heel klein poppedijntje met jouw gave en zachte huid jouw kleine vingertjes donkere kijkers die zo nu en dan de wereld in gluren de kleine kreetjes, het huilen dat allemaal maakt jou jou lieve kleine Maria groei maar fijn, en verrijk onze levens voor altijd…

De lijn van de vloed, een wisselgrens op het zand: dorre wierbloemen.…

ondeugd met een eigen karakter die graag de boel op stelten zet door steeds precies dat te doen wat eigenlijk toch niet mag door weide, gras, park en bos waarheen ook hij gaan mag speurt zijn ronkende neus het spoor dat hij volgen moet het vrouwtje is zijn grote held die al het andere vergeten laat als ‘s ochtend de wandeling lonkt huilen…

nog zijn zij bescheiden hangen niet vooraan maar waar de grote verdwijnen is er voor de kleine weer een nieuwe plaats ook het groen is duurzaam geworden de naalden blijven langer leven zo stekkert hij twee weken langer in de jong groen aanstand wel rinkelen de klokjes glinsteren ballen en slingers tussen vrij dansend…

Vanuit jouw perspectief is de boom te groot, of het lichtsnoer te kort Maar mij is die boom hoe dan ook lief, hoeveel lichtjes hij ook mag dragen En het kerstlicht waar ik zo vaak van droom, hangt sowieso niet in een boom, en schijnt ook veel langer dan twee dagen Ik ben meer op zoek naar het licht in de mensen Het licht dat helpt…

ik wandel in mezelf een stukje mee en verdwaal tussen wortels en geboorte in dit uitbundig buitengebied is het pad meegaand maar zompig er ligt een steen om zich aan te stoten te bezeren aan verwondering over paarden in de wei, gevangen door zwak intredend ongenoegen maakt dit prikkelbaar, zijn het de haastige pijlen, gepatineerd…

Hij was een Jood die zich boos maakte Op de geldwoekeraars in de tempelhof Woedend kregen zij van hem een pof Die hypergevoelige snaren raakte Het bleek niet de uitgelezen plek en tijd Om dit te doen op het feest van Pesach Zoiets beroofde het Sanhedrin van zijn gezag En bezoedelde hun integriteit Jerusalem was een politiek kruitvat Een…

ik spaar mijn slaap in een beslag van dromen tot de nacht mij toedekt en me laat rusten in zijn schaduw zijn duistere blik is slechts een vermomming, in wezen is het een gewone dag die aan het eind een gordijn langs de zon schuift nimmer is het wonder van plezier ingedaald, achter de luiken die aan het halfrond mijn ogen deppen…

we dragen paars als een stralend gebaar voor vrijheid van liefde voor wie of wat jij ook bent voor hen die zichzelf niet durven of kunnen tonen om stil verscholen dromen te laten bloeien Paarse Vrijdag viert ieders unieke bestaan het recht om jezelf te mogen zijn in kleur en pracht, samen hand in hand in een wereld die iedereen welkom heet…

Korte dagen, lange nachten. Feestgedruis en glitter kan geen pijn verzachten. Omzwachteld door duisternis, een zwart deken. Verdriet laat zich niet faken. Het contrast kan niet groter zijn. Verlies, verdeeldheid, eenzaamheid, het voelt niet fijn. Op zoek naar een beetje geluk. Kijk diep in jezelf... Dat gevoel krijgt niemand stuk. In ieder…

Zoveel momenten glijden stil voorbij, een vluchtig ogenblik, door tijd ontnomen. We koesteren wat ooit het onze was, maar toekomst roept ons mee, onstuitbaar stromen. Kijk niet om, de weg voert altijd door, de rivier kent geen halt, geen vaste plek. De wind omarmt ons, fluistert zacht zijn raad, zijn richting blijft verhuld, een wijd mystiek…

De ganzen: waakzaam naast hun grasgroene keutels -- Voldaan in de zon.…

je vriendinnen zaten met stralende ogen geanimeerd te babbelen over liefdesdingen wachtend op de vonkjes die maar niet wilden overspringen jij bloeide stilte met warme uitstraling in dit joyeuze gezelschap waarvan de groene bloei van de jeugd al even voorbij was en nu in volkleurige nabloei was van rijkere exemplaren voor…

ooy einde van de dag een buizerd maakt zijn laatste, lage vlucht het riet aan de waterkant de bomen op de dijken de bruine aarde op de akkers de graziggroene weiden alles houdt zijn adem in wacht, met ingehouden adem, op het nieuw begin…

Laten we het eenvoudig houden zeg je tegen haar, mussenvriend nu de vriendschap liefde nodig heeft omdat armoede om zich heen grijpt en je nodigt haar uit voor een verse kop thee ze heeft haar pantoffels meegenomen en een zak knapperige graankoekjes in de tuin spelen de mussen met de schaduw van de bomen jullie praten over regen en wind…

en dan meldt jouw vader zich jij had geen zin meer om te wachten maar had haast om ter wereld te komen en deze mooier te kleuren jouw komst maakt mij oma oh wat ben ik trots lieve Maria wees welkom…

kerstgevoel of kribbig vraag ik mezelf af wanneer ik haar bezig zie met het optuigen van de boom wanneer de kaarsjes eindelijk weerspiegelen in de glinsterende ballen klinkt er op de radio het ' GLORIA IN EXCELSIS DEO ' en als bij toverslag is het ijs gebroken…

Het boek ligt open op mijn buik, zo lig ik graag -- om na te denken.…

Wind kust bladeren stromen zingen door het dal de natuur geneest Hoe verrijkend het is in het leven om een poosje af te zonderen op een plekje waar ik kan ontspannen en batterijen opladen ver weg van alle drukte en hectiek Geen enkel invloed van sociale media in de buurt, alleen maar de natuur om me heen. Niets is zo mooi als het luisteren…

de seconden gaan weer tikken rondom spijtige en blijde blikken introversie vlaagt en klaagt in prikkels over het afgelopen jaar toch glanzen er ook ogen die het afgelopen jaar goed hebben gewogen in belangrijke beslissingen en daar nu de rijpe vruchten van plukken nog zijn de mouwen opgestroopt is de wilskracht niet geknapt…