Een vreemdeling zonder realistisch spiegelbeeld ging over de stoffige wegen van het beruchte moerasland, zoekend naar de warmte van de late middag en de koele aanraking van wit linnen op de naakte huid. Buiten zinderde de zon genadeloos over het landschap. In de schaduw van mijn geest gaf ik hem een thuis. Ik stelde me voor dat hij in…

Zwerver zonder spiegelbeeld je wilt naakt zijn, aan de warme kant, onder de koelte van wit katoen Zon zindert over het land ik fantaseerde dat je in mijn wezen woonde Een jongeman nog, spelend in het rulle zand zoals de jeugd zich langzaam aan mij toonde: onhandig, en met bloemen zonder taal.…

Zie het als een tableau vivant een drijvende stad die eeuwig verdoemd lijkt te drijven en aan het eind der levensduur van haar stutten en palen en muur nog van geen opgeven wil weten tot de zee haar in de lagune verschalkt een achtarmige octopus, een gigant om zich heen grijpt en als Scylla in de Charybdis verweerde gewelven van oeroude steen…

Terug naar mijn grond van bestaan de beken en het bos, de heuvels van dat aardse rijk; dat paleis heb ik heroverd, de muren en de poort de ware sleutel tot mijn eigenheid dit landschap waar ik graag verdwaal de struiken en het wild, de bloemen in de uiterwaard; mijn leven dat was vergeten, de dromen en de drang de zeven streken op het…

In de zachte adem van de avond waar het water langs riet fluistert en bomen hun verhalen dragen in een taal die niemand ziet, staan wij tussen het groen stil de lucht nog warm van zon zijn kleuren gevangen in touw en hoop, klaar voor een reis door blauwe luchten. De eerste ballon, vol van verlangen, droeg stil ongezegde woorden,…

De straatstenen glanzen koud en kaal onder de bleke, vroege ochtendzon met opgezette kraag loopt hij voorbij aan de ontwaakte gevels van de stad zijn voeten kennen blindelings de weg weg van de warmte die hij net bezat de smaak van slapeloosheid in de mond weegt zwaarder dan de tas aan zijn hand op het perron herhaalt de film zich stil in…

ontsnapt aan hemels sirenen-gezang eenogige reuzen verslagen zo nu en dan de handen gebrand soms te hoog naar de zon gevlogen zij leerden het vallen kennen bleke tijden te doorstaan bufferden zich tegen de felheid van tegenslag en pijn toen zij veranderd waren niets meer hetzelfde was brak de thuisreis naar binnen aan de odyssee hun…

In het grote Alpenrijk klimmen _ steeds hoger door wouden en bloemenweiden de sneeuwtop wenkt uitdagend snel hierheen komen ondanks alle moeite maar daaronder vraagt een bergpan hier lange tijd te blijven aan de rots- en grashellingen klinkt een eeuwige stem waarin luid gedaver en fluistering samenspelen weergaloos _ voor niets…

Onze gedachten zijn ons vertrouwd hoe anders met het onverwachte de lucht van kleur laat verschieten aan hen die wij ooit kenden, wetende dat invloeden de wereld veranderen het leven onze wegen deed splitsen ook al gaat het allemaal voorbij reden genoeg om te bezinnen waar de gezamenlijke reis begon, haar levenspad te blijven herinneren…

in een monorail zweeft zij met de glimlach van een verloren kind boven de ongrijpbare tijd speelbal van wind en stroming in haar bloed duizelt het lied van de reis van een vogelveer de kilte eet haar lichaam op zij verdwijnt in de nacht zij heeft nooit bestaan…

Aan Antwerpens Scheldekade liggen vaartuigen met welbekende of verborgen bestemming grote schepen rusten stil wachten op hun verre reis over wereldzeeën hun kleine zusters verheugen zich op de vertrouwde vaart langs nabije kusten dan wel over rivieren boten voor tochten in en nabij de haven zijn blij dat ze spoedig hun…

( DE WARE REIZIGER IS DEGENE DIE EEN RONDREIS IN ZICHZELF HEEFT WETEN TE MAKEN ) ook reizen in je hoofd kan soms erg vermoeiend zijn met de tred van een reiziger die door de seizoenen reist kom je straks vanzelf op de plaats van bestemming een plek waarvan je thans nog absoluut geen weet hebt maar had je die wetenschap dan wel…

Onderweg, alleen naar samen als zonen zonder vaderland achter die horizon zonder oorlog naar vroege vogels van een droevig lied om vrede te bewaren leven in de regenzomer overvleugeld door armoede in goede gezondheid zijn we zonder elkaar in nabijheid als zonen zonder moederland gevleugeld als de mooiste vogels onderweg, alleen…

Stil in mij beweegt een reiziger zonder stappen die toch doorgaat Hoe ik beweeg door de dag, door een onbekend landschap waar elke indruk een koers aangeeft en stilte soms de enige wegwijzer is die mijn aandacht behoedzaam bij de hand neemt. In mij lopen paden die zich langzaam maar gestaag ontvouwen, lijnen van herinnering die onder…

Over de uitgestrektheid van de Stille Zuidzee Voeren noordoostelijke winden ze mee Tuimelend op eindelose waterwoestijnen Golven die huizenhoog deinen Almaar opstuwende wanden Onaflatend spuwend tegen de stranden Maken luid brullend hun landing Waarna ze stukbreken in de branding Het lijken wel kokhalzende kaken Die monsterlijke kruinen…

Er hangt een mysterieuze dikke mist boven de graanvelden op het platteland een gevoel van valse hekserij komt in mij op nu ik uitgelaten over de rulle zandwegen galoppeer op een blind paard dat niet kan schrijven ik heb een persoonlijke brief in mijn rugzakje alsof er een heks is die met me wil praten zonder hevige angst of ernstig overdrijven…

Zilte golven gaan wortels drijven op de wind hoop vaart naar morgen De kade kromp tot een dunne streep grijs, terwijl het hout onder hun voeten zuchtte. Ze droegen geen koffers, enkel de zwaarte van een land dat hen niet langer kon voeden. De oceaan is een bijbel vol blanco bladzijden, waarin de wind met ruwe letters schrijft. Elke golf…

Stil stil stil stil De ruimte schiet weg over het panoramaraam Nevels om onze spiraalduik terug de oceaan in, Captain Colin zweeft ons door echos van leven signalen in de ronde salon 20.000 uur is ver, we liggen op zakken, drinken uit kristal en leven in eeuwigheid Nieuws is er niet Het meisje van…

Kom, laten we gaan op reis de reis van ons leven zonder bagage het onverwachte verwachtingsvol omarmen Kom, laten we kijken waar de zon opkomt de tijd vergeten niets willen weten van de eindbestemming als jij of ik dan moeten gaan op reis na het leven Kom, laten we onze koffers vullen met tijdloze liefde en eindeloos geluk…

Een kleine kustvaarder verlaat de zee, gaat de Rijn op, vertraagt vaart, kijkt voldaan naar weiden, waar nieuwsgierige koeien staan, verschrikt plaagzuchtig het drinkende vee. De rivierstroom valt aan, maar laat zich gedwee om de boeg splijten, door de schroef verslaan. Heuvels ontvangen blij; het schip legt aan bij een rotswand: voor enige…