Imperator goden en geuzen
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
251 Keizer was ik, Maximianus
heerser naast Diocletianus,
zoon van een vrijgelaten slaaf
die zich op het Forum
in recht en welsprekendheid
en militia bekwaamde
en het als rolling stone
tot stadhouder schopte
en later tot ieders verbazing
werd uitgeroepen tot keizer
van het grote Imperium Romanum
Dio maakte van het immense rijk
een…
Prestatiedrang
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
401 Onder stenen gewelven van eeuwenoud leer,
waar Michaël waakt en stemmen fluisteren langs glas,
zit ik in banken van een vergeten kapel,
in de Domschool, waar de tijd zich geduldig plooit.
Moeders hoop, een fluistering in het duister,
“Doe beter, klim hoger, je kansen zijn geteld.”
Maar cijfers knarsen als molenstenen in je hoofd,…
leven in een zwart gat
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
580 we weten hoe de wind waait
welke wetten weelderig wentelen
waaromheen jouw
én mijn wereld
woest worstelt
met wrange waanvoorstellingen
universa spatten uit elkaar
als zeepsopbellen
als wrijvingswratten
opgeblazen en leeglopend
in zenuwslopende aantallen
aanvallen op het eigen stelsel
de waargenomen sterretjes
in deze
duizelingwekkende…
Scherven van geluk
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
356 Op tere vleugels
draagt hij het glanslicht van dag
een adem van rust
In vezels van
dagen glinsteren momenten die
zich niet laten grijpen, maar toch, als vonken
van een stille gloed, hun zachte sporen trekken door mijn huid.
Ze breken niet kapot,
maar breken open, in fragmenten van
kleur, warmte en onverwachte aanrakingen, waarin vreugde…
't Is de wind
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
207 Luister naar de bomen
't is de wind
die door hen spreekt.
Kijk naar het water
't is de wind
die het laat kabbelen.
Zacht lispelen de bladeren
door streling van de wind.
En het gekrookte riet
golft langs het kabbelend water
door de wind.
Ik zelf ben de wind
want ik hoor de bomen
ik zie het kabbelend water
en het golven
van het…
Zoektocht tussen dozen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
197 Het gordijn van mist houdt alles op afstand,
verdriet druppelt binnen, waait door kieren
terwijl ik vul, plak, schraap, en ploeter
om het huis bewoonbaar achter te laten,
de rug pijnlijk van het dragen
en het hart moe van het bewaren.
Onder woede broeit een kwetsbaar weten,
namen spoken rond, gebeurtenissen ontwijken
preciesheid, schuld wijkt…
Vol bloemen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
135 Af en toe is Buiten meer
dan onderweg zijn
met een agenda vol
gezondheidszorg
met een hoofd vol
regeldingen
en een buik vol
stofwisselingsproblemen
maar ook een hart vol
levenslust
die me staande houdt
en uit bed haalt
Af en toe is Buiten meer
dan besmettelijke lucht -
de ruimte van een stil park
de vrijheid van mijn pure zelf…
Commandant b.d.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
230 't Wordt weer diezelfde viking, blonde noorman
die van het zoet, dat bitter smaakt en zuur
van mij mag hij verdwijnen, zonder stuur
een echte leider zou wat zijn, als koorman
al jaren missen wij een dirigent
die 't klappen van de zweep kent: ja, zo'n vent!
Nemo,
commandant b.d.…
realiteitserfenis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
257 olifant van porselein
in dit betonnen paradijs
te grabbel gegooid
als levenswerk dan
vanuit die aangemeten rol
van alle wegen van
de weerstand
dit hoofd
van ieder kwartier
in beelden van de wind
als rups
langs de staalrand
teruggekeerd weer
ben ik hier
druppelsgewijs…
Nobel
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
240 Geen prijs voor de massieve vredesduif
Hoewel hijzelf toch anders had besloten
Ook was de ceremonie al op poten
Teleurstelling beheersen wordt een kluif
Indien men niet verandert van gedachten
Kan Noorwegen de zesde vloot verwachten…
compost
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
192 Als ’n stuk vermolmd hout
Ligt hij eenzaam in de greppel.
Niemand die hem mist,
Niemand die hem vallen zag.
Hij ligt daar nu al vele weken,
Langzaamaan te composteren,
Tot ’n deel van moeder aarde,
Geeft per slot nog wat waarde.
Dankzij wat van hem resteert,
Tieren bloemen welig,
Blijkt hij dood meer is weerd,
Dan hij ooit had kunnen…
Wandelen in het donker
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
213 De nacht ademt sterren,
ze fuisteren mijn naam in de wind.
Schaduwen wiegen de stilte,
alsof de tijd zelf slinkt.
De maan streelt het pad met zilver,
elk blad draagt een glinstering mee.
Ik loop tussen werelden van stilte,
waar dromen de richting wijzen.
Een uil kijkt toe, alle geheimen dicht,
het bos houdt zijn adem vast.
Ik verdwijn…
verstaan
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
470 in welke taal
geef ik je woorden
zodat je me kunt horen
in welke blik
in welke stilte gaan we
elkaar verstaan
hoe laat ik je
laag na laag
wolk na wolk
het stotteren
van de zon horen
hoeveel zinnen
hebben we nodig
om elkaar te omarmen
de zee aan te roepen
of moeten we alleen
maar luisteren
de woorden zwijgend
laten…
de pagina
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
471 ‘zonder gevoel komt er geen letter
op papier’ noch hier in blauw licht
zo over ieder tandenknarsen heen
verslagen met dun belikte vingers
als de koude wind rondgewonden
om de richting van tragere zinnen
het tenenkrommende ge-blablabla
als op de zeven aren geboortegrond
beelden volgen langs non-woorden
in marges van dit kielzog gestorven…
Groningenhaiku
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
357 Groningen- 1 oktober 2025
Azuurblauw de lucht,
okergeel de Akerkspits.
Groningen schittert!…
Meer energie
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
283 Ik ben gewend geraakt
aan mezelf, mijn veranderde
lichaam, mijn andere
verwachtingen
en het sluimeren
van oude wensen en behoeften
al went het niet
zoveel moeite
te moeten doen
om te blijven functioneren
en tevreden te kunnen
gaan slapen
Het is wat het is
ik ben wie ik ben
en de liefde van anderen
kan ik nauwelijks beantwoorden…
Waanwereld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
227 Aan een vraatzuchtige rups
die geen vlinder wil worden
maak ik geen mooie woorden vuil
ik fladder opgewonden
zoek zonneschijn in jouw hart
en slaap wanneer het donker wordt
vol mooie droomavonturen
op de doorzichtige bladzijdes
van vergeten boekpapieren
dus je zegt nu duidelijk opnieuw
dat jij jouw lieflijke buik vol
van al die dronken…
Liefdesinstrument
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
124 Liefde gaat door de huid,
Een aanraking van die ander,
Worden aangeraakt door d'ander,
Siddering, opwinding, extase.
Liefde gaat door de huid,
Huid op huid, strelende handen,
Proevende tongen, huid op huid,
Egoïstische verlangens,
Altruïstische kusjes, streeltjes,
Genotbrengend, genotontvangend,
Huid op huid overgebracht.…
Ongerijmd
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
187 Voor ieder naderen eens de laatste dagen
dat is de weg die door het leven gaat
maar ondanks dat zou ik toch weer graag
de bijen en de vlinders tussen bloemen
zien fladderen in mijn tuin.
Ik wil zo graag nog weer genieten
van de kleurige bloemen en planten,
van de uitbundige zangen in de eik.
In de lente weer het jonge leven
dartelend…
dat zwaard van dit minst kwade
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
383 gesmede schitterwoorden
uit dat liefst vermeden era
toen die dragende schaduw
door waarheden verzadigd
die venijnige stilte als leegte
voor zichzelf houden wilde
met angst voor dat blijvende
zwijgen van die oprechtheid
als dat leidend lijdensverhaal
eenzijdig vertaald perspectief
voor die dief die heilige graal
van die veilige aftocht…