het blauwt nog niet aan het hemelgewelf de boventonen staan in het vale grauw voorlopig ligt de stad in ochtenddauw de lucht ploetert al dagen met zichzelf het lukt haar niet de pleinen te versieren de bewolking biedt haar streven tegenwicht dat geeft de straat een somber aangezicht ook mensen zijn maar moeilijk te plezieren ze slaagt…

er ligt een lange weg te gaan die honger met brood verbindt langs stadslicht, hemelbogen en schaduw, ter aarde geworpen een kalf huilt als een geit geen omtrek in de verte te zien soms waait tederheid voorbij op de tast, zoals dat hoort de omstandigheden moeten hun samenloop nog vinden op afstand maar onafwendbaar zoals hop en bier…

Zullen we nog één keer uit de aronskelk drinken? De amechtige man achter ons laten. Van het karmozijn eten. Omdat het rood en zoetig is. De vrouw met de wandelstok ontwijken. De bergpas volgen. Naar waar het wreed en onherbergzaam is. Nog één keer bij de bruine beer gaan slapen. Omdat hij groot en harig en krachtig is. Laat ons dan gehavend…

Je droeg het vuur - mijn vriend - maar verbrandde de palm van je hand. Je verjoeg het uur - mijn vriend - maar je ogen verdragen het licht niet meer. Je geesten van de nacht, nog even schurkend over het water, schudden hun vervagende hoofden. Als de nevel optrekt, midden in het meer, je heilige graal. Maar je ziet het niet.…

de paarden op het land dragen in de avond het somber silhouet als een laat gebed. voor de stilte aangetreden zijn de beschrijving van een lange dag op de lage horizon met ernst beleden. loom en moedig uit zwart gesneden houden ze doezelige warmte van de aarde in een lome droom vast. ze staan als een voorbode van wat groot hoger is…

toen, achter muren en achter planken wanden, achter deuren, in kasten en achter kieren, onder het gehaakte tafelkleed, onder een sprei als een lichtend baken, in dicht gebladerte van bomen, achter dikke stammen, tussen hoog gras, verhuld soms nog in toevallige etalageruiten of in donkere ramen, in…

Zoals elk jaar regent het. Op de parking hou ik een paraplu boven moeders hoofd. We lopen grote passen. Daarna gaan we door rechte gangen. Het regenscherm krampachtig onder mijn arm geklemd. Je bent het al gewend. De scans. Je ogen zoeken onze blikken. Op je kamer staat de TV aan. De koning en koningin schuilen onder een zwarte tent.…

onderhuids bij hemelkoorts begraven ligt achter het hek het lont van geesteskind in het uitgetreden landschap tot naam te bekennen nog voor het heldere zicht natuurgetrouw zonder te weten…

deze treinreis is een oneindig gebed van smerige perrons en gebrekkig staal het tierige groen heeft ook zijn verhaal ik geniet van dit wonderschoon boeket het is vooral hoogbouw die met me reist zich heeft geworteld in het stadse land dat een pagina krijgt in de ochtendkrant waar een critica op haar schoonheid wijst een herfstig park schuift…

Op weg naar huis loop ik langs de kramen. Gebliep en gepiep verdooft mijn oren. Ik denk aan Broadway Boogie Woogie, Mondriaan. De wagens ruiken naar roestig ijzer. Zoete zweem van suikerspin als antigif. Op het oude Weversplein speelt een muzikant met wit bezweet hemd. Accordeon met elektronische drum. ABBA, met de tristesse…

onthoud het haalbare op korte termijn weerschijn is altijd droog verte geen afstand lijfelijk afwezig is kenbaar als grafische weergave in dat niemandsland leunt de dag tegen het laatste licht zodanig dat elk gebied meer vaag lijkt dan grijs duister is niet voelbaar de val komt voor de hoogte…

Ik ben geboren Op Greenwich tijd, Ver van Engeland, Gelovend dat de mens, Na elke val, weer kan opstaan. Ik ben geboren in een land Waar mensen dik worden van diefstal. De bruggen over onze rivieren Verscheuren lichamen Tot nieren, lever en darmen. Mijn bruggen verdelen mensen In degenen die wonen Aan de linkeroever van…

tijdens een windstil ogenblik op het snijvlak van harde feiten -het gangbare niet geldig onder de mantel van luwte vloeiend van aard en roerloos ten hemel de vlaggen gestreken en aan de avond zijn zachtheid teruggegeven ging het moment voorbij toen verschijning op een aangezicht leek…

In de stilte van de nacht Droom ik mijn mooiste verhalen Het geluk straalt van mijn gezicht En ik droom in alle talen Ik droom over vroeger Toen ik nog een klein meisje was Ik speelde op straat Met vriendjes en we stapten vrolijk in elke plas Mijn leven was maar net begonnen Eén en al vrolijkheid De tijd had nog geen grenzen En genoten…

Hoe staat het met ambities van de zomer met summer holidays en dito sales is van die plannen iets terechtgekomen bestormen de chinezen onze hemel van gogh, het rijks en achterhuis ontdekkend in permanente staat van opwinding de kalverstraat en vondelpark bezettend op fatte e-bikes dwars door mokum trekkend Het zomert pas zodra…

Tegenover de Pier ontwaakt een dakloze man in het portaal van hotel Petit Rouge. Geen pokken en geen kokkels, ze gleden lang geleden terug naar de branding, verlangend naar magere handen. Twee broers slapen hun roes uit in de loungezetels van de Bamboo Club, wijdbeens, languit. Boven hen, een vogel aan een nylon draad, meewiegend…

Het leven heeft op zich geen zin, de natuur heeft in jou geen enkel belang. Okee, er komt een eind en er was een begin, Maar verder, vooral ego met bloemetjes behang.…

met de reikwijdte van schemer verdwijnen leed en trots uit het zicht naar een timide wolkenveld grenzeloos amorf vooral zonder held, verliezer of polemiek onder toeziend oog van dit huideigen patina zich laten meevoeren op de lange golf zonder loden ligplaats voor twijfel is nog tijd genoeg zo is de algehele tendens…

Eigen wijze Wat is “trots” en wat is “arrogant” Wanneer ben je “jaloers” of “benijd” je iemand Is er een “gunfactor” of wint de “afgunst” het voortaan Antoniem voor “eigenwijs” is “gehoorzaam” zijn aan Het is positief of negatief Het is het verschil tussen stout en lief Ik ben trots en benijd iemand om zijn kennis En is het ontbreken…

Wij moeten meer gaan lezen dan gaan schrijven maar welke dichter houdt z'n woorden binnen wat rijmt er nou op winnen en verzinnen getatoeëerd op lubberende lijven Er komt geen jota uit dat lillend vlees geen tittel kan op poriën gedijen laat staan daar waar een minnaarshand wil vrijen die liever niet 'ik schrijf' zegt maar 'ik…