Broeder in de zeemansliederenkunst het is een gigantisch genot in de razende en dwaze winden die wij dagelijks alleen en gezamenlijk creëren waardoor de zeilen bloemig bollen onze woorden als schoenerbrikken door de rollende golven prikken Deze zelfingenomenheid vindt enig aftrek binnen de geëigende veilig welgestelde kringen -…

Zoete verkwikking in de strijd, koele omhelzing in de hitte, vreugde en vrede te midden het gewoel. Tedere blik uit de verte, zachte muziek op de achtergrond, geborgenheid zoals in het begin. Aandrang tot het goede, moed tot herbeginnen, zalving tot sterkte en vertrouwen. Geest die alles leidt, oorsprong en verwachting,…

Dat jij er niet meer bent is vloeibaar, het deint zeeziek in mij Als ik afleiding zoek lukt me dat soms, soms wordt het erger Als ik een stoere dam bouw van voorbeelden hoeveel erger het kan zijn, had kunnen zijn dan klotst het gewoon over mijn zegeningen heen om aandacht te krijgen Ik wil er niet over blijven praten maar er is…

Daar waar onder de fok vlak voor de boeg schuimkoppen tegen de steven brallen als een scheepsorkest dat in maatloze triolen van meervallen en slangen ter kaperen boog bevond zich de leegte van parasangen tot het alziend oog in de uitkijck riep dat zich aan de einder geen iota bewoog maar driemasters met tientallen vervaarlijk…

Donkere vogels krassen geluidloos jouw naam in donkere wolkenlucht er valt in mij een droeve stilte alsof je terugkomt met een boodschap die ik moeilijk kan duiden het verdriet is nu te groot om niet te huilen moet ik flink zijn doorzetten, stapels verschuiven oude dozen tillen het huis moet leeg.…

Nippend van warmte uitkijken vanaf mijn balkon Wisselluchten Rode geraniums, het volle gewicht van mijn ziel rustend op de aarde Zinnelijk van welbehagen flaneert mijn stem en vertelt ze het aan een vriend, andante De muziek die ik ben Daarna aan tafel de potloden geschikt Ik teken in stilte ga er in op, glimlachend om de regenboogwaaier…

Als ik het kon had ik gedaan als zij, was met hen mee gegaan ben echter jood noch palestijn vaar enkel over vecht en rijn en tot abcoude aan het gein voorbij laat ik koog aan de zaan de kaaskoppen in krommenie en osdorps ralameiers gaan mijn bloed stroomt niet als botte kotters platbodems en skûtsjebotters in haringvliet en hollands…

Ze kwam niet plots. Niet als een ramp waar mensen bloemen voor sturen. Het nestelde zich langzaam in mij, alsof mijn lichaam ruimte had vrijgemaakt voor iets dat mij zou vervangen. Bewegen voelt als onderhandelen. Ademen als arbeid. Opnieuw wakker worden om toestemming te geven aan een dag die mij niet wil dragen. Het lichaam reageert…

Nu het in onze ogen in ieder geval langzaamaan beter met hem gaat - er is sprake van meer fysieke activiteit komt er een kink in de productiekabel wat een economische weerslag heeft Voor een geboren wervelwind is planning van groot belang wat men ook structuur noemen mag als de kaders maar duidelijk zijn dan kan zijn hyperstand kracht…

Ik keek naar het schuim aan de branding Als ijsschotsjes, bevattende miljoenen kleurtjes Wachtend, gedreven door wind, trillend en bevend, als entiteiten liepen ze voort Dan, eenmaal op ‘t droge zand bibberend wachtend totdat wind ze uitdrogen, verwaaien, oplossen zou Mijn vermoeide, gloeiende voeten werden in de branding…

Kunt u een paar tranen missen een beetje zout en vers geplukt ongesuikerd door een zeefje? schoon, doorzichtig klein verdriet geen emmer waar een stem in drijft tussen resten van het dweilen van die deukjes in het leven dure potjes die scheef breken weidebloemen in het vergiet bij voorkeur in een nostalgisch blikje voor het plaatje…

Rollende nachttrein lichten glijden door het glas een slapend gezicht Nachttrein staat stil in het dovende blauw; zijn metalen huid bewaart het laatste licht. Raam spiegelt een hemel die zacht en zonder haast naar donker helt, terwijl het spoor niets meer verlangt. Wagons schuiven het station uit, een zachte ruk door lucht die al naar…

Niks loopt weg bij haar in dit huidige heden van volle schijnwerpers en letterlijke rancune door gedachten van macht waar voor haar dood precies op het einde de rivier opdoemt alsof zij nimmer een enkeltje krijgt Vanuit haar toen doorgepakt en voldaan ligt niets ongedaan voor eeuwig te wachten al daalt geen besef in met de ramen…

Bloemen lezen doorgaans geen poëzie al helemaal niet in de verwilderde achtertuin van mijn grijze oudoom in den vreemde die groente verzorgt als zijn het zijn kinderen zijn hart achtergebleven in een naakt verleden in het verloren land van oude rabarber en koolrabi een spreekwoordelijk land waar hij niet meer kan leven zonder bloemkool…

Mijn naam zingt rond uit accenten leggende kelen velen op gedregde gronden onttrokken aan Zeeuwse havens met de maritieme bodem uitgediept in de zichtlijnen Ik schijn op drift geweest te zijn met een steven recht zo die gaat van nippertjes en baleinen waar ik het fijne niet van weet maar koers gestaag op sterren die deinen op de golven…

Het 2480e gedicht van onze hofleverancier alhier  staat sedert woensdagavond en publique in skyboxen onder gesloten dak van de Amsterdam Johan Cruijff ArenA te stralen en geduldig als papier te glunderen van ongeremd plezier (als gevolg waarvan de Ajacieden met hun witrood gestreepte shirts en biezen moesten wijken naar het minifort…

Ach, mijn oude dagboek heeft bijna zijn tijd gehad Ik lees het nog eens na op mooie zinnen, te mooi om verloren te laten gaan Ik schrijf ze over en brei ze met fantasie aan elkaar met even mooie zinnen Naadloos sluiten mijn belevenissen aan op mogelijke gebeurtenissen die ik er nu, jaren later, bij bedenk en wel had willen meemaken…

Mijn wijze vaderfiguren kunnen beter de negatieve kauwkrachten zoals de vracht aan violen en gladiolen de mysterieuze dwaallichtjes oplichters der ademzuchten alsook de vluchtelingen voor de realiteit van hun eigen onkunde laf-linksig danwel rechtsextremistisch of in het radicale midden laten spartelen in hun eigenste draaikolkwerkelijkheid…

Ik kan hier met 1001 varianten op het multipliceren van hooguit unieke door 'n monnik gekopieerde folianten van kennis en onderzoek naar olifanten tot vondel en bredero's klucht van de koe en kostbare zeeroutekaarten en hoe een vorst van macchiavelli kon leren hoe hij zijn land en zijn volk moest regeren bestemd voor bevoorrechte getalenteerden…

Is het uit angst om iemand achter te laten dat jij jezelf langzaam uitwist in een leven dat stopt bij jou? Want als jij sterft zonder iets van jezelf achter te laten, zal de wereld je missen als een weduwe. Er zal niets zijn dat jouw blik herhaalt, geen gezicht waarin jouw zachtheid nog even verder leeft. En dat is de wreedste vorm…