5.985 resultaten.
Opstaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
593 laat je dragen
door diegene die sterker is
neem de liefde
van het hart dat voor je klopt
aanvaard het geloof
in een nieuwe morgen
doorleef de wond
maar ga en sta op!
vind de bloemen
de liefde in elke knop…
door de dauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 buiten het dorp waar
stilte het kenmerk van stil
nog Stiller verstilt in de
afwezigheid van rumoer
zwoegt het opkomend
gras zich door de poriën
van dauw om voor
het eerst het zonlicht
te beschaduwen door in de
luwte van het nog niet-weten
het herstel van na de winter
te zijn vergeten, kleine
stroompjes water voeden
de nerven die…
NEGEREN VAN ZEE
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
349 het negeren
het jou niet willen
laten zijn
het gewoon ontkennen
door te zwijgen
doet soms pijn
wat te doen?
Overrompelen met liefde?
Onzin
Het met eigen wapens bestrijden?
Deels effectief
maar een zee blijft
alsmaar komen
gaat nooit opzij
overspoelt je voeten
en dromen
en trekt zich even terug
om dat te voorkomen
verlaat het…
Woorden Plas
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
414 Als er dan al
woorden zijn
en je gooit
ze in het meer
Wil de plons, de spetter
de rimpels, de golven
de laatste klinkers
van al dat en meer
Als er dan al woorden
zijn, smijt, gooi, werp, verhit,
onbezonnen, onmogelijk
onbegrijpelijk, hart en zeer,
Haal adem,
verdrink niet…
vleugels van satijn
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
698 nu de lucht geklaard is,
laat ik d’aarde los
én... misschien ben ‘k morgen,
al voorbij de zon
mag ik jou nog even dragen,
voor ik gewichtloos word
of wil je nog wat praten,
over die mooiste nacht,
toen jij mij vleugels gaf
nu de lucht geklaard is,
laat ik alles los
jij tooide mij met vleugels,
hoog en wijd gespreid
zodat ik m’n hele…
Witte bloesems
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
379 Zo schoon en teer als nu de witte bloesems zijn
kan ik het leven niet in arme woorden vatten,
maar blinkend-licht staan deze niet te kopen schatten
te schitteren, verheven boven angst en pijn.
Slecht één keer leven wij en gaan de bloesems open,
dan komt de vrucht als wij door 't licht ons laten dopen.…
Teder vertier
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
360 Bekijk mijn gespiegelde vergankelijkheid
in de droefenis van jouw bewogen ogen
bomen nemen afscheid van de witte winter
dromen drinken bij het vaarwel van de dromer
hoe iemand met jouw zeldzame schoonheid
tot zulke tedere eenvoudige dingen in staat is
hoe iemand zo teder kan zijn
dat kan alleen in liefde blijven
waar ook ter wereld…
strandwandeling
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
390 wandelen met droge voeten
eerder overspoeld
door golfslag en gemoed
zout en nat geuit
het trekt zich terug
zeeën van tijd
modderzand, het wordt vloed
ik wil vooruit
mijn schoenen lopen vol…
hoop
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
406 de toevlucht hoop
is als een veertje
dat zit in de ziel
zonder woorden
is het een deuntje
dat nooit stopt
ook al stormt het
beeft de aarde
onder onze voeten
het houvast weg
het stopt ons niet
al is het donker
zwarter dan zwart
in vreemde tijden
die ons koud zijn
door het gemis
dat juist zo innig is
dat het grip welt
uit elke kruimel…
VLEUGELS VAN SATIJN (oorspronkelijk gedicht van Kerima Ellouise - muziek: Guido De Pelsmaeker - zanger: CROOM)
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
716 nu de lucht geklaard is,
laat ik d’aarde los
én... misschien ben ‘k morgen,
al voorbij de zon
mag ik jou nog even dragen,
voor ik gewichtloos word
of wil je nog wat praten,
over die mooiste nacht,
toen jij mij vleugels gaf
nu de lucht geklaard is,
laat ik alles los
jij tooide mij met vleugels,
hoog en wijd gespreid
zodat ik m’n…
In afwachting op het vaccin
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
431 op alle wegen die wij betreden
gaat geen
voetstap meer zonder een bord
met een rode pijl
waarop een waarschuwing
voor corona staat geschreven
laboratorium, ontwikkeling,
voorbereiding
en de hoop
op een vaccin
hoe bitter is ons lot in
afwachting;
elke dag meer doden
en besmette mensen, elke dag
strengere regels en meer
isolatie…
nog wil ik schrijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
443 zoals de hemel zielen verzamelt
aai ik doornen tot kleine
stekeligheden, voor wie me kent
was mijn schrijven de inhalatie
het vermogen dat nu
onbekend mijn krachten remt
het toetsen van mijn vaardigheden
is als smog aanwezig in de
latente geest die alle scherpte
heeft verbannen in de schranderheid
zoals het eens was geweest
moge ik…
pokerspel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
407 eerst nietsvermoedend nog
van het dodelijk verderf
dat magere hein strooide
hoopte ik wakker wordend
de nachtmerrie te verlaten
waarin als overrijp de appels
uit de boom van leven vielen
als een koude ochtenddouche
was ontnuchterend het nieuws
dat er geen ontsnappen was
aan de haard van het inferno
dat met afgrijselijke explosies
de…
Stiekem verliefd
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
581 ik ben verliefd op de nacht
en zij op mij
isolatie in de oneindigheid
waar ik geen schaduw ken
klein noch kwetsbaar
verliefd op de nacht waar ik in ben…
Corona tijdperk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
446 even een boodschapje doen
toen gauw weer naar huis
blij dat het gelukt was om
de nodige afstand te bewaren
blij dat er niet iemand van
buiten de gevaren zone
van anderhalve meter afstand
pardoes mijn richting uit is komen lopen
en dat ik dan niet meer bijtijds
zou kunnen vluchten
en niet meer zeker weten kon
of ik nou wel of niet…
Wat mag nog komen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 Hoe lang de week, de maand het tijdloze
verdagen kan, ik heb geen weet.
Geen weet of zelfs de lupine bloei
doornen van rozen wellicht gehaald worden.
Nu schort er even niets, niets meer of minder
er is een serene rust zonder rare hinder.
De jaren en maanden hebben al vele schaduwen
talrijke vogelvluchten en blauwe luchten
in ons en onze…
Weer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
364 Storm siddert op de plassen
windvlagen draaien een loer
en de schoongewassen hemel
kleurt voorzichtig parelmoer
Woedende wolken kolken
de hagel ratelt neer
het huivert in mijn oksels
dit is echt hondenweer
Dan weerkaatst de zon weer
schel de natte straat
klimaatverandering en
een wereld die ondergaat
Zonder remmingen giet het weer…
ik koester haar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
382 ik zal
mijn angst wiegen in mijn armen
het koesteren zoals ik haar koester,
mijn god uw smaak van humor
heeft alle vertrouwen geslonken
tot het jaar nul, toen alle
flauwekul begon
alles is vreemd nu mijn
voeten uitgeput haar stappen
volgen en de geur van chemo
mijn geest bedwelmd zoals
ik oliebollen vermijd
het leven is mij in haar…
Zeeman
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
505 Ik zou dolgraag weer eens gaan varen
en dan uitkijken over de immense zee,
de wind weer vrij spel door mijn haren,
neemt al mijn droefheid met zich mee.
De grote leegte van de grauwgroene oceaan
reduceert je leven tot alleen dat moment,
dat je op de brug als ijswacht moet staan,
je plots zonder familie of vrienden bent.
Eenzelfde blik door…
stof tot nadenken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
358 tik tik tik
is het geluid dat in me opkomt
als frustratie mij teistert
over de vele herinneringen
die ik mij niet kan heugen
de kleine dingen in mijn leven
die vreugde brachten en pret
moeten mij vaak worden verteld
terwijl mijn geest blijft tikken
natuurlijk herinner ik mij
verjaardagen en grootse feesten
of een tragisch overlijden…