3.800 resultaten.
vlucht ganzen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
192 zwak geruis overwaarts met de brede slag
het gevorkte teken van de herfst
bepaalt de tijd in eigen beheer
tegen de hemel van october
de koers is in volledige rust
met het zwak gegak vooraan
over de matte hemel met
de trage spoed inbegrepen
de gestrekte halzen
lome peilen aan het lijf
achterwaarts stijf
opgeborgen in de verenhuid
lang…
Waar het herfstbos ademt
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
380 Kleine paddenstoel
buigt onder oude bomen
leven fluistert stil
Geworteld in het vergeten
van tijd, ons ruisen leest de wind als
geheime namen. De maan bewaart onze zilveren
dromen, de aarde fluistert haar tijdloze verhalen door onze wortels.
Ondergrondse draden raken
elkaar zacht en traag, dragen slapende
herinneringen van steen, regen…
Sol Iustitiae
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
217 Zon der rechtvaardigheid
Oorsprong des levens
Glans van het eeuwige
Licht in de duisternis
Allerverduldigste
Minnaar van zuiverheid
Waarheid en schoonheid
en eeuwige wijsheid
Minzame hoeder
der broeders van zonden
van stenen des aanstoots
van ledigheids oor kussen
listen des duivels
van onkuise deernen
en vallende vrouwen
Zon…
Vergankelijkheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
407 Verdord herfstblad rust
nog even aan de tak vast
voor het loslaten
Ochtend strekt zich uit
over de velden, mist wiegt de bomen
zachtjes heen en weer, en elk vallend blad fluistert
over het loslaten dat de weemoedige herfst onvermijdelijk brengt.
Dauwdruppels glinsteren
op een spinnenweb, teer en kortstondig,
en ik blijf staan, luister…
langzaam geluk
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
284 zelden weet iemand
hoe mooi het grazen
van de schapen klinkt
wie zag de rijzende zon
boven een nevelige heide
waar witte stipjes vreedzaam
scharrelen in pril ochtendlicht
zij weet hoe hecht
een mens kan zijn
met 250 schapen
op een heideveld
zij weet dat slechte
dagen nodig zijn om van
de mooie te kunnen genieten…
De kleine karekiet
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
325 In riet dat zacht de waterkant omarmt,
waar zon en wind elkaar beminnen,
verbergt zich stem en ziel zo teder,
een vogel klein, maar groots van binnen.
Hij vlecht zijn nest van dunne draden,
van riet en pluis, een wieg zo fijn,
waar leven wiegt in groene schaduwen,
een schuilplaats aan de waterlijn.
Zijn zang is niet van groot vertoon,
maar…
Tafereel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
263 boven in de beuk
de gepluimoorde ransuilen
in de schemering verlaten zij
met geluidloze vleugelslag
na elkaar het nest
de oude treurbeuk telt
elke nacht de uilen
bij terugkomst na de jacht
de winteriris wacht
op een warme dag…
Natuurwandelen
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
467 Drempel van takken
de stilte nodigt mij uit
nieuw licht in de lucht
Het pad opent zich stil
onder mijn voeten, de aarde ademt
in zachte geuren van mos en vocht, een fluistering
van verbondenheid trekt door mijn lichaam en maakt mij lichter.
Bomen buigen langzaam
met hun kronen, hun wortels diep in de
bodem verankerd, terwijl hun beschermende…
De wilde Lijsterbes
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
490 De lijsterbessen zijn rijp
zanglijsters zie je amper
oranjevruchten uit de rozenfamilie
vogels die nu snoepen...
Verende takken buigen...
straks kleuren de bladeren
geeloranje tot rood
crémewitte bloemen
ontwakend in de lente,
veelvormige tuilen
die opnieuw bessen dragen..…
Woeste zee
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
128 Golven kletsen tegen rotsen,
schuim schuift over het strand,
en wind trekt strepen in het water.
Meeuwen schreeuwen om wat spijs,
schepen wiegen heen en weer
en de horizon ... blijft eeuwig grijs.…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
424 Gefilterd zonlicht
het bos opent zijn geheim
mijn hart volgt het pad
Traag wandel ik langs het pad,
waar dauw nog glinstert op de bladeren. De
lucht draagt geuren van mos en frisse aarde. Een merel
zingt alsof hij mijn gedachten kent, en ik adem dieper, alsof tijd oplost.
Het zachte ruisen van bladeren
is een taal die ik herken. Glinsterende…
In het ritme van een roos
netgedicht
1.8 met 9 stemmen
347 Langzaam opent zich
een bloem draagt stilte en kracht
hart klopt in de wind
Soms voel ik hoe mijn
huid de wereld nauwelijks filtert, elk
detail brandt zich in mij in. Dan zoek ik de troost
van een knop die nog gesloten is, een belofte die ademt in stilte.
Een roos weet dat groei
niet een haastige beweging is maar een
wachten, een luisteren…
Waar takken ademen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
619 Takken vol adem
zonlicht glanst op oude schors
stilte draagt het goud
Langzaam opent de
boom zijn takken, elk blad vangt het
licht dat vloeiend door de lucht glijdt. In de gedempte
schors voel ik de stilte van eeuwen, een zekerheid die in mij weerklinkt.
Diepe wortels zoeken
hun weg door donkere aarde, houden
me vast als de wereld beweegt…
kapseizoenen
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
311 hoopvol spreekt men over een korte
doch strenge en vervullende winter
te midden van de veelkleurige pracht
en onstuimige kracht van de herfst
men draagt het verlangen naar lente
naar een vredig ontluikende wereld
vol nieuwe geuren en kleuren zacht
op handen door de zeurende winter
de verwarring slaat toe bij de vroege
vracht aan gele en…
Waar de wind mijn ziel ontmoet
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
218 Waar de wind mij raakt
fluistert mijn ziel zachtjes mee
stilte wordt muziek
De wind strijkt teder
door de morgen, glijdt langs takken
en over uitgestrekte velden, weeft kleuren en lichte
strelingen in mijn aandacht, en laat kalmte neerdalen in mijn gedachten.
Ik spreid mijn kwetsbare
vleugels, fladder mee op de adem van
je delicate beweging…
scheppers hemels paradijs
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
187 scheppers hemels bloemenparadijs
ze strekken
de stelen in het
verbloemen
van groen
ooit was de knol
getransformeerd
tot dure bol na het
samengaan van
aparte genen
geen opzet maar
gewoon onder
gods oog
werd even nog
een nieuwe trits
erbij gelegd
de kweker was blij
maar vergeet nooit
hoe haar handen de
knol gekoesterd…
In de zomerse plantentuin
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
224 Bloem opent zich zacht
licht streelt zacht het groene blad
stilte ademt mee
De middag ligt open in
een kalme gloed, het zonlicht strijkt zacht
over huid en ruimte, het ritselen van bladeren stroomt
als een adem door de lucht, het ritme van stilte trekt alles traag samen.
De lucht draagt een volle
geur van aarde en bloemen, elk fragment…
In stilte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
162 De vergeten wereld,
Vergeet ik niet,
Nochtans blijft het stille,
Hoor noch zie ik iets,
Van vlinders die fladderden,
Van bijen die zoemden zacht
Rond verdwenen bloemenpracht,
Door boeren en fabrieken,
Geruisloos, in stilte,
Om zeep gebracht.…
Entropie
netgedicht
2.7 met 108 stemmen
257 ik had bijna
vergeten na de fel en
veelkleurige zomer
de bloemen en
planten te verzorgen
de stilte was
oorverdovend
in hun verongelijkt
restanten bloeien
in de herfstovergang
de zorg en schoonmaak
is noodzakelijk voor een
goed begin van een
volgend seizoen en is
al het halve werk daarvoor
want anders is het een
orgie…
PUREN EN MAKEN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
248 Heidelucht waait voort,
vermengt zich met bloemengeur
van een grote tuin.
Druk gezoem kringelt
om de kleurrijke perken,
en duikt in kelken.
Duizenden werksters
vliegen vol stuifmeelkorrels
naar hun woonkasten.
Gekweekte bloemen,
wild gewas worden samen
honing van eendracht.
De was uit raten
baart nieuwe kunst bij Strijbeeks…