Jij bent van mij, van de veldleeuwerik die jubelend naar de zon klimt, van de koekoek die weemoedig de komst van regen voorspelt, van de merel die troostend het afscheid van de dag bezingt Jij bent met mij, met mij als de pinksterbloem en het oranjetipje, met mij als de rolklaver en het icarusblauwtje, met mij als het duinviooltje en de zilveren…

Ik zou zo graag nog eens met mijn vader En dan samen zitten Dan gaan we praten over wie hij was En wie ik ben Dan vraag ik of hij wat wil drinken En dan neem ik dat ook Dan ga ik zeggen dat ik zelf ook papa ben En dat ik het begrijp Dan neemt hij een slok En dan doe ik dat ook En als hij dan wat wil zeggen Dan zeg ik dat ook…

hoe wij steeds vergeten wie we zijn de oertaal van het hart tot stilte manen tot het breken van het licht hoe we leven blazen in manke mythes tijd in de schaduw loert we meedogenloze taal leren spreken hoe in onze ogen het menselijk tekort bevriest in winternachten geweld levens aan stukken rijt een vloed van tranen tederheid bevrijdt…

De ernstig strevende christen drijft op een boomstam voort over de woeste wereldzee omringd door dreigend duister torenhoge golven vol Satanswoede tillen het hout hoog op smakken het weer neer in het brullende schuim van kwaad en verderf de gewezen boom wordt steeds door het tierende water verzwolgen ondergeduwd maar komt weer koppig…

Ik doe mijn gedicht aan, om me te laten zien -- mijn open wonden.…

wie zaten hier aan deze diep gezonken tafel? vulden zij zonder eind tijd of vaste vorm gedachten met water en hun dromen met saudade? voelden zij de vervoering van het leven? zagen zij het vuur aan de nachtelijke hemel? wisten zij van tirannieke goden elementen die altijd gaande zijn? dat oneindigheid slechts water was…

Een man gaat langs de muur van de lange gang, aarzelend. Op het dakterras samen, naar de verre strepen van vliegtuigen kijkend en keuvelend. Allemaal bijkomend van 't leven. De tijd staat stil, de vloer is schoon, de zusters zorgen. Uit een verre hoek, de neurologie afdeling, komt 's nachts een kreet, en nog een. Iemand is in…

Als wij gaan dichten door iets mooi te zeggen Bijvoorbeeld met wat welgevormde woorden Celestische gezangen klankakkoorden Dan zal men meer op "toen" accenten leggen Egidius, waar ben je toch gebleven Flirt je opeens met maatschappijkritiek Geef je meer om de vrouw en politiek Holfrazig, of is jou dat om het even? Ik ben een liefhebber…

We doen dit, doen dat, zoals het uitkomt, en zo -- kost alles meer tijd.…

Mijn kloppend hart mist een opgaande lijn voelt niet meer zo warm en vertrouwd als de opwindende dagen van vroeger zij bonkt als een sloophamer almaar dansend op het ritme van de Marathon waar ooit klanken galmden en het leven begon haar echo’s klinken door in het Paard van Troje die de zestiger jaren laten voortleven, een reünie is een…

Zo af en toe moet ik ze repeteren Voor mijn gemoedsrust en testosteron Alleen mijn memory wie waar wanneer Weet namen van een nacht, een jaar en meer Nooit slaat mijn libido de stille trom Want mijn potentie lijkt niets te mankeren De eerste schreden op het liefdespad Van rozengeur en kussen himmelhoch Deed ik met Anne, indodanseres…

Een dobberende ziel ben ik geheel Losgeweekt van het impertinente Vlegelige jagen op een lustpriëel In het seizoen der doldrieste lente Met winter's intrede vergeleken Door het beleg van de verstreken tijd Lijkt mijn missie voorgoed te verbleken Raak ik mijn lokken aan de jonkheid kwijt Of ik het spel nu wel of niet meespeel En de talenten…

Ineens is het herfst, wind, natte schemering, en -- verlichte winkels.…

Waarheid van verwelkte bloemen zorgt voor een nieuw decorum betrapt door terugkerende betoverde herfstdagen zwarte kraaien vliegen onder grauwe wolkenluchten oude vlinders dansen uitgeblust het sprookje uit oktober laat laatste verlangens zwijgen een man verdwaalt in een woordenblos eenzaam door zijn weifelende wichelroede zuchtend…

niemand neemt nota van achteloos verblijven de binnencirkel van een rotonde de kromming van aarde altijd en iedereen is nog niet overal en nergens de locatietheorie zegt van wel ik schrik er niet meer van de geest die een schaduw werpt zelfs in het voorbijgaan een geleding naar gebeurtenis als ultieme plaatsbepaling…

- S P I E S - Als ik wakker word heb ik geen rust hoe leef ik hier, ben ik waar ik niet helder zie, een vluchteling? Wat weet ik eigenlijk Wijs mij de juiste weg Toen kwamen de spionnen uit het water unheimisch, nineteen eighty four, ik kreeg een onbestemd gevoel je weet ze kunnen zich in elke hoek verstoppen en op elk…

De kinderen gaan spelen, opa is suffig -- Er komt geen verhaal.…

Zag ik de felle sterrenhemel in jouw fraaie groene ogen toen je onder de kritische meetlat moest zwoegen, zweten en schrijven of was het gewoon een flauw schijnsel van een overspannen schemerlamp, die knipperde op hip en hop en elektro pop.…

Nog geen eeuw geleden verhief zich een schrille stem het volk sprak zich uit en democratisch steunde hem hij was hun nieuwe leider met zijn huiverig geluid veel ging volgens hem niet goed maar was David daaraan schuldig omdat toen zijn ster verscheen het recht kromde zich in taal en verhardde zich tot staal dat de bodem drenkte…

‘k Stapte de deur uit nog in schemerdonker Wilde me verstoppen voor de wereld Gemediteerd met zo'n acht, in slaap gevallen, gevlogen, in slaap gevallen Klaar, koud, uitgedroogde bloemen weggeknipt Slaapdronken langs kanaal gelopen Glashelder water spiegelende glasheld’re huizen stralendblauwe lucht pad vol kastanjes Hondenbazen…