dat als
glas langs de ziel…
Thuiskomen
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
435 Groen varenblad krult
stilte ontvouwt zich langzaam
hier kom ik thuis
Het licht breekt hier
in vele bleke scherven door het
bladerdak van de eeuwenoude beuken. De tijd
verliest zijn haast in het mos terwijl de aarde diep en traag ademt.
Elke ritseling vertelt
een stil verhaal zonder de noodzaak
van harde woorden. Mijn huid herkent de…
Waar het winterbos ontwaakt
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
271 Goud licht op het pad
stammen bewaren stilte
ver weg wacht de dag
De winterzon schuift traag
omhoog en breekt door de nevel. Tussen de
stammen opent zich een bleke hemel boven het bos, waar
alles nog vastzit in een koude omhelzing en elke beweging wordt ingehouden.
In de vroege uren hangt er
een zilveren waas en ademt de aarde zacht.…
In de Ether
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
272 De ether vulde zich vandaag
met purperen zegeningen
de stof, zo dacht men voor een eeuw
die in de ruimte hing als deel
van 't ondermaanse firmament
en nodig voor de voortplanting
van Catweazle's magic licht
niet te verwarren met de diepe slaapverwekker diethylether
die in de huizen der geneeskunst
de bolwerken der betermakers…
Lente
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
176 25 februari.
Al vier citroentjes gezien,
de sneeuwklokjes nemen de wijk
voor de krokusjes,
het getierelier der vogeltjes
is niet uit de lucht.
Ik versmelt met de schaduw
van de struik, langgerekt.
Niet lang meer
of de zon in het zenit
doet ons krimpen.…
Onomatopoetisch
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
173 Kakofonie van bos en weide
Gekwetter, getjilp, gefluit
en
gekoer van jewelste.
Een kauw klinkt kaka kaka
als Komrij’s kakafonie
hilarisch
doch geen woord gemaakt
Tie tie put
Kruuk kruuk
Srrrie, srrrie
Nog geen woord gemaakt
Onomatopee vogels
Koe-koek, oehoe-hoe
o-grut o-grut o-grut
Tjif tjaf tjif tjef
Kiejuh-wie-wie-wiet…
Wachten op de rimpel
netgedicht
1.8 met 11 stemmen
346 Stille reiger staat
beeldhouwwerk in grijs en blauw
wacht op de rimpel
De wereld stroomt in hem
binnen als zachte prikkels, gekleurd door
zonlicht op de rimpels van de sloot. Hij staat stil en
laat de ruis langzaam zakken, tot het water weer zijn bodem toont.
Zijn fijngevoelige, ontvankelijke
blik weeft stilte uit lucht en beweging, en…
Geduld
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
132 De zilverreiger
staat roerloos bij de rivier.
Zal geduld lonen?…
De fluistering van het begin
netgedicht
2.5 met 23 stemmen
465 Licht raakt de aarde
groen ontwaakt uit grijze slaap
stil begint de dans
Wereld draagt nog haar grijze
jas, gesloten en koud, terwijl de kalender
zwijgt over wat de aarde al weet. Ik sta stil en laat
de ruis van de dag zakken, tot ik de adem van de ochtend begrijp.
Het is de toon die verlegt, nog
voor de kleur ontwaakt, een vogel die zijn…
Drentsche Aa
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
200 Ik stroom langs beide oevers
voorbij
heidevelden, hooilanden en houtwallen
metaalblauwe weidebeekjuffers
komen langszij baltsen
vrolijk als boven mij een woelmuisje
gespietst wordt waar
doornig struweel
gedijt
door een baars verstoord
dwarrelt en danst, als een wolk
het lemige zand, waarop
een zomerse bui tikt
en trommelt op mij…
Nomen est omen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
203 Rivieren stromen
overstromen
het stormt in hoge bomen.
Gedachten stromen
in mijn hoofd, fantomen
gevormd tot loze dromen.
Elektronen stromen
niet, kaarsen genomen
het donker door te komen.
Kansloos mee laten stromen
door Leonardo, niet te ontkomen
zelfs nu hij is afgenomen.…
Scherptediepte
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
215 Ze cirkelen boven mijn hoofd
in tegengestelde richtingen,
elk in een baan om een eigen middelpunt,
met weinig zichtbare inspanning,
wat duidt op thermiek als grootste aanjager,
op zweven op wat is gegeven.
Buizerds,
zegt - in mijn hoofd - de stem
van het kind dat zich herinnert:
de dierenencyclopedie,
mijn vader - hij wijst alleen nog zwijgend…
Waar schaduwen lichter worden
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
260 Roze gloed ontwaakt
takken reiken naar het licht
winter breekt heel zacht
De wereld draagt
nog haar winterse masker,
maar onder de bevroren korst hoor ik het
ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde.
Mijn huid voelt de
scherpte van de vroege ochtend,
toch is de kou niet langer een gesloten deur.
In de wind ligt…
Lenteweertje
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
221 16 januari 2026 Kempen:
een lenteweertje.
In de lichtbewolkte lucht
het luie geronk
van een zomers traag vliegtuigje.
Bij de buren van op de grond
het aarzelende gekraai
van een jonge haan.
Milde geluiden verbinden
hoopgevend
hemel en aarde.…
landschappelijk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
279 heel wat water door de rivier
langs de bomen aan de kant
al dat gras aan de overzijde
van de duimdikke dijken
onbespreekbare bloemen
de zon en de regenwolken
als die nachten op de dagen
van het donkerste naar licht
door muren van bordkarton
met verse verf aan kwasten
verre sterren als verbeelding
van de ordening van ruimte
het gebied…
Canis lupus
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
324 In het uur dat alles stil wordt
en de nachtschapen zich veilig weten
in hun kraal,
is hij die schim in het kreupelhout.
De rimpeling in het zwarte water
als hij de oever bereikt.
Zijn plotselinge vlucht, met de storm in zijn poten
de polder in.
Dwalend door het veld,
roept hij naar de gloed van de sterren.
Het is de geur van de grond die…
Sneeuwwit gewaad
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
293 Ik zie de bomen groeien
onder een sneeuwwit gewaad
als koningen herrezen uit
onbestemde landen
zolang de vorst hier heerst
takken kreunen door het
ijselijk gewicht
als de aarde weer opwarmt
vloeien lange tranen en
zullen ze uiteindelijk weer zwijgen
de metamorfose was tijdelijk…