rozen die spraken zonneschijn gelezen ze dronken de regenboog niets bleef onbesproken wolken werden gevangen veilig verborgen binnenin de regen kleurde oranje sterren lachten zilverachtig harten die smolten openden ramen van de ziel om de schoonheid te absorberen geborgen in 'n zee van goud ©LadyLove…

Je weelderige haren ruiken schuimend naar jasmijn en je glimlach smaakt naar meer als ik de smaak proef van vanille Je rêve comme la nuit maar deze nacht zal anders zijn als ik voor het ochtendlicht mijn vlag hoog hijs op jouw Bastille…

zacht klagen balalaika's waar schapen nog hun hoeven schrapen op het wachten op de nacht de vuren zijn ontstoken in het warmen van zigeunerbloed is het stoven al geroken dan priemt een hoge toon langs poesta's zoom en speelt meteen een eerst viool vuren laaien mannen graaien vrouwen zijn frivool laten zich paaien tot de…

Donkere nachten met duistere gedachten de glimlach veranderend in een grijns pijn in de ziel welke het gevoel verdoofd Dromen zijn er niet meer net zoals het slapen zijn zij verdwenen het waken heeft gewonnen Het zoeken naar het onvindbare is gestopt de ellende heeft gewonnen het bestaan in vraag gesteld Zwemmen in een oceaan zonder…

In het gezelschap van anderen, zal ik leren mijzelf te zien als de minste van ons allen. En uit het diepst van mijn hart vol respect anderen als verheven te beschouwen. ******* Gehandhaafd heb ik verloren momenten tezamen met uitgemergelde beenderen welken mij de herfst drachtiger maakten dan jonge enten van een steeds weer nieuw…

ik hoor de hakken het pronte lachen voel de warmte nu nabij ja zo ben jij ondeugend in je oogopslag de slanke vingers al in loven je ogen in beloven nog ongekend wat ik te bieden heb kom mee mijn griet laten we rusten om elkaar in woord en daad poëtisch te bevruchten…

soms breekt stilte scherven uit de tijd kartelen de randen gevoelig tot onenigheid in samen lijmen blijft het schrijnen waar is stilte wie geef jij verloren tijd…

eb en zonnegloed ze blijven stromen door mijn vurig bloed zandgekleurde haren bloeiende wangen bruisende zee verlangen…

zij legt geen steen haar mozaïek is transparant zij kleurt het glas in samen kijken danst sprankelend in licht zonder enig vergelijken daar waar wij zwoegen steeds de fundamenten voegen hecht zij haar geur en droogt haar kleuren in een warme zon jij bent het licht nooit zijn jouw patronen ooit gezwicht voor dwang jij transparant…

ik legde de stenen in koesterend vertrouwen we groeiden in van elkaar houden ouders bepaalden mijn mozaïek toch zijn hun kleuren nooit echt de mijne geworden in confronteren ging ik al snel de andere nuances proberen zwoegde in voegen om toch hun patronen te volgen was recalcitrant en verbolgen koos ik uiteindelijk mijn kant ontdek…

ieder legt zijn mozaïek de steentjes heb je meegekregen patronen echter niet we voegen ze met groeien laten kleuren bloeien in geluk en harmonie tot de steentjes breken wij het geëigende patoon vergeten niet kunnen volgen onder kritiek worden bedolven door af te wijken van wat gangbaar is ja ook jij wist weet dat jouw patroon…

wat heb ik te willen nu jij in mijn nachten je zinnen laat schijnen even achteloos als de dood die verdwijnt nu jij me verwarmt met je tijdloze klanken mijn rusteloze hart heelt mijn hongerend lijf kom, geef me de toegang tot jouw verste verzen en pas ze diep in mij als waren ze nieuw wek me met een morgen die niets onbesproken…

Ik heb je stem gehoord ik heb je gezicht gezien, voelde het verdriet achter je lach jij was de wind, die mijn tranen deed drogen toonde jij me plots je regenbogen Liefde onuitsprekelijk, maar toch, onvoorzichtig brekelijk de tijd, die komen gaat, niet te bedaren dan hou ik je hand vast, ga ik terug in jaren ga ik terug naar het…

twee stukjes blauw verlangen waar nu die schaapjes hangen hoog in de lucht wiegende korenaren blond als je gouden haren de wind die zucht koriander en dragon een warm straaltje zon de stoere eik tegen mijn rug in alle dingen die mij omringen vind ik je telkens terug…

jij hebt je ankers in mijn lijf maar ongelijnd zwem ik als vis in woelig water paai en prooi niet als onstuimig mannetje verscholen in het riet bewaak ons territorium want weet een ander wijfje komt er niet…

ze danste op het Vlaanderenplein onder oude platanen, tussen de tafels en stoelen, ik zag haar bewegen als een rode flamingo tussen gele herfstbladeren, mooi schenen je handen, teder je lach ik walste met woorden in je dans je paste precies onder mijn arm niets knelde, je vloog lachend weg dag Vlaanderenplein, dag vandaag wij komen weer…

langzaam keert het blad de zomer zacht haar rug weer toe druppels zijn nu nat en koud spatten in een grote plas kringen in weerspannigheid en tegenwind omdat hun stroom geen afvoer vindt maar in haar rode laarsjes danst mijn kind lacht naar alle kleuren die zij in herfst bemint…

Ach zeer, nog steeds jouw zachte woordgeluiden het lachen van jouw daad in zilte pracht verbruiden kom proef, weer steeds jouw trillend zaad verlangen tijdens het driftig najaarsdruilen het mond op mond verliefde pruilen van alle sombere onweersdagen jouw glimlach steeds paraat, maar tussen de muren, denkende gluren blijven de uren voor…

Er viel geen zonnestraal vol blank verblijden omdat de hemel vol van wolken was maar toch was er geen pijn zoals bij 't scheiden omdat ik even iets van liefde las; omdat er zoveel schoons en vreugde stralen in alles wat de daagse dag maar kleurt: in warmte, vrede, vriendschap die vertalen hoe alles naar vervulling streeft en geurt. Het mag…

soms knaagt er iets aan geven stukjes die zijn blijven leven uit een schijnbaar onbegrensd moment zag je ogen voelde handen samen hebben we verkend in teder gaan elkaar verwend tot we in passie braken op de hoogste tonen van kristal kleurden regenbogen in het scherven ruimen kwam ik ze weer tegen de stukjes leven die ondanks alles…