De regen geeft de bladeren glans, de wind geeft de bladeren spraak, de zon geeft de bladeren kracht, de herfst maakt de bladeren dood. De herinnering geeft mensen glans, menselijk contact geeft mensen spraak, spijs en drank geeft mensen kracht, het verloop van tijd brengt de dood. Het groene gras overgroeit het graf, de  regendruppels voeden…

Die ene dagen bij jou Ongewone gewone dagen Op vakantie, in een tent ..onze warmte of onder lage dakbalken en op het vloerkleed thuis, in de tuin ..onze lippen onder een groot scherm en in een omslagdoek tijdens de oversteek ..onze loomheid om iets lekkers te halen en naar de wc te gaan vertrouwd, tijdloos ..onze liefde nog steeds…

De wieken van de molen waaiden je mijn kant op, helemaal naar Amsterdam daar was je dan. Jij mooie lieve man, vol emotie en passie maar met een gebroken hart. Een prachtige vader die door een vuurzee voor zijn kinderen gaat Een man met een verleden, dat nog altijd in het heden op je schouders draagt. De wieken van de molen waaiden…

Wat we moeten doen?  Niks mijn lief, we moeten niks laat dat die slaven maar doen en anders wel die slavinnen  Wij hoeven niks, wij mogen alles wij zijn vrij om te gaan en staan waar wij willen want onze reis is niet te betalen, mijn schat onze reis is een zoektocht  naar het prille begin waar jij vandaan kwam, dat van je pa heeft…

Zoek waar de stille echo van verdriet zwijgt de stoere minnaar naast zijn liefdesprooi hijgt naar wat geestverwantschap tussen letters van tijd in ruimte geen zaligmakende zotternij of alleen maar licht waar ook schaduw is zoek waar de berg begint het dal te begrijpen omdat liefde na een pril begin moet rijpen zoek tussen alle regels…

Eén blauw rustpunt staat in de storm van kleur en licht waar de ziel landt, stil De wereld komt binnen in golven van kleur en geluid, ongefilterd en soms te luid voor de huid. Ik zoek de kleine nuances in de schaduw, waar het zachte licht de randen van de dag verzacht. Het vergeet-mij-nietje rilt in de wind; tegelijk voel ik hoe de grond…

In de laatste greep van nacht, nog koud als marmer op mijn huid, voel ik hoe dauw mijn vingers kleeft, plakkerig en kil als tranen die niet vallen. De aarde ademt traag, een zucht die door mijn borstkas glijdt, en in die stilte proeft de lucht een bitterzoete smaak van mos en oud verdriet. Dan flitst een schaduw voorbij – wat was: een…

Waar de horizon nog slaapt in grijze wolkenmantels dik, kust de dauw de halmen met een kus zo koel en teer. De aarde ademt langzaam, geur van vocht en mos verspreidt, en in die stilte hoor ik ‘t hart van ‘t land dat klopt als ‘t mijne. Dan stijgt een kraai op, zwart als inkt uit oude boeken, zijn vleugelslag een trommelroep die ‘t duister…

Ergens halverwege het Oosterpark een stilte danst weer rond het avonduur in sierlijke vormen van de muurschaduw gebogen mensen zoeken natte peuken in het gras ligt een oude heroïnespuit honden snuffelen aan verse drollen en jij vraagt hoe beleefde mensen ademen alsof je niet zelf door het noodlot bent aangeraakt slenterend op weg naar een…

In de gang hangt nog de geur van te lang gestookte kaarsen, was die niet meer naar boven kruipt maar naar binnen zakt, alsof het plafond een spons is geworden die alle vroegere avonden opzuigt en zwijgend vasthoudt. De trap kraakt niet langer onder voetstappen maar onder de afwezigheid ervan – een soort botte, herhaalde zucht die…

Rustig beklim ik de berg, ijl kringelt de wind -- naar de Witte Tand.…

Het is moeilijk rijmen. Frenetiek bezig met niet sterven voor een leven niet langer dan vandaag. Geen geblaas over luchtvervuiling. Dat bederft de atmosfeer binnensmuurs. Het is moeilijk rijmen. Dan de verkoop van ideeën. Ze zijn couteus geworden. Steeds slimmer, aldus het leenwoord, knijpend in onze huiden. Dat vonden jonge…

Hij had alle boos blatende schapen eindelijk weer netjes tussen het gaas; zoals hij aan zijn vriend schreef, daar dreef er geen één meer in de plomp, of lag nog verloren in zompige grond. Prompt kwamen er kwaadaardige geluiden uit die donkere hoek van gesloten boeken; niks nieuws of wereldschokkends, maar weer steigerden de betrokken schapen…

Vandaag is de dag aangestaard door professoren om volgekliederde muren voorbesproken besproken word ik om herhalende wanen -loopt huid rood aan? onderga ik wereldlijke vreemdsprekerij als Apollo of Zeus in een opstanding van licht een kader voor de oprichting van een fundament waar tonen en aroma’s hangen blijven. ‘Ubi sumus,…

Blijven lopen, het bos in met de pup, en het dorp in de wereld waarin ik leef Blijven lopen, blijven zorgen voor de kleintjes, ze lopen steeds harder, steeds verder Blijven lopen, in een kring van familie en vrienden die steeds kleiner wordt Blijven lopen, de paden op de lanen in, de dijken over in etappes door het hele land Blijven…

Mijn handen verdwijnen na elk woord, de lamp flikkert boven de kooi, maar blijft storend branden; pantalon en colbert half los, op het nachtkastje wacht wankelend een waterglas; zing voor mij, Lorelei, voor de dag zacht door de boeg breekt, maar net krachtig genoeg. De panden strak gestreken, mijn luik op een kier, toch bleken jouw…

Toekomst Citaat ‘We kunnen de wind niet veranderen, maar wel de stand van de zeilen’ Aristoteles 384 v. Chr. - 322 v. Chr. Toekomst trilt mee In nevel gesluierd land Zacht fluisterend In het verschiet Voor de vroegste dauw Opgestaan In het zicht Van een gloednieuwe maan Waar zij ooit begon In het eerste licht Van de pasgeboren zon…

Ver voorbij verborgen grenzen waar dromen werden geboren, in een vredig, stil moment Reik ik naar het licht, dat leek te zijn verloren, voor een liefde onbestemd Dierbare herinneringen van jouw hand in de mijne, en liefde die ik ooit bezat Begraven onder valse hoop, opgegraven om weer te schijnen, in smaragden glans gevat In deze…

Ik lig in bed, ik waak, Wijl de regen mij houdt uit mijn slaap. Ik tel de druppels, één voor één. Denk aan mijn moeder, hoe zij mij in haar voedde, tot wat ik nu ben. De regen verstoort mijn rust, ik kruip onder het laken terug in moeders schoot, keer terug in mijn embryo.…

eergaloos is er de rijkdom van wat met zorg bewaard wordt in het gigantisch reusachtig dorp aan de linkeroever van de Ee pardon, mist u ergens een w? ik niet, want kijk maar met mij mee het raad- en Weet-tablissement is pas nog geëvolueerd tot veelhoek - pluriform gebouw niet slechts van beeld maar ook geluid van zwartwit tot hightec…