Laten wij de fouten niet nogmaals witwassen niet nogmaals vuile leugens uitwissen, wij, zij dit zal veel lef eisen, maar niet nogmaals de fouten witwassen, toen, en voor immer zodat ook zij dichterlijk verder leven kunnen zoals afgesproken, binnen de zinnen dus niet nogmaals die fouten, nimmer meer toelaatbare zolang wij hier keken, kijken…

ik dacht dat loslaten een handeling was, een besluit met moed eronder. maar het kwam als regen, zonder vragen, zonder uitleg. ik stond met lege handen, noemde dat falen — terwijl het misschien ruimte was. alles wat mij droeg liet mij vallen — niet om te breken, maar om te leren hoe vallen voelt. ik wist niet wie ik was zonder…

ze danste als een witte waas door het bos of was de witte waas een vochtige mist die in de wind door het bos danste het kind was de rekening een dansende berin in het bos op zoek naar vis op zoek naar water om in te baden op zoek naar verlossing naar het wit dat ooit was en nooit meer zal zijn de berin werd bekeken met argusogen…

Het raakt me hoe je blijft staan in mijn woorden. Je zoekt iets en weet tegelijk waar de uitgang is. Je praat zacht, alsof eerlijkheid breekbaar is. Je legt zinnen neer die blijven liggen lang nadat jij vertrokken bent. Ik knik, ik luister, beter dan goed voor me is, en doe alsof dit gesprek niet opnieuw een vertrek oefent. Je zegt…

Wat is echt? Ik ben echt de man die ik met open ogen in de spiegel zie, ontdaan van zieligheid en, wat er ook gebeurt ik ben nu vrij, mama mooier dan de man die jij wilde zien, die ik was omdat alles dan gemakkelijker leek maar die nar ben ik niet meer, ik begin opnieuw desnoods zonder jou Je hoeft niet te huilen ik wil niet meer…

Zoals elckerlyc alhier reeds op de druilerige opening van de deur naar het nieuwe jaar heeft kunnen lezen door zich te laven aan de Sjamaan van Nix ben ik ondanks het naderende plegen van plichten op recepties her en der (gelukkig bestaan ze nog, tradities in het nieuwe jaar - zonder houvast van het kompas waren wij verloren…

Blauw op kale tak stille hartslag in de kou leven wacht zachtjes In de wintertuin voel ik hoe verstilde aarde ademhaalt onder het koude kleed, hoe alles wat slaapt toch beweegt, en ik herken datzelfde sluimeren in mezelf. Onder het blad groeien wortels in kalmte, hun fijne draadjes spinnen een wereld die niemand ziet, maar een trilling…

ach de bomen vroeger wiegden zoals het geschreven is in d’oude verzen waarin gelezen werd of het gedrukt staat dat de nachten vol met zwartheid als dagen zonder randen waren van vreemde angsten waarvoor verdronken werd door onderdrukking van de stormen over meren desnoods in koele vormen in ogen gelegd waardoor de leugen bleef…

Kleine Vondelkerk aan het pleintje Maanden terug liep ik langs je heen naar 't grote park Je bent nu een mooie herinnering Dit nieuwe jaar wil ik nog eens kijken hoe het met je gaat…

ik draag mijn leeftijd los alsof hij niet past mij nooit heeft vastgegrepen altijd een kind zijn in hoe ik val en opsta in de wind danst zacht de droom tijd raakt mij niet aan glijdt langs me heen en de droom waait mee…

En terwijl ik belde om mn kinderen een gelukkig nieuwjaar te wensen hun stem hoorde, zag ik hen één voor één op het fremeo scherm voorbij, zwaaiend, zittend aan een tuintafel, lopend een bergpad af onder een poort, vrienden en vriendinnen zittend op boomstam tussen hoog koolzaad En terwijl een vriendin die de beste in ‘t dorp…

zo zitten wij in de vroegte gebogen over leegte en licht overstroomt de vogels, ons tikken klokken als kogels zo zitten wij aan onze tafels getuigen de morgen, het zicht verbuigt de woorden, en wij likken wonden zo zoet als het bloed van anderen smaakt, als de ingang tot haar dromen, als een moeder haar kind wraakt, als het einde…

ik zag twee beren aan de hemel vager en verdwijnend in de rozevingerige dageraad die aan de ware stralende zonsopkomst voorafgaat de sterren waren na-ijverig van dat licht geluiden klonken om ons heen tsjiep tsjiep tsjiep meh meh meh een lentebries maakte je gouden haren door de war het was die wind die je gouden haren door de…

Een plaatselijke overstroming voor de klimaatontkenner, deportatie voor de oorlogshitser, een drone-aanval op de garage van salonfascisten. Een weekje intensive care voor mensen die in supermarkten uitgebreid (met hun armen gespreid) boven het fruit staan te hoesten. Een stevige eik voor de wegpiraat, een afgeblazen middelvinger voor…

Op oudejaarsdag via Route D-50 op het onderzoeksbed beland. Op het kleine scherm de introspectie van mijn darm in kleur kunnen volgen. 'Ziet er goed uit', zegt de arts. 'Vind ik ook', beaam ik, ook al ken ik er niets van. 'Ik haal 2026.' Is ondertussen gebeurd.…

Hoe tergend langzaam loom en traag zinkt fluisterzacht de blauwe hemel in de pasteltintwaaier van de dagelijkse twilighzone Hoe breekbaar is het valse licht in 't transparante zilte nat doorweekt de schim van 't veerse gat de haringvliet de diepvriesman de grevelingen biesboschstad Bent u die fluisteringen en 't gezwijmel van…

De kamer blijft dezelfde, maar hij staat net een graad verkeerd. Stoelen luisteren, de klok kijkt me aan. Woorden vallen uit elkaar nog voor ze mijn mond bereiken. Zinnen worden signalen, signalen worden bevelen. De wereld wordt te dichtbij. Gezichten lekken betekenis, elk gebaar is een aanwijzing, elk zwijgen een complot dat speciaal…

Een nieuwjaarsgroet voor al die mensen die ik langs deze weg ontmoet, een warme groet voor al wie kou heeft, wie 't leven zelden zingen doet. Een nieuwjaarsgroet voor al die mensen die hopeloos door 't leven gaan, geketend in hun onvermogen, door anderen soms niet verstaan. Een nieuwjaarsgroet voor de verslaafden, voor mensen op de dool…

Maak je bloed wakker en spring de dag in, elk jaar -- heeft er honderden.…

de herder mompelt slapend zinnen flarden die verhalen van langvervlogen eeuwen van tijden die nog veel langer van ons zijn gescheiden onhoorbaar mompelt hij het is een groot mysterieus verdwalen zijn hoofd droomt tv-kanalen uit alle landen in alle talen die zijn hoofd in glijden en zachtjes botsen de knappe herder leeft slapend…