Dwarrelend brengt sneeuw licht in mijn droom en de straten voeden zich met deze nieuwe stilte. Het water in het park roerloos (ondanks mijn adem), niets beweegt zich, behalve de droom. Glinstering wordt geboren in het lamplicht over de straten, moeiteloos springt mijn aandacht van de ene naar de volgende en volgt zo een pad door de niet…

In den beginne was stilte, Toen kwam het geluid, Maakte een einde aan de stilte, Was voorgoed verbruid. Eerst was er slechts leegte, Toen werd het vol, Was ’t gedaan met de leegte, Werd je hoorndol. Alleen heimwee resteert, ’n Nostalgisch déjà vu, Want eens was nooit keert, Nu is alles vol met geluid, Nergens een plekje, Waar je…

Hou toch op met die stilte die ademt! Doodgegooid worden we ERMEE dagelijks! Lees jij dan nooit ERVOOR wat hier ruist, in dat zwijgende wier onderwatergefluister van navel en nevel zonder woelende golven en woedende baren ERNA? Schrijf eens wat anders dan zweven in de etherische zevende hemel wees jezelf,…

Hij was geen beter mens, hield alleen vast wat gewoon leek: woorden die tellen, wetten die blijven, beschaving als afspraak. In Krakau was moderniteit zijn jas tegen kou. In Hamburg fluisterde hij: dit waait wel over. In Den Haag dacht hij: dreiging is tijdelijk als regen. Hij veranderde niet, de wereld wel. Zijn fatsoen een open…

Aan de rand van de afgrond sta ik moe en ontdaan, verankerd in een spiraal van ontnuchterende wanhoop. Mijn geest is hier een armatuur voor verlichting, als gids in de donkere krochten van mijn wezen. Onzeker in de schimmige duisternis van mijn bestaan, waar ik mij geleidelijk ontvouw tot een misantroop. Altijd verlangend en zoekend…

Angst zit niet tegenover me. Het woont hier. In mijn adem, in de ruimte tussen twee gedachten waar niets durft te spreken. Het noemt zich voorzichtigheid, legt zijn hand op mijn schouder en duwt me langzaam uit elk verlangen. Angst leert je buigen voor er iets breekt. Het noemt zichzelf wijsheid. Maar het is slijtage met een geruststellende…

Ik verlang naar ’n mooie toekomst Met wortels in het verleden, Om te kunnen dansen op de tonen Van muziek lang geleden, Om weer te genieten van de wals Van liefde die vlindert, Me meevoert naar hemels geluk, Door niets gehinderd, Dan het levensgeluk, Dat bruist en verwondert, Aan één durend stuk, Nooit meer eindigt, Doorgaat naar…

Hem vermoorden, uitschelden of de waarheid zeggen zou het alleen maar erger maken en ikzelf zou opgejaagd worden, mijn lichaam vernield en vergiftigd Dus geef ik toe, tijdelijk Met opgeheven hoofd denken jij en ik ver genoeg in de toekomst om ons stil verzet vol te houden en stap voor stap in een parallelle werkelijkheid onze vrijheid…

Een thuis heeft kamers die stilte ademen met ramen die naar binnen kijken en zon doorlaten waar het donker is De woonkamer hoeft niets te bewijzen Gedachten mogen rustig rondlopen Gevoelens mogen zitten waar ze willen De klok tikt oneindigheid De kelder bewaart wat vergeten is Op zolder ligt stof op de namen Scheuren in muren kennen…

in het tafelblad gesleten zweetdruppels waar hij immer zat met strijd tussen gedachten het leed onder gevoelens in worstelende woorden verbredend uitbeeldend kervend in de wortels van de betekenis van elke zin van levenspaden vergeten zuilbubbels als zwarte gaten de tijden van ontwijding de kuil van de vooruitgang door voortschrijdende…

Mijn vier kleintjes zuigen gulzig en grommend aan hun moeders tepels behaaglijk lig ik in onze woonkuil lig rustig soezend nageslacht te voeden mijn trouwe levensgezel is een waakzame vader jaagt vernuftig op hert ree en haas des te meer moedermelk hij bespiedt nauwlettend die nieuwsgierige wezens op twee hoge poten zij komen…

Hij heeft het mij beloofd, als Pegasus vandaag alsnog door de witte hemel vertraagd glijden wil, de westelijke wind stil liggen gaat, zal hij zich vanavond neervlijen aan mijn verlangende zijde. Maar de sneeuwt steekt scherp in verheugende ogen, onder onverhoopte vleugels, de vervlogen wensen der goden, het vonnis door Hermes uitgesproken…

De bomen dragen zilverglans, takken buigen onder koude pracht. Het veld beweegt in witte dans, verlicht door bleke winternacht. De adem hangt als dunne mist, hoog boven het bevroren meer. Elk hart dat even iets mist, voelt rust die glijdt, sereen en teer. De wind schuift langs de kale takken, een echo door het doffe hout. Een kraai trekt…

net zo lang blijven zitten tot de sneeuw gesmolten is er geen adem meer stil fluisteren wil alle gevoelens stoppen met zichzelf zijn de batterij van de klok leegloopt op de tijd de strijd om voorrangswoorden onmiddellijk staakt de geradbraakte levenslust bewust doordraait en de goden met hun eigen zonden bezwaard verdrinken als een wolvenleven…

't Was op een zonnige Pinksterdag nog moeilijk bescheiden te blijven voor een krullenbolaap zoals ik 'k Zat toen 1001 verzen te schrijven eerst aan haar en daarna mijn coupeuse die maakt zich zo vreselijk dik Soms dacht ik, ach was ik maar kaal een crewcut, zo glad als een kikker het kan me niet schelen, geen flikker weg die kam, geen…

Ik lig alleen, mijn gedachten zwaar van herinnering. In een miniatuurkamer is de nacht doelloos dolen. Elke gedachte vaart haar eigen koers. Ze bedoelen het goed maar vinden geen gehoor. Sneeuw valt alleen voor mij uit een wolk aan het plafond. Met oogleden, zwaarder dan gedachten, slaap ik onder de sneeuw. **…

Over het volle leven piekeren terwijl de sneeuw een maagdelijk tapijt over de vermoeide oude stad legt gedachten over stilte na de dood terwijl de sterren helder schijnen met hun gefemel van hoopgevend licht dromen over warme zomers nu het volop wintert, ijskoud ontkennen dat het glad wordt en donker in de nacht warme wijn met gevulde…

In de stilte van de nacht ligt een schoonheid verborgen, zacht als schaduw op ademtocht. Elke zucht draagt een verhaal, ongezegd, maar vol betekenis, wachtend tot iemand luistert. De duisternis fluistert geen haast, alleen tijd — om gehoord te worden.…

Er is gelukkig al wat sneeuw gesmolten maar morgen komt er verse bij. De kinderen zijn met sneeuw zo blij maar oude mensen zijn toch bang om hard te vallen en zo iets te breken… Nu heb ik even vrij om kalm te kijken hoe straten al wat meer berijdbaar zijn. Wat doet dat deugd van even niets te moeten dus wil ik jou maar even groeten en blij…

het waren niet je schaarse woorden noch je zorghart waarmee je sprak het was dat niemand zag wie je was zelfs niet toen je je polsen doorgesneden had…