Storm raast door het raam ik sluit mijn ogen heel zacht adem brengt de rust De wereld dondert door de open ramen, een storm van kleuren, geuren en stemmen. Ik sluit mijn ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert. In deze leegte hoor ik pas fijne nuances, het fluisterende suizen van mijn eigen bloed. Niet langer…

Zoveel vuren branden wereldwijd die ik alle helaas niet kan doven mij ontbreekt die vaardigheid maar je kunt mij echt geloven want wanneer ik onraad ruik ik dat luidkeels zal proclameren vooral in ’t geval van machtsmisbruik opdat ieder hopelijk zal leren hoe vuur en vlammen te beheren die door een schreeuwer zijn ontstoken als hij…

Wellicht was ik liever onzichtbaar geweest als een kangoeroekind voorgoed in de plooi van zijn springende moeder Maar zie, op een dag ben ik buiten de ring, de vliesdunne breekbare cocon getreden langs de smalle oevers van mijn naam die mij niet verlichtte maar ons verplichtte tot een spannende bedding om die ene wereld…

Wat me in de wereld opvalt is belangrijk: ontevreden gezichten op straat behalve de mannen die me onderzoekend bekijken wanneer ik hen iets vraag Zo zag ik blije mensen en veel vrouwen met een kinderwagen mijn gedachten weerspiegelen toen ik zwanger was, en zag ik borden Huis Te Koop toen we gingen trouwen Buiten zie ik beelden uit…

Gisteren was de lucht voor het eerst schoon. Geen mist, geen ruis, alleen de rauwe uren. Ik tel de dagen tot april, wanneer een metalen ring mijn vlees moet markeren: een bewijs dat ik de oorlog heb overleefd. Ik ken een plek aan de noordkant, waar de rozen zwart kleuren in het uur na de zon. Daar gaan de poorten dicht met een geluid…

ik liep door kamers waar ik mezelf vergat tussen stemmen die vertelden wie ik moest zijn ik droeg maskers die goed pasten tot ik merkte dat ik eronder stikte ik zocht mezelf in anderen in hun ogen hun dromen hun goedkeuring maar ik vond alleen stilte en in die stilte vond ik eindelijk mij niet perfect niet af maar echt en dat is genoeg…

‘t Winterde toen zij naar buiten schreden. De blauwe vreugdekoepel, bloemengeur en vogelzang zouden hen begeleiden, stappend naar het einde, de laatste deur. De bruid, zijn witte maagd, ongerept als boomsneeuw in de morgen reikte haar slanke meisjeshand tot gewijde overgave, volmaakt akkoord voor hun vliegdans van dolle vogels, opdat hij…

Iedereen heeft zijn eigen gave in de neurotische enclave alle registers geopend het publiek vol verbazing hier is het aardse paradijs eerbiedig oud en wijs een geheim vertaald in tijd in zinnen van pijn en leed meer dan alleen gezelligheid voor oude vileine bokken geen nieuwswaardigheid hier houdt men niet van jokken en blijft de…

- CETERUM CENSEO - Overigens word ik onderhand de egotripperij van mannelijke tronies waarmee ons eerzame gewetensvolle en onvolprezen verzamelzangbundelplein voor elck wat wils (mits van voldoende niveau en staalhard kaliber en minstens tien karaats edelmetaal) wordt ontsierd, behoorlijk zat. Waren zij Adoniskopieën, borstbeelden…

Zo en niet anders prijst de vreetzame middenstand zichzelf in 's lands hoofdstad aan het mokum van de jordaan en ver daarbuiten in welig tierende fantasieloze dominokeukens in lichtgrijze grachtloze fastfoodketenpanden wel heel iets anders dan dat eeuwig gezeur van drijfzand in modder dat zichzelf aan blijft staren een spaanse…

Eens lieten rondom en door Beetsterzwaag melkbussen opgewekt hun rammelgeluid horen op boerenkarren, die vrijuit zelfbewust voortreden, hossend en traag. De heilzame witte drank stroomde gestaag begeleid door stoomgeblaas en -gefluit, d' Olterterper zuivelfabriek in en uit. Binnen haar muren arbeidde men graag. Tenslotte verdween dit gezegend…

Met aktentas op schoot spreekt een man mij over nut en voordeel aangaande verzekering omtrent brand, storm en schade allerlei. Zijn gezicht: ogen van nat glas en ruw geweven huid, blauw perkament. Misschien door de kou gelopen? Hij vraagt: zijn onderkaak gaat op en neer. Van het glas voor zijn neus slokt hij water. Zo loopt het onderhoud…

Het dekbed warm, Jouw rondingen zacht, Ik naar verlang. Het bed opgemaakt, Jij niet meer, Geen uitgelopen eyeliner, En lipstick op mijn lippen, Die smaakt naar framboos. Geen twinklend kaarslicht in je ogen. Radio kweelt nog melodietjes Uit d’oude doos, Ik wacht, moet blijven wachten Op d’apotheose, Van het slotakkoord.…

We zouden bijna vergeten hoe het grootste muzikale genie voor de elites van toen en de wereld van nu vertoevend bij goden in de boog van de hemel gevierd in zijn jeugd als een wonderkind aan de hand van zijn moeder en reislustige vader in zijn laatste dagen tussen hemel en aarde als sterveling kwijnde arm en gepijnigd stierf…

Wat ergens een collega om niet te blijven steken in dilemmas nodig heeft gevraagd of opgemerkt door een ander, regelt het grote hart dat ons voedt in de symbiose van mens en aarde, de samenwerking van bedrijven in de wereld - onze Ubuntu, gericht op ons voortbestaan en een goed leven voor onze kleinkinderen zonder piraterij en kolonialisme…

Het is bijna zoals vroeger. De stoel staat nog in de stand van jouw rug. De geur van je haar hangt in de gordijnen, een vlek die geen wasmiddel erkent. Dan besef ik wat je bent geworden: een fragment. Een splinter in mijn oog die ik niet wil weg knipperen. De kamer is overdag te groot. Het licht valt op vaste uren binnen en raakt telkens…

houten kruisje langs de weg verkeer raast ijlings zijn leven voorbij…

*832-III* zolang ik wacht tot de nacht in alle zwaarte van zijn zwart langs mij heen is gegleden heroverweeg ik mijn verleden heden en toekomst alle felle kleuren die ik aanbracht in de uitwisseling van gedachten lachend om mijn eigen pretentie zie ik hier en nu de ontbrekende essentie onverschrokken blijf ik staren in die spiegel…

kon hij de bergen zover krijgen dat zij hem bezoeken zouden zijn gebaande paden meedragend waar het hem zwetend vergaan is zou hij de geuren nogmaals ruiken van de struiken waardoor hij kroop zijn vergaarde schade verdragend al hem toch zwetend ontgaan zal mocht hij op beelden wederkeren of in negatieven draaien zijn vermaarde daden opdragend…

Het ondergrondse netwerk, kilometers draad aan het oog onttrokken Aards fruit op de perfecte plek waar sporen vallen en ogen vinden. Verzamelaars van el Mirón verzorgen het dieet van de ‘Rode Dame’ in haar grot. Terwijl de sjamaan van de Azteken na het eten van ‘het vlees van de goden’ in andere werelden wandelt. In de Italiaanse Alpen…