O, spreek mij van de liefde en de trouw van glans die in de Lichtfabriek verviel waar menig uitbundig man en vrouw danst met een vrolijke, doch broze ziel dit grote pand, gekraakt en aan de vloed herbergt het boekwerk van een oude tijd de duisternis smaakt teder nu en zoet door menselijk falen van haar angst bevrijd wij dansen tot de zon…

naargelang de nacht verder mijn slaap bestrijkt met codes uit een ver verleden, geeft de seinmeester om het uur een “ wake up call “ om de blaas leeg te laten druppelen boven het witte tijdvak dat verzot geraakt is aan de vele nachtelijke spoelbeurten staande in het geëtaleerde duister begeeft een schemerpas zich weer naar het geschapen…

De gezichten in het glas waren ooit van vlees en bloed een jonge man met vrome ogen een moeder die zacht zong nu zijn ze opgelost in het kille kwikzilver van de tijd ik schraap de achterkant van de spiegel kaal in de hoop een glimp van mijn eigen jeugd op te graven maar ik vind slechts het stof van een mislukt bestaan mijn vingers…

en wij dromen nog dromen zonder dromers wolkenflarden zonder hemel zonder lucht of dromers aan de tijd ontvlucht?…

Los van de content oftewel de inhoud - met lidwoord, laten wij dat niet vergeten - staat in Wims tekst leed dat niet is te meten maar wel een N in hartenwens, als meervoud Die Taalunie maakt, net als IND zijn eigen regels - 'k ga daar niet in mee!…

Voor ze gaat werken brengt mijn vrouw haar gezicht aan -- haar doordeweekse.…

Ode aan het Potlood Oh potlood, trouwe metgezel van hout, elke lijn die je trekt, is nooit fout. Met je scherpe punt zo fijn en slank, ben je de koning van elke schrijfbank. In een etui vol pennen en gummen, blijf jij altijd origineel, nooit ben je vergeten. Je krassen en schaven met zoveel elan, als een kunstenaar zijn meesterplan. Je…

De doos ging open, de tijd stond even stil bij het zien van die bladzijden, broos en grijs het was de liefde, intens en grillig in haar wil een herinnering aan onze gezamenlijke reis ik weet nog hoe de waanzin teder regeerde in nachten waarin de wereld om ons heen verdween hoe de zoete ernst ons telkens weer bezeerde maar we zochten troost,…

in welke fase dan ook, het ontwrichten van gewichtloze herinneringen brengt de dichter telkens verder dan het eindpunt dat statig als een verticale horizon de vleugelreizigers met hun gevederde dromen verwelkomt met een nederig buigend gebaar gericht aan de toekomst evenwichtigheid is slechts een ingeslopen idee van een onbekende materie…

Het is weer eens zover. Wanneer de rode, witte en blauwe auto's zijn gepasseerd, klinkt er klassieke muziek door de lucht, gehuld in een deken van rook. De trampoline, nu vol regendruppels die op en neer deinzen als melodieën. Een onzichtbare pianist bespeelt de druppels en maakt langzaam de lente onaangenaam.…

De wandelaar vertraagt zijn pas zoekt in doffe schaduw van het gister naar zware letters die hij bijna las toen het onzegbare vermiste geen noodzaak tot een laat vergelijk het spoor ligt open in de verloren tijd Amsterdam bleef stil in tweeënzestig maar de taal herstelt de tederheid een brief die destijds bleef steken vindt in de luwte…

hij vertelt zijn verhaal, deze morgen gelijk hij iedere zondag dit doet aan mij zijn leeftijd is hoog, zijn wereld nog groter hij zuigt niet uit zijn duim of een andere mist en laat mij telkens een eindje meelopen, aan zijn zij . -ik heb nog tijd nodig om mijn geschiedenis te verslaan, alhoewel fysiek versleten, mentaal ben ik nog diep van…

In Soerabaja zal niemand nog weten hoe in de naam der keizer van Japan Belanda van de troon af werd gestoten met overmacht en Blank op naam en rang van huis en haard naar kampen werd verdreven ruim drie jaar honger zien te overleven Geen kleinzoon op het veld weet daar nog van of ze Ueda heten of Nathan…

Zo dadelijk ga ik nog eens naar het kerkhof - hier liggen duizenden doden, sommigen nog maar van gisteren, anderen al bijna honderd jaar. Allemaal mensen die hier ooit leefden, een aantal zijn bekenden, anderen heb ik nooit gezien en van hen zie ik slechts hun namen en enkele data. Toch zijn het allemaal mensen met een eigen bestaan; die hebben…

Het voorjaar valt stil over de stad een deken van verloren zielen ik loop op een herkenbaar pad waar ego’s ronkend tateren en vielen miljoenen zoeken naar de waan van vrijheid, liefde, warmte, feest ik zie hen in de verte staan als vreemde spiegel van de geest ik scoor vanuit een blinde hoek zelfs als de wereld om mij gilt blijft mijn…

voor een gedicht ga ik uit de bol voor jou ga ik uit de kleren maar als jij een gedicht leest dan word ik pas echt een beest…

Jouw zilte stromen maken weidse gebaren, en brengen de lente een nieuwe zomerzon. Ik zie hoe jouw golven de rust bewaren, daar waar mijn intieme heimwee begon. Ik ben weer het spelende kind in de duinen, te klein om de verre horizon te verstaan. Te groot om de korrels van zand te verzuimen, gevangen in hoe de getijden vergaan. Zeevriend,…

Ik meen dat jij er niet echt tegen bent Zo'n macht die ons te land en zee bewaakt Waar jij als krijgsheer ook deel van uitmaakt Want of je het nu wel of niet ontkent Voetbal is oorlog, zeg ik zonder oordeel Al heb dat nadeel ook wel weer z'n voordeel...…

Hoor de snerpend hoge zoemtoon Drie jongetjes op de grond Opa staat er bij Achter hun rug zweeft een drone Armen op de schouders van de middelste Ogen op de smartphone Niet in Oekraïne, Gaza of Qatar Maar in Hoorn…

Op de Oude Waal vaar ik je Het geschaafde pantser kraakt op brakende golven Wilgen waaien de nacht voorbij Geslagen nesten hangen in mijn touwen Ik dobber je zachtjes tot de Puttmanskrib Daar klinkt uit een langgerekte kolk de roep van de roerdomp Je hout me ik bevrijd je Tussen de nerven pak ik je hand De echo verstilt…