In jouw armen Is waar ’k altijd wil verkeren… Het is dé plek - Ik in deez wereld altijd wil zijn. Jouw lichaamsgeuren, Jouw zachte lichaamsdelen, Die jij met mij wilt delen, Wiegen mij naar ’n euforisch zijn. Zo bij jou te zijn zonder zorgen, In ’n roes van hemels toeven, Ver weg van aards venijn, In ’n paradijselijk zijn.…

Voor papa waren de liefste woorden ze kloppen in mijn hart maar nu zijn ze voor jou Nu is alles anders nu weet ik dat ik pas nu volwassen ben Mijn brein is verbouwd en dat weet het mijn borsten zijn anders en mijn armen zullen voortaan onhandig leeg op jou wachten wanneer jij elders bent Ik ben gelukkig en zal dat zijn als jij het…

ik wilde groter indruk maken met volume en in exorbitante kleuren bekend worden zo zouden wij de zielen van bezoekers kunnen fixeren in een droom die op het wit linnen uiteen spat door een discussie waarvan de heftigheid stukjes op het doek doet belanden zonder het echte handwerk en dat geladen is met emoties die een…

Met een hand, de linker, linker dan de rechter die hij in de maling neemt, de rechter die de linker in z'n hemd laat staan volgt hij, in zijn naakte waarheid door het leven getekend ziende blind circe's leugenwil zonder een blik te blozen maar keert, zonder verenkleed de tovenares in het wit zijn wang toe, eerst zijn linker…

Waarom een ijsbeer nooit Op een maaltje pinguïn wordt beloond, Komt doordat de eerste op de noord- en de tweede op de zuidpool woont.…

Liggend in mijn verlichtende bed, kan ik de sterren niet zien, neem geen flikkerende lichtjes waar aan het vaak verdichte firmament, noch op het bolle plafond van mijn bovenkamer. Ook slaat de regen de dromen dood, gejaag komt van alle kanten tegelijk; mijn honger, ongestild dreigend als de razende wolken, berijdt de op hol geslagen…

Het vergeten eindigt zich niet er moet opnieuw worden vergeten in volle bewustzijn van leven zoveel liefde is er weg gegeven mijn beste vriend voor het duister het is een wonder, dat ik nog luister met licht dat je achter hebt gelaten in jouw weemoedig domein het is fijn weer mens te zijn met alles wat ik inwendig hoop ondanks mijn tranenbiotoop…

Ik liep door mijn tuin tussen bloemen en rozen een merel zong in eikenkruin een vlinder had een plek op mijn schouder gekozen. De nachtegaal sloot bij de merel aan een duet wie 't mooist floot even ben ik hierbij stil blijven staan. Die vlinder is nooit weggevlogen hij vloog rechtstreeks in mijn hart en is met wat lag in zijn vermogen…

Gelukkig is er nog de ander het ander, dat, als ‘k ontevreden over mijn spiegelbeeld mooi is, kan bewonderen liefde op voel wellen Een bloem haar best wil doen, een kind, haar gave huid en lach, zo stralend de vogels, hun geluid bananen smoothie die ‘k nog in de koelkast vond de verfkwasten die wachten op mijn hand en mijn ideeën…

Jaren geleden, tussen muren waar de nachten koud zijn en mensen verloren zoek ik houvast in werk dat ik nauwelijks begrijp onbegrepen, net als ik. Mijn lichaam nog vol van verlies, pijn die niet werd gezien, artsen die wegwuiven, echo’s waarin ik mezelf niet terugvind. Waar het hart stilviel en vertrouwen wegsijpelde…

het pontje bracht ons heen en (verrassend) even later ook weer terug (dat gold aan boord voor iedereen) toen zei opeens een vent uit Slikkerveer ‘het is beter aan wal te blijven staan dan te varen en heen te gaan’…

Hij haat Hamas, Als hij haar ziet liggen, Haar hoofd Naast haar lichaam, Haar baby er naast, Haar benen, En haar tas In de kuil, De bom achterliet. Hij haat Israël, Als hij zijn vrouw, En kind, Ziet liggen, Bij de krater, Die Israëls Wraakzucht, Daar sloeg. Hij haat de wereld, Die zwijgzaam Toekijkt, Medelijdend snikt, Geen…

De tijden zijn veranderd, de mensen niet lees ik plank na plank in vele talen in eeuwen bewaarde boeken die de wereld zo vanzelfsprekend beschrijven als ze ooit was 's Avonds beleef ik hun lotgevallen 's nachts droom ik ervan, elke dag kleuren ze mijn lichaam anders…

Bij jou ontspan ik een zachte ademhaling ik ben helemaal Bij jou hoef ik geen glimlach te dragen die wringt, geen stem op te zetten die boven mezelf uitstijgt. Je bijzijn legt geen druk op mij, maar nodigt me uit te zijn wie ik ben. Je hoort de diepe stilte achter mijn woorden en vult die niet op met haastige geruststelling. Je laat me…

de zonsondergang vanaf ’t zandloze strand waar jij als ’n uitvergrote filmster je veel te dure hoed vergat de friet bij ‘Ho-lands’ op de hoek met de ‘meejo’ over datum ofzo en ’t kotszakje dat lekte (maar voordat ik dat doorhad…) de bus die we moesten verlaten want de chauffeur was niet als enige onze stank zat dit hotelkamertje…

Schreeuwen in een leeg gebouw waar niets wordt gemaakt klinken de geluiden door op zoek naar zinnige woorden waar het gedicht kan beginnen Zo klinken de klanken in een samenspel van vormen van geluiden om ze telkens terug te laten keren en de zinnen tot het laatste woord af te laten breken laat de echo maar schallen uit een diepe put…

De opperhuid van moeder aarde ligt onontgonnen, puur natuur op maagdelijk terrein; zij houdt zich staande, braakliggend bedekt met een schaamlap voor wonden in ‘t besloten woud der verwachting. De nachtelijke zonden woekeren voort in tempeesten, de wildste beesten en de vogelen ‘des velds’, wier zang streelzacht fluwelige columna’…

het was moeilijker dan ik dacht de zware pigmenten hadden nog zoveel spirit en kracht dat met frivoliteiten het oplichten geen succes zou worden ook met de wat gedateerde donkere lijst kon ik er geen luchtigheid in krijgen pas na het opfrissen van mijn jeugd perspectieven met geloof hoop en intens warme liefde op niet…

Gelijk de circe-ogende co-assistente die stiekem van achteren mijn slip in kwam, een gouden greep deed in het muilezelpaar - een volledig nutt'loos gebaar -, constaterende dat zich daar tussen de welvormige dadels geen vunzige woekering voordeed, doch slechts een verlangen - niet warm, maar heet voel ik haar zwijgen als een gebaar. Instemmend…

tranen liggen als regendruppels op haar gezicht de storm heeft haar geest verward in haar ogen pakken donkere wolken zich samen code rood is bereikt met orkaankracht wordt ze ondergedompeld in duisternis de depressie neemt het over…