Regendruppels tokkelen een vrolijke melodie op het dak. De fluitende wind speelt ondeugend met een tak. Lentebloemen, gisteren nog fier met een popelend hart. Vandaag moedeloos... alles zwart. Bedroefd laten ze hun hoofdjes hangen. Terugkeer van de zon, een groot verlangen. Ze zien de schoonheid van de regen niet. Glinsterende parels wanneer…

Ik weet niet hoe ik danken moet, Gij, die ons duizendvoudig groet in alles wat Gij hebt gegeven: het licht, de dag, het weer, de wind, de sterrenpracht, de lach van 't kind en ‘t water dat het al doet leven. Ik weet niet hoe ik danken moet, want Gij, o God, zijt eindloos goed Gij laat U overal uit blijken: in vrolijkheid en vriendenfeest…

Alle breekbare bladzijden uit het boek der prille liefde leest hij voor in zijn gedachten het zijn eenvoudige feiten over bonte bloemen en het behang en het belang van aandacht geven hij vertelt het niet aan iedereen dat hij haar liefheeft met zijn stilte door een verlangen in de nacht hij legt zijn honger in de dakgoot bedekt de toekomst…

min oneindig het was daar goed en dan het punt twee veel punten een lijn een levenslijn gekrabbeld gevlamd gevlekt vertakt verslingerd vervaagd vertraagd versimpeld en de lijn weer een rechte plus oneindig tegemoet daar is het goed…

De pijn schittert als oogverblindende wreedheid in de ogen van de argeloze geliefde op aarde onder een ziedende middelpuntvliedende kracht van zijn. De meest voorbarig gewraakte reden -maar hoor je ‘nobody’ ooit daarover? nimmer vrije treden over deze razend geromantiseerde vermeden tijdigheid. Dapperheid nestelt zich op het water pas…

IJskorrels dansen bakstenen liggen los in het zand mijn hoofd gebogen onder mijn capuchon vind ik je deurbel beklad en bestickerd Ik zoek een getuige die me vertelt dat ik zijn mocht wat ik hoopte wie ik was…

Ze zetten ons weg als kaffers en ketters Maar zijn zij de barbaren, de bezetters Niet zelf die niet vallen te gedogen Waardoor we hypocriet worden bedrogen Tot op het bot verwaten naties Fatwas uitvaardigend en condemnaties In oorden waar ze dood en verderf telen Zien we de vermoorde onschuld spelen Revanchistisch eisen ze op hun tol Om…

Met uitgestrekte armen tegen een straal licht. De kliniek smelt onder mij vloeren, muren tijd. Een wind die in mijn longen brandt opent mijn zicht. Jouw ogen – miljarden in één enkele vonk rijkdom die niet in geld te vatten is. En al blijven we vreemden smelt elke grens gekweld door die seconden die niet geteld konden worden…

Gegroet, o lezer met struisverenhoed in uw chíton, sandalen goedkoop ondergoed op de drukke bazar de markt of de soukh voor een kus of een duit of een heitje een joet gekocht afgedongen of eerlijk gejat ondershands zonder sou achter kleurrijke schermen naakt over de schutting gepast voor een knaak om uw lijf tegen kou en…

De week voor Pasen Van oudsher de Passieweek Een week van diepgang Passie is lijden Tevens diepe emotie En ook verlangen Op weg naar Pasen Betekenisvolle tijd Neergaan en opstaan Dwalen door dalen Kou en regen laten gaan De Lente breekt aan Hazen in de wei Koning Winter neemt afscheid De wereld krijgt kleur Ostara…

Tussen doornen groeit een knop in stille adem lente ontwaakt zacht De lucht draagt de geur van ontwaken, een lichtheid stijgt op tussen de takken, hun knoppen fluisteren als beloftevolle gedachten, terwijl zacht zonlicht mijn huid beroert. Onder mijn voeten zingt de aarde van groei en begin, een warme adem stijgt op uit het gras, stilte…

Hun huis is vol, rijk ingericht, met een hoekje -- waar ze kamperen.…

een kleine overwinning als een lucifer in een storm hij hield zijn adem vast alsof gedachten zuurstof nodig hadden alsof zij een brand was en hij eindelijk as kon worden zestig seconden lang was de wereld een lege kamer zonder haar stem tegen de muren maar tijd is een sluwe smid slaat herinnering terug in vorm nog voor de minuut koud…

Zojuist bij lege fles en volle maan Met dubbeltong volmaakt in harmonie Klonk onbevreesd mijn Slava Ukraini! En dronk ik op een volk tekortgedaan Het glas geheven in de stille nacht Met Ruslands wodka, als fluweel zo zacht…

Hoorde hij de schelpenzee door zijn oor; ongeholpen luisterend doet hij dat, mompelen; vergeef de verhalen hun achtergronden. Was zij de zonnebloem van verre en of, boven zwevend de wolken op de tijger haar rug: de bevrijder van dromen voor deze eindigheid. Gevallen was hij desalniettemin knie- en kleedloos als kansarme als stof in haar…

Ik sta op het perron van mijn leven, en zie de treinen van mijn verleden. Ze razen niet meer— ze glijden langzaam voorbij, alsof ze weten dat ik eindelijk durf te kijken. In elke wagon zit een versie van mij, sommige lachen zonder reden, anderen staren uit het raam alsof ze iets verloren zijn dat nooit echt heeft mogen leven. Een trein…

Schrijvend in stilte — stilte die ademt, die wacht, die weet dat jij komt. Concentratie is onontbeerlijk, ja, maar een kus van jou is onontbeerlijker. Natuurlijk mag jij mij storen. Natuurlijk. Dat weet jij. Dat doe jij.…

Van het meerlagig verhaal vol conflicten ontging mij de paradox destijds helemaal zonder tegenspraak belandden haar elegantie en gratie in het gevang maar bleven hoe dan ook zonder kwade bedoeling ondanks de tegenslag Ik verkeer in duisternis van de waarheid en mijn geest wordt heen en weer geslingerd Was het een buitenaardse…

Het loopt als een tierelier maar je ragt veel te hard jouw brein in het rood oostindisch inktzwart klinkt niet als een kwinkelier zet nou eens een andere plaat op, die smart en jouw ego die boeien mij als niet-egotrippende lyrische bard met rede begiftigd weldenkend dier hoegenaamd niet, sterker nog en het klinkt wellicht hard…

Ik geef werk uit handen Hij moet het precies doen zoals ik het vóórzeg sneller dan ik het kan en het langer volhouden Dat gaat goed Met uitgebreide instructies en een extra batterij laat ik hem steeds meer doen al kost het me veel tijd om te leren van zijn fouten en die stap voor stap te voorkomen Op onvoorziene omstandigheden loopt…