Grijze leegte slaapt golven zwijgen in de nacht sterren houden wacht Alleen, zo eenzaam voel ik mij bij eb waar de horizon zakt, verzonken in slapend zand. De lucht weeft tranen in wolken van grijs en ik kraak, ik wacht op mijn liefste, op een hand. De horizon zakt, verzonken in slapend zand. De zee trekt zich terug, grijpt gulzig haar…

Draden, verglijden. Geen breuk, maar zwijgen. De wind, ze blaast vergeten stof door lang verlaten straten.…

Geboorteschokken geboortegolven uit de lucht gevallen draagmoeders baren levensstromen ontwaken dennennaalden die eventjes prikken levensvatbaar beginnen heide cultiveren opveren vederblad ongeschreven nachtelijk verschenen patinakleuren geuren warme dekens doeken placenta goudsbloemen soezen Kirrende geluidjes gniffelen…

Spontane dancing queen met een warm hart zoekt man voor karaoke avonturen op een heet zinken dak boven vier muren a rooftop gardenparty in het zwart Humor verplicht, paniek is streng taboe veel wijntjes - expertise overbodig fromagekennis ook niet per se nodig durf jij de chaos aan met suzy q? Leeftijd is niet belangrijk wel ervaring…

Ach ja, een kerstgedicht. Mensen verlangen graag een hoogstaand tintje, een aura boven hun boodschappen. Het geboortefeest van Jezus is immers lang geleden. Hoe die vreugde van toen naar ons dagelijkse doen vertalen? Schrijf dus een kerstgedicht. Dan kan de vrede op aarde dalen. Begrijpen we misschien een pietsje waar we onze knusheid aan…

kerstige dagen liggen als molshopen mij te bezweren om als overtollig ballast zich te ontdoen van ellende die ik niet bij toenaam wil zeggen wij weten ik weet ze weten dat het duister deze dagen draagt in een kraag achter een gebeeldhouwde vertoning die geen kans van slagen heeft in wording van vrede liedjes versjes worden…

Een mierenvolk dat ons gestuntel zag, Verwonderde zich over ons gedrag, Dat het subiet als krekelachtig duidde. Zijn klare boodschap aan de mensheid luidde: Uw samenleving, die zit in de knoop, Wij bieden graag de mensen onze hoop!…

Onze kersentuin hangt vol met glitterslingers -- Een vogelfeestje?…

weg van elkaar elkaar het dichtst nabij…

Geen schoner gedichten die ik schrijf of glansrijker odes uit mijn ziel enkel versjes voor de vrouw waar ik voor viel slank van taille schoon en recht van lijf. Haar lieve ogen bruin en zacht geen poëtisch schrijven zou toerijkend zijn haar lippen roder dan Bourgondische wijn de wereld danst wanneer zij lacht. En zij, zij danst door het…

We zijn niet samen, maar schrijven des te mooier -- 'Jij bent me zo lief!'…

Er zat een bruine beer in Oekraïne, Te kaarten met een clubje bedoeïenen, Dat net gevlucht was uit Soedan, humane Hulp verlenend aan een groep Gazanen, De beer verzuchtte diep, oh wee, ach gos, Mijn soort is overal ter wereld los.…

Bij ons is heelkunde op Kos ontstaan Hippocrates brak er genezend baan Nu treft men enkel witte jassen aan Geen doekoen of mwandishi of sjamaan Toch is er iets waar ik soms nog op stuit Zijn wonderdokters echt de wereld uit? 't Zijn immers psychiater, loog en peut Die maken er al heel lang deel van uit: De Medica van Tulp en van Boerhaave…

toen het licht ontvouwde stuurde een woordvogel jou op pad je plukte blauwe bloemen je plukte de witte maan winter vroor in je hart reis door ondoorgrondelijk water naar de overkant een klapwiekende vogel nam alle dode woorden mee in een bitterzoete nacht…

Met alle macht ben ik niks om ze te verzetten de lichtloze dagen, voor de tijd vooruit valt ‘t te bezien hoe ‘t daglicht kan bijdragen met uitgestoken hand de juiste weg terug te vinden naar het moment dat we heerlijk dwaalden elkaar voor het eerst in ‘t echt zagen hoe mijn ogen ook blijven knipperen jouw lach schemert daar doorheen bij…

Hij is hier nog, thuis, overal waar hij niet is -- maar wij hem kennen.…

zij rolt met haar ogen, haar blik op standje stil woorden stormen als wolken wild door de lucht ze woont met schuilend hart in haar kamer een wereld apart, vol dromen en geheimen een muur vol posters, een kast vol chaos de playlist een mix van verdriet en applaus de regels zijn rekbaar, de grenzen hun strijd en in die chaos zoeken ze ook veiligheid…

alles wat je hebt beloofd ligt opgestapeld in mijn hoofd mijn god, wat is het daar een bende ik ben een goudvis in een kom die steeds hetzelfde rondje zwom en dacht dat ie de wereld kende…

Hier, mijn huis zo vredig als een stille nacht, waar warmte altijd op mij wacht. Hier, mijn gastvrij dak zo warmend bij jouw vonken, mijn schuilplaats in stormen en donkere nachten. Hier, mijn thuis waar ik mag dromen zonder grens, met liefde als mijn grootste wens. Spermalie, daar groei ik wijzer door jou vanbinnen rijker…

Een ijsbeer zei met enige frustratie, Wat hoor ik toch over polarisatie, De ene groep die maakt de ander vuil, Dat geeft voldoende reden voor gehuil, Maar ’t ergste is, van mij zijn ze gestolen, Waar zijn nu toch mijn mooie witte polen?…