Er zijn er die over mij zeggen... wat weet ik niet - ik was er niet Ook zijn er die iets gaan beweren... Niet ik want ik ben er niet bij Een stuk of wat zijn er die zeiden... Ik niet - was nog in nucleo Er zijn er geweest die beweerden... Niet ik want ik was er nog niet Wie heeft het lef te bezweren Ik ben nemo laat die er maar buiten…

Wanneer de avondzon op rijst, De neerslag geleden is Dromenvangers hun werk willen doen Verwerken in dagdromen Opstaan uit donkere angstige gedachten Onrecht dat scheefgetrokken weet Het lichaam, de geest die belast is Zoekende naar opklaringen brood dat gebroken is…

Droom van onzichtbaarheid ademt uit jouw liefdesbrief over een verliefde vreemdeling: Liefhebben zal in dit werelddeel anders zijn, woorden zijn bloemen in jouw regennachtlente karakters vormen nieuwe woorden een brief, die jij niet had verwacht liefhebben zou de wereld kunnen veranderen, dat denk je brieven spreken over jouw eigen…

er passeert een gebeurtenis vastgelegd in herinnering in de naam van zelfzijn van ondeelbaar en uniek in de kersentuin tussen de stambomen het verschil overwegend en overdenkend tussen voordien en daarna…

Lintje Ik stond vanochtend bij de voordeur klaar Omdat men mij wel vroeg zou komen halen Er waren hier en daar al wat signalen Mijn vrouw ging met haar vingers door mijn haar Zei met haar lieve stem: ‘Wat ben je netjes’ En in haar ogen zag ik binnenpretjes Maar dat is al ’n uur of acht geleden De wethouder is vast verkeerd gereden…

Bij vlagen waaide er een nieuwe wind Door dat neotsaristisch sovjetbewind Brezjnev, Chroesjtsjov, Gorbatsjov, Jeltsin Zelfs Poetin klonk ooit redelijker Maar het dagelijks leven verlicht niet Honger, armoede, vele soorten lijden Siberische onderdrukking verbrijzelt hoop Navalny streed voor betere tijden Hij bleef moedig terugvechten Ze…

wegen zwaarder hogerop, de ladder stopt niet bij een paar missende treden maar overziet wel de vele misstappen met hun goede orde gehuld in nevelen verder kijken werpt een nieuw licht zonder de mooie bergdalen te vergeten een beter uitzicht geeft richting aan alsmede het rotsvast vertrouwen.. in wat komen gaat.…

en wij keer op keer elkaar uitdovend vuur elkaar verdampend water wij telkens weer elkaars zon elkaars zee ziedend weer onze zilverwitte golven…

Dorre kleuren kale grens- heuvels na de winter kleine vlekken, gatenijs en bevroren modder Oefenen om het land te verdedigen tegen barbaren altijd tegen barbaren die van binnen zijn wat wij van buiten lijken te zijn: primitief in takkenpakken machtige Enzilochmannen het klassieke lopende woud met grote warme handen en wapens bewezen…

We zaten onder het afdak terwijl het bleef druppen langs de rand van wat we hadden gezegd. Woorden lagen open tussen ons in— kapotgeslagen zinnen waar niemand nog doorheen kon lopen. Jij keek opzij. Ik naar de grond waar water zich verzamelde zonder te kiezen waarheen. Iemand verderop lachte alsof niets verschoven was. Wij zeiden…

In diepe duisternis een vonk van hoop die blijft branden stil in de nacht In diepe duisternis gloeit een vonkje van hoop, niet bereid te verdwijnen. Het blijft aanwezig onder wat zwaar op mij drukt. Ik voel hoe het tegen de nacht in blijft branden. Onder mijn broze huid beweegt een trilling die zich langzaam opent zonder zich te verklaren…

Na acht golven, steeds hoger gespannen ontstaat de negende golf met immense kracht de allerhoogste, uit jongere zusters geboren als laatste slagveld dat alles mag bekoren Het water buldert woedend boven de wind sopranen zingen een stevig zeemanslied vastberaden omdat geen mens wederliet nemend alles mee, al wat ons ooit gegeven Haar armen…

Achter de dichter staat deze waargenomen wereld van blazende zwanen, openslaande deuren, zo’n hemel die niet opbeuren wil ingedroogde beeksluizen, de neerbuigende hengstenhalzen, het grote rode mierenbal de bever buiten het dal, de uiterste waarde stronken, gebroken modder, opvliegende eenden, gekwetter, zwart-witte koeten die drijven…

ik ruim de dingen op in het huis waar alles en niets veranderd is de stilte waarin we elkaar niet horen in de onberekenbare nacht bomen rukken aan hun wortels alsof ze zich los van de aarde willen maken ik ruim de dingen op alles en niets verandert de dood blies ons dood…

Muurbloem is geen bloem zij is schaduw achter rozen op vergeeld behang in vaalbruin beige krijgt zij weinig water geen uitbundige regenbui klagen is uit den boze haar hart mag geen emotie tonen daarom zijn rode stampers ongepast gele pluizigheid als den doden Muurbloem mag niet praten zich nergens over uitlaten over grond kruipen niet…

Een eigentijdse parafrase op Epode 7 van Horatius * Moordenaars, waar ren je heen en waarom grijp je naar je zwaard dat weggeborgen lag? Is over land en zee dan nog te weinig bloed gevloeid? Straks wordt de wens der Meden nog vervuld wanneer de staat door eigen hand en toedoen aan haar einde komt Geen roofdier dat zich zo gedraagt…

Opeens is het kind er Wij staan niet eens verbaasd Het zindert in de rondrentuin Het vliegt aan door een waterslang Het danst in het eenzame bos Wij zetten het op de kaart Nestelen het in ons hart Het zingt van de zee Het slaapt met de wind Merel van mos Herinnering van wintersneeuw Als de vissen onder de waterspiegel Ze schieten weg…

Aan het somberen over ouderdom en mankementen terwijl ik mos weghak van het tuinpaadje. Zwaar werk voor een 84-jarige, daar niet van. Een zoon stuurt een bericht: 'Geniet van de mooie lentedag!' Terstond gaan mijn ogen en oren open. Ik zie het zomerhuis in de lente, een maarts viooltje in de wei. Ik hoor het ti-tu-ti-tu van de koolmezen…

Zo komen de meisjes samen zes over land en ze stappen een voor een op de vlonder. Niet hangend aan een waslijn maar als danseressen aan een bar de rokken niet doorzichtig licht in de wind boven stromend water kijkend naar het land. Ze zijn niet even groot, muzieknoten op een balk, misschien zijn ze aan het zingen. Eén meisje wijst met…

Mijn vrienden leven als buren een seconde van mij vandaan Ik kan zien of ze thuis zijn in de Wije Nik dat aankoekende weefsel van wisselende hoop dat drama van ons leven als een behendigheidsspel: ik ben ik en ik is wij, een wereld vol bruggen tussen soortgenoten Maar de wegen raken in verval Over fysieke grenzen heen reizen we…