Haar leeftijd, start van haar winterreis nadat herfstdagen voorbij vlogen een zucht in de tijd. Haar lentewereld een te kort seizoen raakte verloren in zomerleven. Tijden in elkaar vloeiend meanderden tot het NU. Gebundeld verleden verpakt in dat hoopje heden. Tijd flirt met het leven.…

Winterroos in rust dauw legt haar zachte pracht neer liefde die ontwaakt In de tuin van mijn hart bloeit een winterroos, haar gesloten blaadjes vormen een raadsel van schoonheid dat enkel met tederheid te ontwaren valt. Elke morgen zie ik haar gehuld in verstilling van ijzige dauw, wachtend op vleugje zon. Hoe ze, zelfs in haar zwijgen,…

een desolate plek in zachte regen krast de stilte op schuldige grond je noemt de naam van je dode vader je gedenkt zijn naam je ziet hem hij zwaait halverwege het tuinpad nog één keer kijkt hij achterom een laatste maal achterom je legt een kiezelsteen op zijn graf in uitgesproken taal noem zijn naam blijf bij…

De Franse heldin der Middeleeuwen verlaat vol geestesvuur, nimmer te temmen, haar dorp, geleid door Hemelse stemmen, loopt door, ondanks verwijtende stemmen. Met vaste moed, sterker dan van leeuwen, meldt zij de stad Vaucouleurs, zonder remmen, haar opdracht. Boze vragen omklemmen het meisje. Rondom klinkt verwonderd geeuwen. Na lang doordrijven…

De wereld viert jou licht speelt zacht op jouw gezicht, het feest begint nu. Waar vogels zingen, dansen bloemen in de zon, vreugde om je heen. Weer lonkt een nieuw jaar. De start belooft al zoveel, grijp wat komen mag. De avond zingt rood, met warme gloed het refrein, dat toekomst ademt. Het volle geluk, als geschenk iedere dag,…

'k Kreeg foto's uit het verre noorden, een gouden zon boven besneeuwde bergen, houten rode huizen het Noorderlicht, rendieren, over ‘t meer een orb 'k Kreeg foto's uit een ander werelddeel van zoon, ook sneeuw, Versierd de boom voor het grote grijze houten huis. Binnen veel familie in een rond en op een rij, zoals bij ons en…

Kijk, hoe de tuinman worstelt met de grond zijn bloembed uitgedacht in rijen tulpen Kijk, hoe zijn bloemen in het gelid staan Hoe woest hij schoffelt tegen wilde bloemen die overal ontluiken Bloemen, veelkleurige weelderige verlangend naar water Het zijn wilde bloemen Zomaar uit de aarde Hoe bont, veelzijdig en uitzonderlijk…

Ster van de avond liefde straalt in zachte gloed de ziel ontwaakt zacht Hoe uitnodigend en verrijkend het is om Venus waar te nemen als een lichtende ster, waarbij ze in de vroege avondschemering verschijnt en een zachte gloed verspreidt, een gloed die zich mengt met verlangen en schoonheid, onzichtbaar doch voelbaar. Haar licht omhult…

Geven en nemen Presenteren en ontvangen Plezier en droefenis Dapper en bang Eenheid en polarisatie Liefde en angst Blij en zwaarmoedig Hoop en wanhoop Gezond en ziek Licht en donker Liefhebben en haten Verlangen en afkeer Positief of negatief Het is lachen of huilen Ik hoop op veel lachrimpels En weinig tranen in 2025…

uitgewoond aan de tijd voorbij zullen wij dan elkaar ontmoeten in de wilde wintertuin waar alleen maar blauwe bloemen bloeien draag je nog je lange zilveren haren uitgewaaierd over je ranke blanke schouders kraken je gewrichten nog altijd harder dan de mijne kijk ik nog door watervalgordijnen dreigt het altijd donker nog of zijn wij…

Wie en wat ben ik? In mijn ogen, de jouwe? In spinnenogen?…

Je doet iets, maar waar het toe leidt? Bereikt vaak niet wat je zou willen Soms komt er iets anders uit Daar moet je niet te zwaar aan tillen Denk je wel eens van tevoren: niemand die hier iets aan heeft Dan hoef je toch ook niet te horen: Wat jij doet, is tevergeefs Wie je bent, waar je voor staat en dat je wel uit liefde handelt, is…

het publiek was enthousiast wilde zich vaker de lippen aflikken en kicken op lustgevoel maar de vloer kraakte piepte en weerhield de meute met het zelfde voeten en handenwerk als de blonde die nu tegendraads draaide en het geharrewar in de ogen nam af maar stilte gaf als rustgever geen pas het publiek genoot in pure ongeremdheid…

Het penseel van winteradem walst tussen boom en struik streelt verloren gevallen herfstbladeren fluistert witte vlokken tot zacht tapijt. Kleine kristallen schitteringen vallen zacht dwarrelend naar d'aarde omgetoverd naar diamanten kleuren door winterse zonnestralen. Een wereld toegedicht onder een tedere liefde, een stil lied, een serenade…

waar licht komt is stilte in mij even niets dan warmte waar de weg gaat kom jij op mijn pad wellicht ooit in mijn hart…

Er slingert een rij banken langs de tuinpaden -- voor oude mensen.…

Liefde is het enige Medicijn. Daar kan geen Godsdienst tegenop. Fladder mee Met de liefde En geef het door Telkens weer.…

Ik kan deze ruimte niet (be)schrijven, stil in beweging, eindeloos tijdloos en toch is mijn hartslag voelbaar, telbaar, zelfs hoorbaar. Het licht komt van jouw ogen, afdalend langs een pad als een bergbeek springend naar een ven en valt in mijn ogen waar draaikolken wervelend het licht in gang zetten, dat zich nestelt in mijn borst,…

tussen ons dansten de woorden op een eigen melodie twee mannen op de bühne nog zonder publiek de uitnodigingen waren niet verstuurd de schoonheid als publiekstrekker zat op de enige stoel zij was gevraagd mocht interrumperen op ieder moment vandaar haar blanco script en vrije blik zij had geschiedenis met de blonde zonder dat…

Rivieren worden wilde waters Een weiland wordt een woeste woestijn Dode dieren, een enkel nog even dolend Dat denkt, dat het niet lang meer zal zijn Maar het blijft bestaan, het beest Maar mens, arme van geest Jij, bent er nooit geweest…