januari 2026 Toen de slaap uitbleef ben ik gegaan. In een weinig licht, de witte winter in. Tussen tengere berken waarin vogels zich stilhielden, twee gedaantes. Lopers, broers, met koude handen en volle woorden over wat mooi is. Het lied van Cohen en de tijd die verstrijkt. Ook toen sneeuwde het bos langzaam dicht. Straks zal de…

In het lauwe wintergrauw staan lange dunne takken kromgebogen dwingende zwaarte zucht vanuit hun bruingroene bast maar kleine lichtgele vingers hangen in grote getale overal tussen hen in strooien poeder van opwekking naar het neerslachtige hout de elzenkatjes voeren gezamenlijk ingetogen stille strijd tegen winter die aarzelt…

In t duistre der nacht waar de wind wild waait En takken kraken in kille klacht Daar wortelt de ziel in aardes rust Gelijk een boom die t licht begroet met lust O vleugels wijd in hemels adem zwevend Waar wolkjes walsen in de zonneschijn De stilte streelt de bladeren beven En t hart herleeft in t vrije vaste zijn Geen muil…

HEDEN NACHT ​De wind raast. De takken breken. De tijd tikt door als een defecte hartslag. In de zwartste hoek kijken sterren toe. Zwijgend. Als getuigen van niks. ​De nacht houdt z n muil. Geen genade. Maar dan: Het grijs breekt. Het licht dondert binnen. Niet lullen. Niet hopen. Gewoon: Gaan.…

Mijn longen geschroeid door de koude ijle lucht, die dunne wolkjes uit mijn adem blaast De betoverende gordijnen van het Noorderlicht, waaien uit over het etherisch wit van velden Licht beneveld door zulk een majestueuze glorie, waar ontzag toeslaat in pulserende dromen Een bevroren stem galmt uit in een diep respect, richting de bergtoppen…

O krinklende winklende waterding, met t zwarte kabotseken aan, wat zien ik geren uw kopke flink in t woud waar licht zich vouwt. Ooit leefde hier een voorhoofdhagedis, een mammoet en reuzeleguaan, planeet A was een godgeschenk, welaan, brengt sapiens hel en verdoemenis? In kamers van bomen, zwart in de witheid, blijft…

bloemen overal geurende bloemen de hele ruimte was gevuld met de bloemige geur van de langzame lente de melkweg was een grote bloemenzee zo ver je kijken kon rozen waar de honing uitdroop bedwelmd liep ik door deze augiasstal van bloemen vol schoonheid vol beloftes van schuld vol vergeving met troost vol vreugde en blijdschap een…

Het gaat weer helemaal nergens over, of heen; het laatste plukje zin weggesmolten in een winterse zon die scheen. Woorden als vervangende warmtebronnen voor opstandigheden tegen oneerlijke verdeling van ideeënrijkdom, -door te lezen nota bene. De vrees voor vers verworven perspectieven, bestookt met misplaatste olie, buitengaatse…

Wortels diep in rust zacht bloeit wat de ziel groeit nu eigen ritme volgt Even stilstaan bij wat er is, zonder te willen begrijpen of benoemen, bij een boom die niets vraagt en mij toch herkent, bij een horizon die open blijft, ongeacht twijfels en verlangens. De aarde onder mijn voeten draagt mij met een vanzelfsprekendheid die ik bij…

Winterstilte in het laagland In winters ijzig hart stort de hemel neer, grijs gewaad wurgt aarde in sluimer, velden wit doorsneden, rivieren kristal graf. Bomen verminkt in kou, armen wanhopig naar bloedende zon, sneeuw raast in ballet van verdoemenis, verscheurd door tijds klauwen. Toch laait vuur in hel: vogelspoor bloederig, haardgloed verslindt…

Diepe winterkou een pad onder witte sneeuw maakt de dag stiller Kou omhult mij terwijl ik blijf staan, een aanwezigheid die niets eist en niets verbergt. Ze laat de dag verstillen tot zijn kern, alsof elk overbodig geluid stilletjes oplost. Mijn adem tekent lichte wolken in de bleke winterlucht, ik volg hun vluchtige vorm tot ze verdwijnen…

‘Wij verstikken onszelf door verkeerd aangeleerde maniertjes. En als wij dit groepsgewijs doen, noemen we het cultuur, en moet het beschermd worden voor invloeden van buitenaf; vooruitschrijdend inzicht is niet aan ons besteed, wij wentelen liever nog dieper in de eeuwige stront van anderen en uiteindelijk ook in dat van onszelf. Waarom…

En toch waren er twijfels, gevoed door de afstand; het pad dat Hij gekropen had, kende vele openbaringen omtrent de opgelegde waarheidsbevindingen uit bevlogen tijden. (Hoe diep liggen de wortels van het zijn? Ja!: waaraan danken wij het leven? En ook: was er al leven vóór de oerknal; was er maar eentje? Zou het niet veel logischer…

De ochtend breekt als een fluistering open, boven Capelle ademt de hemel blauw, het licht schuift langzaam over stilgevallen daken en veegt de nacht uit de vijverrand. Het water draagt een spiegel van december, een streep van ijs, een zilveren litteken, waar eendenpoot en schaatsspoor als ongeschreven zinnen blijven hangen. Bomen…

'Wit is altijd schoon'. Zeker ook sneeuw. Maar sneeuw doet meer: alle geluiden verdoffen, een geluidsscherm rond en om. Een veilige cocon van isolement én geborgenheid. Ik glij zo zacht naar diepere lagen in mezelf. Nog even, dan haalt de dooi me brutaal weer naar de oppervlakte.…

Haar lange lijf rust als een brug over de smalle beek De gestrekte armen vleugels van hout als een hemelse handreiking Het gekerfde bemoste lijf van een bosgodin in de zomerwind Als een offergave aan Moeder Aarde…

Van de zon, de maan of enige uilen was geen sprake meer; de luchten verkleurden, los van welke vorm van tijd dan ook. Het oorsuizende gezoem van alles was voor To-To onhoorbaar, enerzijds omdat hij een torretje is, anderzijds omdat hij droomde, ja! (hoe kan een insect dromen? of zelfs dromen van oren?); hij sliep (in dit verhaal, anders klopt…

Zon zakt in de zee een golf breekt het laatste licht de avond verstilt Waar de dag zijn laatste adem uitblaast en de ontvankelijke zee het brekende licht langzaam opneemt, lost de rand van de wereld zich op in een fluistering van blauw en asgrauw goud. Golven dragen het zwijgen verder dan woorden; schepen verdwijnen tot gedachten zonder…

Oostende- tanka De laagwaterlijn scheidt scherp water, lucht van zand op Oostende-Strand. De stapsporen tonen kracht, die al spoedig zal vervloeien.…

Witte strepen trekken door het blauw, bevroren damp in ijle ochtendstralen. De zon laat felle kou naar binnen dwalen, in sluiers van een ijskoud ochtendtrouw. De hoge rust wordt nergens echt verstoord, geen kerosinegeur, geen zware motoren. De drukte gaat in stilte weer verloren, waar men geen enkel ronkend teken hoort. Slechts witte schimmen…