een idee van hoe iets in de realiteit uitkristalliseren kan een doorkijkje een doorgeefluik een fuik van sferen het beheerste licht het gesublimeerde ener zoetigste inval muren volgeschreven geschilderde figuren in teruggetrokken uren ruimte voor gedachten stille gevoelsstromen het komen en het gaan het groen door het raam…

Heeft dlanoR
 de stukken rustig op het bord geplaatst. Opening volgens plan. Scherzo,
 meester van de modificatie,
 introduceert
het messcherpe
Escher-gambiet. Evaluatie: onduidelijk.
 Wit heeft ruimte,
 zwart de tijd. Als riposte 
 een hand zonder zet. Het bord ligt open
 maar niemand noemt nog de kleuren. De koningin weet
…

De jongen huilt niet. Verlies veronderstelt bezit. Hij huilt om wat nooit begon: een hand die nooit bleef, een blik die nooit zei dat hij genoeg was. In hotelkamers met gordijnen die niet sluiten leert hij zwijgen. Niet uit gehoorzaamheid, maar omdat stilte de enige veilige plek is waar hij kan wonen. Lichamen die passeren als etalages…

De lucht trilt in mijn oren een machtige machine overweldigt het land zonder zich prijs te geven in andere dimensies Geen object, niet vliegend alleen ongeïdentificeerd Onzichtbaar, ongrijpbaar Paniek is zinloos Het geluid legt zich neer te zwaar om te strelen met een neuriënde stem Zachtjes ratelt er iets hypnotiserends waaraan…

Wie claimt Wie claimt nou uiteindelijk Mijn hart Mijn hart die genoeg ervan heeft gehad En genoegen te geven Een hart om te delen Mijn moeder hield haar hart ervan af Haar eigen hart was te hard En beschadigd geweest Ingelijst en polijst waren er maar een paar Scherpe scherven van haar haar hart wat In mij leeft Afstand is daarom geboren…

door vervormende spiegels kijken naar wiegende wanen waden door ganse illusies van compleet symmetrische beesten die terugkeren naar noch opgehokt terugkomen op vervlochten landschappen van dagen naar vertragende nachten doordrongen van dat wegkwijnende verleden refererende tegendraadse beelden door strofen heen verweven ongevoeglijk…

Knaapje van achttien maanden slaapt rustig in oma ´s schoot die soezend knikkebolt op de zachte sofa rondom her vertrouwde tweetal kringelt licht gepruttel door de huiskamer gerechten op de spaarvlam in de nabije keuken geleiden en versterken de zoete middagrust om spoedig terug te roepen naar het daagse werk.…

het is het park waar een andere keer onder beelden uit zijn jeugd een ganzenei verheugd op het gras achterbleef vooruit pasgeboren kuikens zwommen om duikende ouders heen in de vijvers rondom welke zij allebei zinnen zochten om niet af te wijzen maar af te leiden van blijkbaar blijvende verlangens alsook zo’n zangvogel…

Langzaam ontwaak je Als een kind dat de wereld nog ontdekken mag doorbreek je stille stilte in het hier en nu Onbevangen, met diep verlangen sta je op spreek je uit Kijk je, zoals je niet eerder zag Luister je, zoals je niet eerder hoorde Vogels zingen Melodieus, mysterieus een levenslied, liefdeslied Je neuriet, als niemand je ziet…

Aletta Jacobs was inderdaad een Queen, een witte koningin als eerste vrouwelijke arts een prima inter pares onder mannelijke gelijken maar wie of wat is die Indische elefant, is hij de grote onbekende Escher achter de wereld die doldraait in 64 knopen per uur en dan ineens...bam! met zijn machtige hand de tijd in excelsis in één…

Men neme een paal, het wiel van een heekrif, en een bos verse twijgen om van een ladder nog maar te zwijgen nestdrager bouten en moeren niet te vergeten een technisch oog bij elke sport die ik betreed klim ik trager en trager omhoog terwijl de wind om mijn oren fluit, kleppert een rode bek mij in de nek ‘Schiet es op — kom…

Het is onnatuurlijk hoe de greep zich sluit. Je hebt me vast, een prooi en vrijwilliger tegelijk. Bevrijd op een manier die bindt. Eén aanraking en de wereld kantelt. Je draait rondjes in mijn hoofd tot de muren hun functie vergeten. We zouden het rustig aan doen, zei je. Maar mijn lichaam verraadt me: in hoe ik sta, in hoe ik luister…

De dakgoten druppen in de bezette stad Na een nacht wakker liggen van onrecht en doden gaan we naar buiten en laten we onze geleefde levens zien Kijk, zo moet het, oud worden met rimpels en huidvlekken Onze stille tocht ritselt en zucht een beetje zwermt soms even samen op muziek uit onze jeugd…

Doodvermoeid en uitgeput wacht de maestro del canto del cordilleras de los andes op zijn amoris dormicum in casa blanca quindecima in cubiculo verwikkeld in tastelijkheden met een gezochte, onvindbare onzichtbare primadonna Een vervaarlijke Medea liet haar tanden zien zwellende tentakels in een nietsverhullend solstitium…

Er valt een verse gedachtegang over een spannende liefdesaffaire naast het bed in de logeerkamer het eerste been is van een dame onverklaarbaar opwindend in haar glad geschoren schoonheid je probeert niet te begrijpen waarom ze zo vaak van idee verandert haar andere been is ze vergeten maar is ook ongeschoren mooi alsof ieder been van…

Zilte golven gaan wortels drijven op de wind hoop vaart naar morgen De kade kromp tot een dunne streep grijs, terwijl het hout onder hun voeten zuchtte. Ze droegen geen koffers, enkel de zwaarte van een land dat hen niet langer kon voeden. De oceaan is een bijbel vol blanco bladzijden, waarin de wind met ruwe letters schrijft. Elke golf…

Hij bestaat dus echt in werkelijkheid die eenzame onbegrepen dichter hij loopt op straat alsof het niets is gedeeltes van gedichten in zijn hoofd wankel evenwicht uit het verleden over de kade in innovatieve zinnenspinsels een volgend hoofdstuk in een onvolprezen boek een groter gedeelte van een woordloos schaduwrijk hij zwalkt niet, gaat…

Daar in het noorden, waar de meren de hemel spiegelen, werd de stilte beslissend. Ik blies mijn adem uit over water dat ouder is dan woorden. Geen strijd, geen kramp. Een vertrek zonder verzet. Liefde wijst geen richting meer; ze is al overal. Ik was daar in het zicht van het oneindige; naaldbomen die niet oordelen, alleen…

Het vierjarige meisje wordt door haar pleegvader meedogenloos mishandeld krijgt harde slagen en schoppen kwijnt weg in een nauwe kooi moeder ziet lijdzaam toe tenslotte verdwijnt de stumper veel later vindt men in waters benoorden de Veluwe een verminkt rompje en een kleine hand vlakbij Hoek van Holland geeft de Nieuwe Waterweg een kinderhoofd…

Ongevraagd komen wij uit bloemkegels en herinneringen de grenzen over, we bekoren vriend en vreemde met de geur van vrijheid de zalf van hartelijkheid en onze onverzettelijkheid om klein en stil te leven tot het uiterste het juk te negeren alleen op de lentes en de zomers in de wind te letten en in nacht en mist wegen te vinden naar…