is het wisselstroom of ouderwetse stoom aan uit aan uit gevoelens die stromen of bij het kookpunt stomen het mag echt allemaal want ik ben mens niet van staal…

het eerste gele, geelbruine en bruine blad aan een lage tak van de machtige eiken, Amerikaanse, u had het al begrepen…

Aan Reniel Renato David Litecia De man had levenloze ogen Zei iemand die getuige was Riep woorden die er niet om logen Zijn kreet viel aan op een terras Zijn God was groot, zo ook zijn messen Een skater zeeg gewond ineen Door bloeddorst, nauwelijks te lessen, Was Ayoeb door het dolle heen Ontwrichten, burgers angst aanjagen Is deze…

Geprezen zij dit nu Waarin ik dit schrijven kan Woorden pijnloos kan laten dansen Laat dit altijd mijn nu zijn En niet het nu worden van de mensen op de geriatrische afdeling Dat godsamme Ook eens míjn nu zal zijn Dan zal ik het nu vervloeken En er niets aan hebben Dat het nu ooit anders was…

Het grauwe bruinblad neemt bewogen door de wind hartroerend afscheid…

Wat heerlijk zal het zijn te drinken uit die heldere waterstromen die beken zo schoon en rein die vanuit de Tuin van Eden komen. Zo zuiver en helder als glas zo vredig tussen hun oevers zoals het in het paradijs ook was reinheid uit de bron zo vers. Daar is verkoeling voor mens en dier daar heersen vriendschap vree en rust daar is geen…

Houd me vast, kus me, ik houd van jou, voor altijd -- voor zolang het duurt.…

Volautomatisch voortgedreven door Bussums lange lanen heeft mijn bolide hoegenaamd geen moeite om de decadente luxueuze door Oeigoeren gemonitorde robotica in de werkhallen in Sinkiang van schroef tot wegbewijzeringssensoren in een onontwarbaar geheel van microchipsgestuurde lite gemonteerde en van cruisecontrol voorziene…

wij hebben ons de woordenschat van geliefden eigen gemaakt met sprekende blikken ook de syntaxis van onze liefdestaal was er een vol zachte tederheid in klank en kleur waarbij niet de kennis van belang was maar wel de manier van overdracht vaak maakt een begrijpende lach het hoofdstuk af waarbij gelezen en begrepen inclusief…

In gedicht wil ik eeuwig uw schoon bezingen uw zin, hart en oren in gevoel bekoren u door woord en zang in elan omringen begeleid door uitbundige vogelkoren. Uw schoonheid vervult mij tot adoratie drijft tot schrijven van proza, ode of sonnet dichters geeft u fantasie en inspiratie voor u wordt zo menig woord op papier gezet. Met diamant…

er zijn momenten om er de hand in te hebben zolang het geluid draagt over doordringbaar bovenaards te oud voor bestemming te jong voor vertrek niets heeft meer betekenis dan het verzwegene ongezien achtergebleven in vermeend beton mijn mond draagt geen bevelen uit mijn oor vangt luistertaal zo vrij zijn letters in verstaanbare…

Uitgeput de put uit denkt de zandtovenaar die nog sporadisch mijn gedachten tekent en ze steeds sneller uitwist soms zou ik net als Kuipers een astronaut willen zijn om de mensheid vanuit een groter perspectief globaal gezien te bekijken toch zie ik het heelal in een sufi met een brandende rok terwijl een trapezedanseres heel…

Wie in de war is denkt nog steeds dat anderen -- weten wat ze doen.…

We liepen op de dijk Je wilde zwemmen de laatste zomerdag O, die betweterige weervoorspellers en alles wat betweterig Maar toen we ‘t wilde water zagen besloten we te lopen tot de haven De lisdodden wilde jij, die moeilijk los te krijgen Op ‘t havenhoofd dat volgegroeid, met rozebottels, de planken van de steiger los daar, aan…

De dag voor D-day stond mijn hart in brand mijn ziel in vuur en vlam hooggespannen wachtend op haar vlucht mijn verre oostenvlam onwetend van last minute lies gewiekst gevleugel op het laatst van pechvogels gehoornde duivels zwarte beren op mijn pad schiet ik als een pijl uit een boog door bos en beemd dwars over…

Ik verkoop geen angst, voor wanneer de ramen boze ogen dragen Vooral de lucht spreekt mij vreemde woorden tegen Het gevoel van een terneergeslagen lijster die maar zingt en zingt Een ballade over het gemis van jouw stem in de stegen, metrotunnels en straten van deze verlopen stad God, wat verlang ik naar de lente van vervlogen dagen vergeten…

De hemelse maan glimlacht en zit in de nacht stille verrukking Hoe uitnodigend en verrijkend het is om de maan waar te nemen als een unieke bol waarbij ze op elk moment van de nacht in de open hemel staat waar pracht en zacht her en der zijn verspreid tegelijk voel ik haar diepte in mij. Het puur licht van zon neemt eender welke donkere…

Ik hoef me voor hem niet netjes aan te kleden -- hij is een huisvriend.…

ik heb je zien dansen alleen op het dakterras met een bijna volle maan rustend op de balustrade ontspannend staand in een gelukzaligheid die jij nog nooit in je leven ervaren hebt zo diep van binnen het totale los zijn van de wereld en tegelijk met liefde warmbloedig opgevangen worden het zijn die momenten dat aarde…

We kunnen het niet langer bij een ander zoeken dat voel ik in de leegte bemerk ik in dat wat men niet ziet van het ontheemde wolkenland het gebroken hart en het verdriet een kleinere wereld zal voorbijgaan minuscuul heelal in het vergeten verwelken zal de mooiste bloem nu nachten langer duren in het berggebied van mijmerland.…