Oude vensterbank het stof vangt evenveel licht als de ochtend Laatste trein weg ik hoor mijn voetstap nog iets langzamer Aanvankelijk zoek ik haar waar het licht blijft hangen, op de rand van de ochtend, in een verre horizon. Alsof schoonheid zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen. Maar gaandeweg vertraagt…

Water klettert op de rotsen van een omarming is geen sprake, zachte rondingen ontbreken niet haar vastgeraakte waarheid van gebutste stenen die zich vlijen om niets meer dan een verlangen naar het bijzondere gevoel van aanhoudende strelingen terwijl omzwervingen voorbij gaan blijven waterlopen stromen.…

Mijn hoop en fantasieën strekken zich als eindeloze tentakels uit over de bodems der oceanen waarvan ik alle restjes en overblijfselen van levens en verworpen ideeën schraap ook tegendraads gedraaide schelpen restanten van gênante eenvoud waarvan iedereen walgt evenals de gezonken scheepsonderdelen uit oorlogen die nooit…

Zeker drie, zo niet  viermaal per week  spoed ik mij op geheel natuurlijke wijze pal na de siësta zonder laadpaal en tesla met zonnepanelen op zonnebeschenen wieken derwaarts  waar het hooggeëerd kooplustig publiek telefoon-tv-slaaf, laaggeletterd of niet zich alras zonder gêne aan mijn vrijetijds zomeruitrusting vergaapt   terwijl…

Ineens wat vreugde zomaar aangewaaid tezamen met de blauwe luchten; ineens het laten gaan van al te zeer om eigen zorg en moeite moeten zuchten; Ineens de glimlach zien van 't kind dat speelt en lacht en zonder vragen de dagen plukt zoals ze komen en niet te zwaar aan eigen last wil dragen. I Ineens weer weten dat het leven mooi is al blijven…

God heeft wellicht onvatbare wegen voor een ieder: al wat misschien opblinkt, verwint plotseling of langzaam verzinkt, en valt ogenschijnlijk alles tegen. Op een schoon beekje roffelt regen, geselt het water, dat dan naar modder stinkt. Schier belemmerd door takken en stenen dringt de stroom verder, onthutst en verlegen. Zichzelf verliezend…

De tijd staat niet zomaar even stil. Niet zomaar zonder enige rede. De wereld draait, totdat de aarde stil blijft staan. En ook onze tijd niet verder gaat. Ach, waarvoor? 't Was allemaal maar zo even.…

‘Mijn spriet, mijn spriet’, sprak zij heerlijke zinnen haar verzilverde voetjes kleurden de grond proefde haar zoetheid aan mijn slijmende mond trager dan dauw om haar rijkdom te winnen ervoer ik de drang haar lenden te minnen zij verschoof haar mantel in de morgenstond ik kroop in haar schelpje, verstomd keek ik rond een schatkamer om in ‘t…

of is die dag dies illa nog niet gekomen droom ik mij uit het zand bij jou wij de onverbeterlijke dromers het eeuwig slapen ligt ons niet…

1 Hoe dicht je duisternis naar het blauwe licht? Denk vannacht eens lang zonder handen voor je gezicht over een transformatie in roze witte en blauwe kleuren als een reine de sel alsof je zilte wanhoop vleugels geeft. 2 Wat blijft eigenlijk van leven over als je blijft kauwen op pijn? Hoe dicht je de chaos naar harmonie zonder een nabije…

natuurdichters gedijen bij de jaargetijden het groene voorjaar de warme zomer het herfstachtige najaar en ten leste de vrieskou van een strenge winter dichters hechten zeer aan de seizoenen als inspiratie voor de verzen die dan weer gedijen bij het bestaan en het verstrijken van de vergankelijkheid...…

Als de wereld buiten te luid wordt, en je eigen lijf aanvoelt als vreemd terrein, mag de storm hier even gaan liggen. Hier hoef je de schijn niet op te houden, geen masker te dragen voor je moeheid of pijn. Er is een fluisterend begrip in de ruimte, een zachte bedding van herkenning, waar niets vreemd hoeft te zijn. We delen het haperen van…

"Ik raakte 't spoor haast bijster in de hoop dat ik mijn mollebonen zonder n op de markt die ik van vroeger ken aan groote griet en aan de drie gezusters als semichimpansee mag presenteren" aldus de half-aap bonobo in nood ontsnapt onder een direct intercity van mokum naar zijn oude vlam, so pretty de chimp die hem hun liefdesbaby bood…

Seks is natuurlijk, de ziel laat het gebeuren, misschien komen de cellen samen en groeit de ziel verder in een nieuw lichaam dat een oud lichaam zal worden dat zijn tijdelijkheid voelt met een jonge geest die de jaren telt en niet bevatten kan zelf de ziel te zijn die haar zinnen zet op nieuwe…

ik zoek tederheid zonder woorden enkel het gevoel dat er iemand voor me is iemand die mij ziet zoals ik ben een mens met diverse kanten soms binnen mijn “Zijn” met zijn dualismen doch van het grootste belang is, dat ik mezelf ken . De weg doorheen het bestaan is vaak als een concours hippique je stoot je al bij een eerste balk of die welke…

Waar waarheid in fluistertaal spreekt alleen en eenzaam aan zoete oevers van in zijn bed gedroomde rivieren ligt zijn zweten te wachten in de plaknacht door dwaasheid die zijn ziel ontdekt beleeft hij in het idioom van de passie nieuwe essenties van het woordenspel fraaie woorden die voor vibraties zorgen uitgesproken met hijgend vitaal…

Mijn beide hoektanden, dat is pas kunst, niet de zonnebloemen van die idioot. Zoveel kon hij bereiken, maar alles verkloot; als ik weldra sterf, verleen ik hem een gunst. In zijn gelaat speur ik wat oneffenheid. Die bloem aan de rand heeft een slappe steel. Ik zie het, omdat ik mij zo verveel. Hij leefde in een nutteloze tijd. Dat hij zich…

De geur van bloemen is nu heel apart omdat een nieuwe stroom van kracht begint het is de vrije keuze van mijn hart dat tederheid en rust bij jou vindt geen wilde passie die snel vervliegt maar zorgvuldigheid die alles overwint waarin de ziel de ware liefde vindt de zon blijft schijnen in dit warme jaar een zomer lang vol tederheid en licht…

Was jij vannacht nog wakker geschud door de regen met ijshagelstenen en dreigend rollende donder en schichtende bliksem wreed uit je dromen gehaald Was je gerend als een zot naar het raam had je de deur naar je balkon niet op slot maar vanwege de adembenemende hitte juist wagenwijd open gedaan Sloeg de vlam in de pan in het oog…

Laten we hopen dat andere lezers dichteressen en minnaressen vrienden en -innen van het lang vervlogen woord zich evenzo en evenzeer zullen hullen in een sfeer die weliswaar voorbij is maar zich nog niet ten leste heeft gekeerd... dat zij hun kennis, hun wetenswaardigheden uit hun archief, en hun actief herinneringsvermogen…