Kussentjes van zand waaromheen stille plasjes op Oostende-Strand. Op de kimlijn twee stippen. Geen water. Toch zeker, zee.…

Het werd zo stil, zo stil dat woorden niet geschreven werden, dat beelden zachtjes werden losgelaten. Het werd zo stil zo stil omdat dromen zachter maakten wat werd achtergelaten, omdat later veel later d' ochtenden ongepland gelukkig konden maken. Het werd stil dagen gingen zachter ademen er hoefde niet veel gezegd, alsof iets…

O bestevaerders achter uw burelen O heren jongedames, meisjes ook Wie van uw collectief raakt van de kook welk lid van uw college zit te spelen met gouden sterren van uw kleurpotlood? Uw telraam slaat op tilt voor 't avondrood zich aubergine en marineblauw gekleurd heeft tot het indigo van rouw van 10 naar 80? Al sla je me dood gij zijt…

rakelings aan ademloze diepte voorbij -onderspiegelend omzwachteld met uiteinden van verte gemeten in boogseconden intredend als gelaagd besef bij verstek met naam en toenaam natuurgetrouw dichtbij maar niet geraakt…

Ik zoek door tot ik zeker weet dat ik het niet kan vinden Pas dan overvalt me de vreugde van dingen die er niet zijn Niks is weg wat er nooit was zei mijn ex Ook al vond ik iets…

Als hij als nummer één der cleruskliek rond zal gaan, als pauselijke stunt dan had een Fiat Uno ook gekund zou niet misstaan straks in zijn encycliek Want wie weet nog hoe Petrus kwam gevaren naar Rome met zijn schip over de baren?…

Morgen kom ik thuis van mijn kookworkshop vijf dagen gestreeld, gezoend en gevreeën tot aan de hemelpoort ik voelde me vrouw, zoals het hoort het is zonneklaar, ik moet naar huis naar de stille opdrachten thuis poetsen, de afwas, het bed opmaken ach, soms is het leven wonderlijk raar nu kan ik er weer een jaartje tegen ik zal hem thuis…

Lage berken staan vol sterk levensgenot tussen bevallige struiken waaronder reine poelen verborgen begroeide kuilen juichen over afzondering trots zijn op hun taak kleine tere dieren en de edele gentiaan in eenzaamheid te beschermen achter verre boomtoppen duidt Lippenhuizens watertoren als waarschuwende vinger dat er ergens ook…

Ik geef Het je te doen, Belleville al vraag ik mij met andere lezers af waar Het voor staat als lidwoord dat bepaalt of Het geen doorsnee type androïde dan wel mensaap is behaard van kruin tot daar waar zich Het schaamhaar boven 't kraakbeen van Het heiligbeen bevindt Het valt niet mee, derhalve teken ik bezwaar tegen je Het als…

Na het springen leer ik nu met vaste partners de stille passen tussen tranen en lach, dansen om wat niet mogelijk is en wat ik het mis in mijn fantasie en mijn verlangen Soms huil ik erom Wat er mis ging is voorbij, wat er kan is beperkt Wat ik doe mag geen herhaling zijn Ik oefen nieuwe passen op onbekende vloeren…

Lege rivier wacht een vlinder rust heel even niemand komt voorbij In het eerste blauw van de ochtend voel ik hoe een zachte scheur door de stilte gaat, alsof iets in mij nog niet weet hoe terug te keren naar waar het ooit begon. Een vlinder strijkt neer op de rand van mijn gedachten, haar broze vleugels bewegen traag, als een herinnering…

Morgen komt mijn vrouw thuis, na een vijfdaagse kookworkshop, ik heb niet gepoetst, deed geen afwas, maakte het bed niet op, zo wordt het meteen zonneklaar dat ik niet kan leven zonder haar ! Inderdaad, ik ben een pure ouderwetse romanticus, op en top ...…

’t Is mei maar in mijn hart nog steeds december De tuinen daar ontberen elke groei Mijn zomertijd die eindigde in november Toen brak de zon: jij kapte alle bloei ’t Is mei maar in mijn hart heerst nog de winter Alleen de ijsbloem komt daar nu nog op De wortelstok bevroor in elke flinter: De rozen komen niet meer in de knop…

Verhalen blijven komen op het bureau van hout dat bezwijkt en zwijgt onder zijn uitgewoonde idealen van a-loket naar b-loket verdwaalt hij in het wangedrag dat ‘verfijnd bescheiden’ heet dit veld van goudgeel rogge slaat genadeloos zijn gezicht hoe pijnlijk dat het kaf al weet dat grote wieken kraken draaien ze onderlangs passaat…

Ik luister naar de wind in het begin van de lente als zij één wordt met de rozen hoor ik de wind van overzee op een maandag gaat zij vliegen dat zei zij mij, maar zij ging niet ze keerde naar de bron terug waar zij verkwijnde en verdween…

Daar staat een huis alleen achtergebleven met herinneringen op een rafelig uitgelopen kleed beelden kunnen waardevol zijn wanneer liefde en passie als metgezel de aard van de dingen trouw bleven het opnieuw beleven, brengt terug een kostbaar aandenken dat wel en geen eindigheid bood gezien de fraaie aangezichten die buitenshuis voorbij…

Verlangen doe ik niet naar de complexiteit van de zinderende natuur die in alle spelonken penetreert als een duivel wellicht een held op sokken ik heb ook geen zinnig antwoord voor mannen die in vrouwen komen ik laat ze lekker verder dromen totdat de stille echo in bodemloze diepte verstomt als het begin van doemloos zwijgen van mij…

Mijn gedachten komen van buiten, niet van binnen Ze vinden hun weg van mijn ogen, oren, neus, tong en handen, en zoeken in mijn brein een plaats tussen de waarnemingen die eerder binnenkwamen Samen vormen ze een idee van wie ik ben, een ervaringsapparaat dat onthoudt wat het beleeft en daar gevoelens bij heeft tevredenheid, geluk,…

Een behakte beukenstobbe met ogen der schouwende wijsheid spreekt zelfbewust tot zijn rechte soortgenoten vol lust om hun stam en aanzien te verhogen. De strenge, toch minzame bomen mogen waken over komst, zorg en groeirust van nieuwe rododendronstruiken, gekust door pracht, welke heel de tuin wil zogen. Opengekrabde aarde in perken en…

Tussen lucht en meer drijft een stilte zonder haast licht ademt in mij In de vroege stilte van mijn gedachten wordt elke indruk een lichte golf die door mij heen beweegt, een trilling waarin iets in mij wakker blijft nog voor het een vorm krijgt. Als het licht verschuift in mij wordt elke nuance groter dan ze lijkt, een fluistering die…