Een halfaap die ontsnapt was in de hoofdstad Genoot maar even van zijn vrijheidsdroom Ze plukten hem al snel weer uit een boom Nadat een lullig pijltje hem verdoofd had Toch klinkt er daar rond Artis nog gevloek Ze zijn nog naar zijn tweede helft op zoek…

Ik was bang om in zijn huis te logeren als hij er niet was Ik dacht, dan ga ik nog meer van hem houden En ja hoor, door zijn boeken, zijn foto s aan de muur zijn planten zijn muziekinstrumenten de orde al het fruit dat ik op moest maken En dan het krijsen van de meeuwen Tenslotte het ‘slaap lekker’ dat ik ‘s morgens vond…

In de dualiteit van het zogeheten “Zijn” ervaar ik meerdere kanten van wie ik ben als ik dit onderken en in mijn hart bewaar voldoe ik ruimschoots aan mijn innerlijke stem . het is niet zo, dat het gelijk staat aan de idee dat ik er, ook als is het een natuurlijk gegeven, daar aan wen, nee, ik neem het mee in al wat ik denk en voel, en zal…

Mijn oogfilters ordenen fragmenten tot de wereld waarvan ik me bewust ben Mijn leefgebied Zonder filters zou ik blind worden van alles gek worden van alles Het niet overleven Ook jou orden ik en als ik geen filters en meer receptoren had zou jij me nog meer bezetten En dat zou me verlammen het zou me verblinden en verzwelgen, want…

Donkere wolken tussen de stilte van licht breekt nog niets open Scherven van een storm blijven niet achter om je te herinneren aan wat verloren ging, maar om te onthullen wat de storm niet kon breken. Soms vraagt de stilte niet dat je alles opnieuw begrijpt of uitlegt, want het broze hart vindt ruimte zodra het niets meer hoeft…

Op de molshoop bewonderde ik haar licht Naast de notarisappel, zoetig en zwaar In ‘t dorre gras staken scheuten naast elkaar Loevende stralen joegen naar mijn gezicht Ik, de oorwurm, zag mijn spiegelbeeld verdicht Haar pantser zwart, gesmolten onyxogen Bezag haar kin, haar stoere ellebogen Zij stuwde mij omhoog, wars van elke plicht. Ons laven…

In een plaknacht werd mijn stelling ontkracht: dat mijn ziel een vaste vorm bewaart, want ik voelde mij oneindig nat tussen laken en kussensloop, vergaard uit zweet en maan. En ergens zacht kraakte het hout, alsof het wist van een grens waarvan ik altijd dacht dat zij bestond - maar nu vermist. Mijn hand was niet de hand van gister, mijn…

De zomer zoemt De zomer zoent De zomer speelt De zomer verbeeld In gedachten Zwoele Nachten Onmisbare krachten Overdreven lachen De zomer Een paar keer In je bestaan Een cliché Zon maan Maar laten we niet voorbij gaan Het is je leven Je bestaan…

nu ik ie nooit meer aanraken kan je werd bedolven onder lagen zand rouw ik als een wilde olifant waak ik bij je graf dek ik je met bloemen toe schreeuw ik het luidkeels uit nu ik je nooit meer strelen kan noch zoete woordjes fluister je handen niet meer voelen zal rouw ik als een radeloos dier mijn handen grijpen diep en droevig in…

Wat letters en woorden en heel veel wit dat hier of daar er misschien tussen zit, dat maakt de ontmoeting, dat maakt het verschil, en of jij of ik dat nu wel of niet wil, de taal gaat haar gangen, het denken zijn weg, het leven stroomt verder, weet heg soms noch steg maar laat ons maar dulden wat ons overkomt, de zon en de regen, en ieder…

Ik juich, geen hoger heil heeft ooit mijn ziel gestreeld dan dat ik, Nederland, op uw grond ben geteeld, dat fijn gevoel voor kunst, dat reine hoger leven is, Nederlanders, u bij uw geboorte reeds gegeven; Denk enkel maar aan Vader Abraham en diens onvolprezen smurfenlied, en shalalie aan Sieneke, zulke zangers vindt men elders niet; Redenaren…

soms is men genoopt in de hitte van de strijd zich als kameleon te gedragen en zich derhalve te verschuilen . om zich te voegen naar schaduwlagen opdat men geheel tegen het helle vuur in de lucht met haar omringende atmosfeer kan omzeilen . thans komt de dag geheel tot stilstand niet omdat het wordt gezegd, maar ik ook door een verzadigende…

ik ben slechts een man slapend op pallets van hout vanonder zijn jas een meermaals roepen is hij alleen maar de man die op pallets slaapt man slapend op hout breed palet zonder kleuren vlonder verdreven vanonder zijn jas roept een slechts drijvende man alleen slaap ik maar…

Achter een scherm van vage namen, heerst een anoniem bewind. Zij die hier de regels beraamden, zijn voor eigen willekeur blind. Wat een veilige haven moest wezen, een vrijplaats voor het broze woord, is verworden tot een plek van vrezen, waar de hardste stem het beste scoort. De redactie kijkt toe en zwijgt stil, als kliekjes een dichter…

Ik wil je kennen, ik wil je helpen, ik houd van je Praat met me Wat is het probleem? Je maakt rotzooi in huis Je saboteert onze afspraken en jouw beloftes Ik doe niet moeilijk Ik doe moeite Ik wil je dicht bij me, we kunnen het leuk hebben samen, waarom verstop je je? Verberg je iets? Wees een man, ik wil jou kunnen vertrouwen…

Op het veld werd het 3 - 2 Het zat ze in die zin mee Ook op de tribune zijn Noren Personen Die zich gedragen naar behoren Hebt u ze gezien op de tribune Tegen Senegal? Zij roeiden als een lieve lust Zomaar van de tribune het veld op Zij wonnen dus van Senegal Gaf Vikingen gevoel van rust Echt helemaal geweldig Had dit nog nooit…

ik had nog geen piano gespeeld de vingers zochten de toetsen niet te raken al vroeg voelde ik me verveeld en bezocht zomaar de stad om te ontwaken van de doorsnee dagen, van de dampende lucht ik moest mijn verstard eelt verplaatsen immers de dag mag best eindigen in een luchtige zucht ik wilde het licht van mijn ziel weerkaatsen en spoorde…

Aan de Vlaamse Schelde te midden van een door mensen welgeschapen oase laat het jonge zwembad zijn water stijgen en dalen in vrijmoedig samenspel met het getij van de rivier het zandstrand onder palmen schenkt bezadigd genot verfrissend vermaak geboren uit de sterke hand van Antwerpens daadkracht vol bloei.…

Alles in mijn lijf wil reageren irriteren en bruuskeren snoer mij de mond voor ik kan oreren sneren en pedanteren Geen idee wat er in mij komt als ik zinnen vind die mijn hart doen keren pak een pleister of een tape voor ik weer zwicht Ik plak met liefde mijn gouden muiltje dicht…

Ik draag de woorden van de oude oom, als zware munten in een lichte zak. ‘D’overdaat is een schadelijk ding,’ schreef hij, toen letters nog traag vloeiden, een waarschuwing tegen de gulzige vloed die de stille, klare bronnen blust. Ik ken de wetten van een zuiver lijf. Soberheid is de grond, het trage ademen, de as waarop een broos gezond…