Nevels strijken de zachte lak keren wimpers naar de wang de wil boort een gaatje in de dag – op de rand wankelt de punt kijkt de diepte in alsof ze nog niet weet of ze valt het misschien is gevallen en blijft balanceren…

gruzelementen weten dat de som niet meer is niet meer dan verbrijzeling in duizend deeltjes de regen mompelt iets onverstaanbaars…

..en daar gaan we weer volgens het vaste patroon met dezelfde handelingen die tot vervormingen leiden van het binnenvallende licht de geluiden die een buiten verraden en het ondoorgrondelijke gevoel om spoedig doorkropen te worden dat zenuwslopende leger is gereed hun nagels geslepen dreigend gedoopt in het zoutste zuur voor een extraordinaire…

Als ik niet meer ben dan herinnering, een almaar meer vervagende herinnering, een stipje wit verwaaiend in de wind, dan vraag ik dat je mij bewaart in een onbeschreven blad waar ik op schrijven kan dat ik zoveel van, toen ik er nog was en elke dag erna, wat ik zo weinig heb gezegd, maar zo vaak heb gedacht, tot ik niet meer was en niet meer…

De onschuldige spiegel kan in alle eenvoud een monsterachtige vijand zonder moeite verslaan helden van de Griekse oudheid houden dit glimmende kijkglas voor het gruwelijke gezicht van hun belager en de gevreesde is meteen onschadelijk later in de Middeleeuwen sterven draken bij het zien van hun eigen spiegelbeeld die geschiedenissen…

“Hier heb jij mij laten zweven” schreeuwt ze en zoekt er betekenis bij als een daad van stilstand in het al nog los van haar lichtzinnige tegenkracht stijgt hij hardop als de tijd het toelaat en hij nooit op niks kan reageren voorbij de rationele oneindigheid wordt hij voor de vuist weg liefdevol genegeerd. “Hier liet je me sterven” fluistert…

Ze woont aan het eind van de goudgele laan die oplicht aan de overkant Mijn kameraad heeft me vaak tegengehouden, liet me niet wegzinken in mijn verlangen liet mijn voeten niet schuifelend ritselen door de herfstbladeren om naar haar toe te gaan naar het lachje om haar lippen in de parelende lucht, geurend naar beginnende verrotting…

'Want zolang er drinkende dichters en dansende dichters zijn... is het de moeite waard om oud te worden', lees ik in Tijd en expertise. Ook biddende dichters, vraag ik me af, terwijl ik naar de Norbertusmis in de abdijkerk rij. Ben ik een dichter? Nog nooit vermeld in DSL of NRC-Boeken. Op X, dat wel. Gedichten.nl, zeker. Kortom, telt online…

Nu de mist is opgetrokken voor alweer een nieuwe dag nooit dezelfde non semper eadem laten wij onszelf weer uit en nemen voor de buitenwacht ons masker der beleefdheidsgrimas mee voor zij mij goedemorgen wenst en ik haar lippen heb gekust vallen schellen van de ogen en zijn wij dichter bij de lust dan wij ooit zijn geweest in '…

Zoveel moet losgelaten worden van wat ik hier wel denk te zijn: herinneringen, dromen, plannen, soms iets van vreugde of van pijn, om nieuw te vinden in de morgen van wat die dag ook brengen zal: ontmoetingen, verhalen, vragen en ook weer kansen zonder tal; want leven is steeds herbeginnen, is nooit voorgoed het antwoord zien, maar daardoor…

Over de weidse Oostvaardersplassen hangt in de kilte der morgenstond de wazige damp van een manshoge nevel, schuilplaats voor duizenden gasten Onder de brede vleugels van Jara wacht ik, onzichtbaar voor andere vogels, in slinkend duister aan drempels van licht, op de rossige gloed van Aurora Door galerijen verspreidt zich…

ik draag mijn bagage zelf wacht in de gang op iemand die de sleutel zou brengen en nooit zou brengen ik zet een raam open en wacht en wacht en wacht een bries kondigt een driest onweer aan voor wie het wil horen bolt de gelige gordijnen op als zeilen…

Mijn hemel, Aurelia, vanwaar draagt gij telkenmale dezelfde vodden en bril als van die ene moeder Theresa uit de sloppenwijken van Calcutta Waarom doet gij u en ons, eerzame poëten, dit om de zoveel tijd toch weer eens aan? Kijkt gij dan nooit in de etalage van henkes & maurits en zara leander Waarom trekt gij niet gewoon een…

Waar leg ik je neer? vraagt ze maar al mijn woorden zijn verdwenen in dit woordeloos bewegen naar niets door haar zwaarmoedige tederheid blijf ik nog stiller dan voorheen wil ik steeds zwijgen over iets tijdens emotionele momenten heb ik geen intieme respons Waar ben ik ? vraagt ze en ik blijf haar een antwoord schuldig mijn onwetendheid…

Dit evenwijdig lijnenspel waarin de zon verschijnt ver voorbij de onderrand en koude periodieke tijd Van het binnenste door naar die buitenste kant exact waar de grens ligt in vorm noch verdict In feite middelmaats in gestage decimalen van plat naar neerwaarts als distantiemeterdaad Op uitvergrootte schaal meervormig en voornaam…

De zwarte bladzijde in de lente van mijn leven En in een rollercoaster vol emotie Daar is mij afasie helaas gegeven Maar gelukkig heb ik nog mijn fantasie Soms moet ik lang luisteren of ik van verre het juiste  heb gehoord. Door creativiteit in mijn gedachten is het wachten op dat ene woord.…

struinen over de kleidijken en kijken naar het groeien van het mos op de bunkers horen hoe de polder zoemt en gakt onder de zindering van het boomloze zonlicht de van hitte trillende verte waarin de reeën verdwijnen en die paar schepen per dag ook daar al de zilverreigers en vele zwierende zwanen die dikwijls tranen trokken kon ik…

de stem van Jezus is niet te evenaren heilige armen om jouw schouders streelt Zijn hand over je haren op aarde deze lieflijke stem helaas nog duizenden jaren geleden vernomen maar let deze ervaring moet weer komen of geloof jij dit alles echt niet misschien omdat jouw hart vol zit met verdriet laten wij voor…

Een masker van schijn gedragen aan de overkant, waar water zwijgend spoelt, stuwt op het stille land. Zijn bedoelingen verdrongen, bekneld onder een steen, onderdrukt door een daad, die plots verscheen. Dus herhaalde hij zijn laatste woorden nogmaals, in de hoop dat mensen hem hoorden. Zijn intenties te zwaar, dus liet hij ze gaan…

Schrik niet, heb geen angst voor vreemdsoortig aandoende zinswendingen, beste lezer, die worden hier immers dagelijks ten tonele gevoerd... Door een ingeving van hogerhand werd mij de kans geboden om de inzendingen in de eerste week van deze 'zomermaand' van deze en gene alhier dooreen te mixen in een potpourri en tot een culinair-poëtische…