Het gaat niet alleen om ons het gaat om ieders belofte die soms kort, soms jaren na het feest niet altijd van toepassing lijkt te zijn maar bij het ouder worden haar kracht herwint in de geur van de eeuwige velden die je toewaait bij de graven - de geur van alarm die me tot inkeer brengt na jouw vergeefse wachten op mijn liefde terwijl…

Stil bospad in licht schaduw verschuift in de wind fluister van de dag In de zachte ruimte waar geluiden oplossen tot bijna niets, voel ik hoe een verborgen laag van de dag zich opent, een plek waar mijn binnen luistert naar wat nog ontstaan wil. Onder de bomen die hun schaduw langzaam verleggen, blijft een fluister van iets ouds en iets…

Zittend in de ochtend zon. Liggend op de maan, daar ergens tussen mars en saturnus. Rozen ruikend naar zomerbries, violen vullende kleuren om doorgaande gedachten te onderdrukken tot enkele rijstkorrels. Waar ging ik de mist in? Zelfs god zou het niet weten. Acht, ‘t zal. Spiegelbeelden reflecterend vol emotie zonder enig gezicht denkend…

Je houd van de zeeën maar je vaart er overheen Omringt jezelf met idyllische blauwe wateren en zit dan op een steen Je zwemt wel in de wateren waar je de bodem zien kan maar de bodem van zo'n oceaan is nooit in jouw bereik en als je dan toch zou willen duiken toch de diepte in Zou je schrikken dan en zwemmen tot je de lucht weer voelen kan en…

De ingevallen gelaatstrekken van een maan: de senioren mokkend in ouderwets chagrijn, een glyfosaatveld aan haat ten onder gegaan (doornen van de duinvariant, als snijtanden, tekenden en sneden de kleding, hun huiden als flinterdunne herinneringen op stranden); deze seizoensluwte brak hun schone hemden, alles was klaar, drijfzand zoog aan…

Schilder mij, Leg me vast, laat niet los en vereeuwig mijn gezicht. laat mij proeven van oneindigheid. Maak mij verlicht, verrijkt, de al kijkende ogen in de huiskamer. Schilder, mijn vriend. Neem mij waar, maar laat mij waargenomen. Laat de kwast je leiden, controleer je slagen. Maak mij niet perfect! Maak mij waarheid.…

In de schaduw van woorden die niemand verstaat, dwaalt hij langs lijnen waar het licht langzaam gaat. De nacht hangt als dood in het ritselend riet, hij dicht over liefde, maar bezingt het verdriet. Elke kus is een asrest, een breekbaar verbond, een bloedende herinnering, gekust op de mond. De regen wist namen van de ramen vandaan, alsof hij…

Tussen knop en bloem herbergt een lichte strook tijd die de ruimte draagt In het zachte interval tussen twee gedachten opent zich een plek waar niets hoeft, waar lucht even blijft rusten en ik mezelf terugvind in dat onuitgesproken midden. Tussen je stem en mijn antwoord ligt een dunne strook tijd die zich niet laat meten, een lichte…

Licht in ’t duister Verlicht het pad ik moet gaan. In de schaduwen Reizen mijn herinneringen mee. Demonen uit een ver verleden, Heb ik achter me gelaten, Diep weggeborgen onder stof. Verloren liefde hoop ik te hervinden, In ’t licht van de toekomst Ontvlamt aan ’t eind van mijn reis, Wachtend op mijn komst.…

Als ik mooi formuleer zeg ik altijd wel iets dat bekend of waar is maar liever ben ik precies met weinig woorden, gewone woorden die in het theater van de snijzaal uit mijn ervaringen een waarheid losmaken iets dat hetzelfde betekent in andere talen en opzichten zo algemeen menselijk dat iedereen erin ingewijd kan zijn door zijn lichaam…

De droom van Gaudi: de paus in zijn kathedraal. Leo bidt bij zijn graf.…

Haar glimlach komt aan na lange uren zwerven - vlinder in mijn hand. Mijn hart zucht in zomerwind, verlangend bij haar te zijn.…

Wanneer wij het denkbare als mogelijkheid aanbieden een haalbare keuze geven voor het onaanvaardbare het volstrekt ondenkbare Wat de gangbare praktijk is in alle openheid en vrijheid omarmd als beweging tegen het radicale bruin die no-go-area ontruimen Wij zeggen hardop wat echt onaanvaardbaar is en zeer moeilijk te bespreken als…

Lieke Marsman; (25 juli 1990 - 03 juni 2026) Leven aan, dood uit Helaas is Lieke haar wens Reeds omgekeerd Al uitgevoerd, want Dood kent geen medelijden Mensen met kanker Leveren eeuwig strijd Uiteindelijk Triest, niet te winnen want dit ge- vecht tegen sloopkogels Was geenszins Echt ooit te winnen... Fuck, fuck, fuck Ik wil…

Als het ruikt naar poëzie en het plakt als poëzie als het vloeit en bloedt en het doet je denken aan meanderende gedachten ijdele (im)populaire taal vaker spontaan dan impulsief zonder bewust en weloverwogen na te gaan of na te denken noch te handelen met een plan Eerder een apocriefe blauwdruk van een trouwe bouwmeester rauw materiaal…

Het heeft iets onschuldigs geboren worden als een gedicht door de sterren van de nacht verlicht het is ook een verlossing per definitie ongewapend soms is het nonchalant laks waar schijn meer afstamt van deze intieme donkerte waar heimwee licht weerkaatst het blijft zelden in dubbelzinnigheid verkiest telkens de waarachtige eenvoud…

hoe rijk moet je zijn om tijd te kunnen kopen hoe beroemd mag je zijn om te weten wie jou kent hoe lang duurt het totdat niemand nog weet wie je bent het bier is gedronken de glazen nog niet verzameld er is ruzie over de afwas en politiek de hunkering kan hoog oplopen hoeveel slokken gaan in een meter niemand die het zegt ook geen…

De zon had bolle wangen: een baby-bolletje stralend van kinderlijk plezier, groene grazige weiden waar alles was in Liefde bloeiende (egelantieren roosken roosken) iedereen ging zelfs gebloemde bloesjes dragen; een zachte lentebries maakte je gouden haren door de war, het was die wind die je gouden haren door de war maakte, je zei dat…

De mist omhult de kou. Zij ligt aaneengesloten. Een aanraking, heel gauw, heeft stil de rust genoten. De stroming haast verborgen. Een ochtend zonder zorgen. Geen angst voor het verwachten. Geen troebelheid van morgen. Alleen de stille krachten. Ik kijk over een spiegel heen. Zij is er niet, zo lijkt het wel. Tot plots haar auro scheen…

Mijn veilige plek is uit het bos geweken. Een groene hemel, voorgoed gesloten. Waar vogels zachtjes in je oren fluisterden, de wind donzig langs je roze rui streek, en het ochtendlicht zich door donkere stammen sneed. Waar witwolkende adem laagde in kou, en een roestige aardegeur als herfst op je tong lag. Mijn schuilplaats is…