Een hemels weerlicht Het gras vertrapt en grauw Avondrondes voor het zicht Gevoed teder en rauw Blozend rode wangen Draagt het hart gewicht In de kou gevangen Tot concept verslonden Broze botten barricade Spreekt in zekere zonden Wenst voor warme daden…

Ongegeneerd gaf ik een stukje van mijzelf aan jou En ik durfde dan te dromen dat jij dat wel hebben wou Zo stelde ik mij voor dat je het heel voorzichtig in een vitrinekastje achter een glazen deurtje zou opbergen naast het servies van jouw grootmoeder Een klein spotje zou mijn stukje dan verlichten zodat jij elke…

Waar de Amstel van oude dagen fluistert En in het voorjaar Cobra’s kleuren draagt Verheft de stad zich luid en duidelijk Nabij, maar net genoeg veraf gelegen Hier wint de stilte van de stenen En wordt bevrijd gezwegen…

Voor- en najaar onweer bliksemschichten bangelijk ontzet noten kraken schrikbewind mamamia temperatuurschommelingen mentaal ingedrukt foob-gedicht Schrikbarend geboren binnensmonds verwoorden vallende klanken 't Evenwicht doet wankelen eivolle krenten schrikwekkend ontwaken gewichtig keffen beweren vreesachtig vleselijk beleven…

Maria Lichtmis, de dag van Maria, de ideale vrouw en moeder, een teken voor wie dan trouwen en hun geluk vieren Dan wordt het avond en morgen, een dag samen onbedekt, zonder schaamte en zonder offer dat hun gevoel groot te zijn klein maakt en dan worden de avonden en morgens een leven samen de kinderen worden groot en markeren in het…

Ach, ik mis mijn muze schoon lange tijd wijl zij toch immer aan mijn zijde stond wist zij toch dat haar stem mij steeds verblijdt haar afwezigheid is mij een open wond. Ik zoek nu woorden die zij voor mij zong schoon van rijm, wonderlijk van melodie zang van mijn schone muze blond en jong een lust, een droom voor 't oog als ik haar zie.…

hoe rekbaar ben je, bast waar je in huist hier voel je heel zacht aan, op andere plaatsen harder plooien op plekken waar je ze liever niet ziet er valt geen ontkomen aan het fysiek blijft ongrijpbaar toch belangrijk daar huist de ziel die je doet stralen als een dagvorstin zodra ogen elkaar vinden nog voordat vreemde vingers jouw pantser…

ik ga door ochtendgrijs en voel de zachtheid van het land daar komt het licht de dag rolt uit in klare taal ik wacht totdat een enkel schaap nog blatend op de dijk met mij verwacht de najaarsnacht dan vang ik hier het laatste licht vanavond is de zomer ook van mij…

Er was een keer een boek Dat pakte hem zozeer dat hij het gaarne pakte Niet eens, maar keer op keer Het boek liet zich graag lezen gebonden in fijn leer Maar op een goede dag toen pakte het niet meer Soms schreeuwt het nog om aandacht De stem nu wat verzwakt Na jaren trouwe dienst voelt het zich toch gepakt…

ze zwaaien met woorden als wapens van trots een plots dreigement hier, een scheldwoord daar kleuters in pakken, met stropdas en macht achter hun blik schuilt enkel domme kracht ze retweeten hun roem, zoeken applaus bouwen hun ego met blokken van drijfzand rede en verstand liggen buiten hun bereik waar kinderen leren van fouten falen zij…

rotsvast staat daar die gelouterde kerk van eeuwen onheil en teistering verlost door de hoge smalle ramen van de basiliek valt zo teder het lentelicht naar binnen ziet de een de ander als mensen zich aan die lange tafel buigen naar elkaar? wat wisselen ze uit is het veelspraak samenspraak een monoloog misschien? in de kapel van…

Een helder blauwe hemel Lopend naar het ecopad was het met een nieuw hek afgesloten Dan maar dwars door een droge greppel Veel zwarte bedrijfsgebouwen aan weerskanten van ‘t kanaal kwam ik tegen Inzicht dat het een paar kilometer blokkendozen vergt voordat ik uitzicht op het weidse weiland heb Het koolzaad wou al wel ondanks…

Er blijven grijze wereldtalen aan de diepe afgrond van mijn geheugen hangen om stille getuige te zijn van het feitelijke mezelf zijn tegenover jou Ben jij het? vraag je mij en ik kan je geen antwoord schuldig blijven ik ben het zoals je ziet in de rijkdom van jouw stilte mijn zwijgen is een lichaamstaal.…

Ondergetekende geeft je een pluim Geen pil of eucalyptuszuigtabletten Noch codeinedrank kon hem beletten Bevangen door genies en keelgefluim Ik wens Dick Schoof naast wijsheid beterschap Het voorjaarsoverleg nadert al rap…

ik zet hen in het licht zij die hun zin verloren moesten vluchten voor hun leven die keihard knokten maar weg wilden van de pijn die vastzitten in onzichtbare knopen zich slepen door iedere dag zij die ronddwalen in cirkels zij die gevangen zitten in een lijf dat niet meer wil zij die monddood zijn gemaakt, door hen die er eens toe deden zij…

hoe in een ver verleden een eerste melodie ontstond door met vlakke handen samen te pletsen op water samen te slaan op hout hoe ooit mensenhanden een hele stad zouden metsen steen na steen laag op laag en hoe muziek een ziel heeft - een soul, een beat - meer is dan louter ordening van tonen zo gaat een oud verhaal…

vroeg in de avond kraakhelder het hemelrijk de maan op een schuit en boven de boot Venus hemeldiamant…

Iedere seconde snelt voorbij, geen eentje blijft er hangen Niet voor minuut of eeuwigheid, los van ons verlangen Soms denk ik wel, bij snelle pas, dat alles is vervlogen Maar ook dat dit een mooie was, en velen nog gaan komen…

Buiten smelt de sneeuw al die bijeen kruipt als water op een glazen plaat, maar het hagelwit van het laken dat jij om je lichaam slaat is nog onberispelijk intact. Slaapdronken open je je ogen en wat uit je mond ontsnapt, voelt zich bij uitbraak betrapt en staat als een maan alleen: een stille `o' zonder helpers, zonder medevluchters.…

een altijd parate steun en toeverlaat een bron van kennis en digitale maat helpt als gids bij elke eindeloze vragen met door mensen bedachte antwoorden een computer met eindeloos geheugen verbindt de geschiedenis met het nu door ideeën sneller dan snel te delen stimuleert zij de creatieve mens in haar schaduw schuilt ook het gevaar van…