Lucht en zee en strand verdwijnen in grijstinten. De man en de hond, zwarte stippen in front, zorgen voor de vaste grond.…

deze schemering maakt het zicht zacht. deze schemering zorgt dat het licht lacht. de heesters hebben hun hartslag verlaagd. de torenklok haar tijd vertraagd. in de lucht hangt een kristallen stilte. de coniferen zijn zichzelf genoeg. de boom is in zichzelf verzonken. alsof hier nooit geluid heeft geklonken en ook niemand daarom vroeg.…

Grote Vader die alle mensen Uw liefde toont. Ons hebt geschapen naar Uw wil en beeld Sinds Uw schepping in ons midden woont. Met tal van gunsten en gaven hebt bedeeld. U vraagt van ons geen zware boetedoenimg, U schept geen vreugde in ons leed. U schenkt ons vergiffenis, gena en verzoening. En bent vergeten wat de mens U misdeed. Niets…

op het plein van de gekoppelde liefde stort gietijzer geklodderd ineen alleen, als een bulldozer eenzaam op het strand weg, murw, uit zee gebrand vormt zijn stalen muur de golven van het zand dichtend in het bos de boulevard van het zijn ligt bedekt onder mos schoon is die schijn mijn schaduw wees alles wees iedereen een lantaarnpaal…

He torenvalkje fladdert in de kou, vergat zijn jaarlijkse trek.…

als trommels galmt jouw lach mij gul door het hart en hoofd vandaag hoor en zie ik jou weer in de zoete geluiden van de dag vandaag proef en ervaar ik weer de vriendschap die wij bouwden door naast lief ook leed te delen in dagen die ons samen brachten zo stilstaand bij jouw jaardag tuimelen het geluk en het verdriet zoals het weer…

Zonder fantasie stelt doodgaan niets voor, anders -- gaat het om alles.…

je ogen schitterden in de heldere zon benen maakten tempo om en om de bosrand langs en dwars over de open vlaktes zonder enige angst met in het struikgewas het verborgen in stilte wachten op een veilige oversteek met als correctie op snelheid moeders felle liefdesbeet de beek klaterde opstandig als begeleider geen verkeerslawaai…

Als een kolonie werd Massilia zo'n 2600 jaar geleden gesticht door 't volk van Attische Hellenen en Zeusvereerders van Olympia Thans doet een Liga hen met ons verenen verbond van volken op het continent die strijden om de eer en elke cent waar zij zich in 't miljoenenbal voor lenen Olympiërs, gezonden door de goden bestreden…

De holle weg weerklonk haar woorden, over wat goed brood is en over echte liefde Toen zei ze: 'Zelfs als de passie weg is, blijft de liefde' De twijgen begonnen wild te schudden Ze zei iets over samen wandelen, over samen eten prepareren, en ook iets over wijn Ze klonk verward Dat dacht ik althans Iets over als alles wegvalt…

laat je los, ga voorbij net als eerder weet te overzien, gemak jezelf keer om en deel alle twijfel laat je bevloeien met twinkelend water laat je verwaaien om lichter te zijn dan lucht en wolken keer terug naar de handpalm van het kind reis door een vergeelde atlas of herken hen die niemand meer kent ontleed de som der delen maar wacht…

muren lijken te krimpen licht omarmt het licht ontsluit de deuren en laat me gaan ik zal de sleutels bewaren in al mijn handen geen schimmenspel meer ik durf weer op de hoge ladder de buurman maakt zich zorgen misschien bereik ik vandaag de hemel of de zon het is goed zo het zijn geen leugens er zijn veel ruimtes te vullen en de muziek…

Van het verleden eet je slechts wat halal is: het bloedeloze.…

Uw blijk van waardering voor de eeuwige terugkeer van de schittering in mijn oogopslag voor alles wat leeft en bloeit doet mijn hart juichen gelijk een dolgedraaide springbalsemien! Edoch, ik raad u evenwel ervoor te waken dat uw hooggestemd gemoed niet een loopje neemt met uw hart het slot van uw poëem slaat op hol in 't zenit…

in je oogopslag blinkt altijd een kleine glinstering van geluk als zichtbare bode voor je komende lach met een finale die jouw handen tot applaus brengen in een schitterend sterk gespeeld slotakkoord in jouw verschijnen zitten vanzelfsprekend stukjes geluk te wachten tot ook zij met hun eigen verrassingen mogen meedoen…

Vele dichters uit de jaren twaalfhonderd dertienhonderd vermeldden geen namen bij hun voltooide werken die op de dag van heden nog gelezen worden schoon niet geheel begrepen lezers blijven boeien naar zekerheid doen speuren de stem welke riep tot doorgeven van zienswijze en levenswijsheid aan de mensheid verdreef het bewuste ik.…

Onder dankzegging aan Rala, voor de mij geschonken inspiratie voor de oprisping uit mijn, om privacy overwegingen 24/7 door particuliere lijfwachten bewaakte, geheugen. ______________________________ RETOURTJE EMMELOORD Twee lichtjaren geleden voor de komst van flevoland een schoolreisje per autobus naar 't verre n. o. p. noordoostpolder…

Alles lijkt te borrelen, kookt bijna over, de wind die waait door koude en asgrijze straten, lijkbleke gezichten die wanhopig schuilplaatsen zoeken in schuilkelders die helaas niet in de bouwplannen stonden bij het uitwerken van oorlogsgeweld. Hier wordt niet gesproken over klimaatverandering, activisten zijn allang gesmoord in bezoedeld bloed…

ik heb lang met huid en ogen de melodie van het zonlicht genoten met wind als ultiem dirigent die de diverse smaken van natuur mens en universum uitstekend kan traceren en weet welke wolken de bak schaduw moeten bevolken voor een net andere melodie…

willekeurige mensen zitten vrijwillig gedwongen in de voortrazende trein een groet een glimlach een vluchtig contact voor even zijn ze samen op weg…