Ik basketbal Met een bowlingbal Op het dunste ijs Sinds de zondeval Vang me als ik val Vang me als val Vang me als ik val Ik stuiter Op een skippybal Door een Spijkerbedden showroom hal Vang me als ik val Vang me als val Vang me als ik val Ik ben een boomer Op het schoolfeestbal Waar ik handtastelijk De sfeer verknal Vang…

we baadden in kolossaal water zij gaven ons namen er waren nog geen luchtspiegelingen geen buren, geen besef van gisteren of vandaag, van het kloppend huis, dat ons lijf belichaamt, ons zicht op zaken, dat geest bezielt we traden in voetsporen weken van zijde, verlieten de buurt van brandgangen we voelden ons enkelmuurs omringd…

ingezwachteld, van kleur ontdaan ligt daar het dal van duizend gedachten herwonnen en ontgonnen is dit het terrein dat geschiedenis prijsgaf in vroegtalig onderhoud, genetisch vertakt, tot straatlengten verheven het is nog vroeg binnen brandgrenzen we blijven hier niet in hangen wervelend van verlangen vroeg of laat naar een uithoek…

hoe keren we in onszelf, met regelmaat binnenstedelijk te verschansen veilig in beton gegoten ommuurd, geestgerijpt met voorbestemde afdronk het vonnis vellen gelijk lotgevallen bomen daarmee schuld wijzen alpha en omega vinden een bok laten zondigen teneinde door te schemeren…

ik wandel in mezelf een stukje mee en verdwaal tussen wortels en geboorte in dit uitbundig buitengebied is het pad meegaand maar zompig er ligt een steen om zich aan te stoten te bezeren aan verwondering over paarden in de wei, gevangen door zwak intredend ongenoegen maakt dit prikkelbaar, zijn het de haastige pijlen, gepatineerd…

ik spaar mijn slaap in een beslag van dromen tot de nacht mij toedekt en me laat rusten in zijn schaduw zijn duistere blik is slechts een vermomming, in wezen is het een gewone dag die aan het eind een gordijn langs de zon schuift nimmer is het wonder van plezier ingedaald, achter de luiken die aan het halfrond mijn ogen deppen…

ja, ik verloor gisteren in vandaag toen mijn zicht de wilgentakken robuust zag dansen op de wind opeens herinnerde ik me morgen, de dag die als een decadente verschijning niets meer dan iets akeliger verscheen aan mijn driftige geest, nog moest komen verloren in tijd, het gezoek dendert door, terwijl er nimmer iets herfstiger door het…

hoeveel gaat in een dozijn behalve input en laaghangend fruit uit te leggen wat al uitgerold is om te kunnen kuitenbijten en piketpalen dan volgen willekeurig maar volgzaam aanbevelingen ter ondersteuning en littekenweefsel klankborden galmen contentstrategie bij organisatiebreed opschalen daarna nog snel even een ronde voor het…

Bent u teleurgesteld voelt u zich misleid bedrogen door iets op de mouw gespeld als een muis door de mangel een kat in de zak? Schrijf zelf dan iets beters iets diepers en langers voorzie het van humor en maak een satire voor mijn part bijvoorbeeld niet over de wolken maar het zee- land- en berg- en transitieklimaat pleeg…

In een oogopslag kort door de bocht een intermezzo in een notendop een helikopterview in vogelvlucht de kern in een synopsis a tot z als resumé kortom een overzicht van 't fenomeen S impel gezegd H oe zou ons leven eruit zien O ver pakweg tien jaar in R etrospectief of in een T erugblik op een halve eeuw M et…

waarachtig, wat speelt zich hier af op de plek waar ik begin mijzelf aan te vangen met natuurlijke overgangen tussen licht en donker flagrant blijven liggen tweezijdig ontwaken of slapen vergeefs de dag verdrijven die grenst aan vlees noch vis als voorwoord om nog wat langer in bed te blijven alvorens mijn weg te bestraten…

Dag lieve trouwe dichtersenclave ik zie dat u leest zonder bril, oude dame Waarom en hoezo brengt u daaglijx uw stem op n'importe quel nonfictieproduct ongeacht kwaliteit van die rode meid breng u uw goeroe een oode met vijfmaal een ster wordt dat de rest van dit radeloos rampjaar de redeloostrend van de winterrrrmoode…

om wolken te vangen komen we handen tekort voor het doorgronden van de zon ontbreekt de tijd de hoek is laag genoeg voor de vlakheid van een wand waarom is het donker afwezig bij eenhuizig nachtzicht vraag niet naar een droom die is niet bekend met dichtheid van kleur en vorm tussen vuur en stoom; lichtbewolkt…

nu kranten niet meer bestaan het huis onbewoonbaar de wil nog krachtiger dan een ziel nu niemand nog vragen stelt niets lijkt op kleur meeuwen hun brood verstouwen nu klinkers straat spiegelen muren vensters vervagen een roep om stilte ik zeg er luistert toch niemand het schemert avond…

Een blinde schetst op doeken Zoals hij leest in boeken Mijn ogen zijn gesloten Doch met beelden overgoten Al liggend kan ik zweven Langs alles in het leven Al gekluisterd aan de grond Vlieg ik elke avond Uren kan ik dan verdwijnen Dromend over lijnen Getallen delen verhalen Waarin je kunt verdwalen Echter elke ochtend weer Ontwaak…

Je jonge lijf papierwit parelt van verlangen en zenuwzweet, je lach onzeker zeker, ogen vragen onder lang blond haar. Je wilt zo graag, maar verder dan teksten citeren van Lana del Rey laat ik je niet gaan, praat met je over wat nu niet kan, ik niet wil. You're crazy, fuck me, zeg je Lana na ik denk in due time certainly.…

Laten we samen zijn alleen de avond rond de lamplichte tafel sonnetten schrijvend over tijden lang vergaan. Toortsen lichten de laan naar het toernooi opgewonden jonkvrouwen bekennen kleur, van willige schildknapen priemt de lans. Dan begint het grote gapen en ga ik weer alleen slapen.…

PRETGEDICHTEN the place to be for all kinds of poems by amateur poets like you and me voor lyrische schrijfsels en dichtconterfeitsels voor muze oralia eroticalia beeldetalaria quantummechanica metamorfosica prozapoëtica langdurige twijfels in rijmauditoria kortdurende blijfsels als snelsonnettaria maar liever nimmer kul…

NETGEDICHTEN de plek voor poëmen van amateurpoëten Geachte niet-genomineerde dichters waar ook ter wereld op het wijde web u bent, als ik het goed begrepen heb verbaal begaafde onbetaalde zwichters Ook ik behoor tot de papieren tijgers die zich hier ophouden in 't legioen der hobbyisten die niets anders doen dan tegendeel te zijn…

elk getal is een geval apart maar wat me nog ‘t meest verwart is dat het cijfer nul een lading heeft van vrijwel niets nou ja de wielen van een fiets en de glazen van een bril wat ik eigenlijk zeggen wil twee van die rondjes naast elkaar zijn beslist geen loos gebaar het klinkt als niets en generlei maar je hebt ze nodig allebei haal…