Over Mei In zijn bio presenteert Mei ('89) zich als woordkunstenaar in de disciplines epiek en lyriek Hij doet zijn publiek versteld staan van moord en brand der actualiteit en het gif in non-ontmoetingen en haat en nijd in interpersoonlijke relaties die die naam als zodanig niet of nauwelijks verdienen Hij geeft ze evenwel de kost…

Twee takken als armen, Onder een dicht bladerdak Van donkre krullen, Mij beschermend Tegen het verzengende licht Van armageddons vuur.…

Vertel me niet alles. Laat de zwartste bladzijden maar dicht. Sommige dingen moeten stikken in hun eigen inkt. Ik vraag niet naar je hel. De brand in je hoofd hoef je me niet uit te leggen. Dat schurende na-na-na-na van gedachten die tegen de binnenkant van je schedel slaan als vliegen tegen glas. Je zit hier alsof je al half verdwenen…

Je hebt ons teleurgesteld jouw ouders, je broers, iedereen die voor jou heeft gezorgd Je was bevoorrecht, maar nu krijg je een andere kamer We zullen je helpen Nee, je kunt hen niet meer zien dat weet je heel goed Je bent niet rein voor het Heilige Huis Je bent al vergeten Je bent er nooit geweest Niemand kent je Jouw leven begint…

Het was te vroeg om op te staan,  te laat om nog te slapen  toen zij aan de liefde dacht. Hoe zij op prille bloemenvoetjes lento binnenschrijdt zich trillend tussen witte bloesems vlijt. Hoe liefde onder laaiend zonnelicht een lichtvoetig allegro zingt  haar oneindige vleugels spreidt. Hoe zorgeloze, zwoele liefde oogst troost dan weer…

Op deze plek geen happy end, geen blij ei te vinden. Toch voel je de dans van de hanen, dit klooien in plooien van ritmische goochelarij, als thematisch gewelf gespannen hangend aan de dunne lijntjes van talent. Geen gevoel kan tegen zulke bergen op, misschien dan, als kennis dat handje schept. Maar men zou ook gewoon door de dalen…

als je eenmaal weet hoe de trappen klinken vanachter de gesloten deur als je eenmaal weet welke stappen overgeslagen worden op de schreden naar beneden als je eenmaal weet dat diep in je afwezige zelf wel een vredige ruimte bestaat als je eenmaal weet waar die sleutel zich bevindt voordat de werkelijkheid binnendringt als je eenmaal…

Hij zit daar, gebogen, vingers langs glazen kusten waar geen golven meer slaan. Zijn ogen zijn lampjes in de nacht, zijn gedachten scrollen voorbij van drama naar Dopa-Mine. Een junk zonder naald, een gebruiker zonder roes, maar zijn fix is een feed die nooit opdroogt. Hij daalt in een schacht van licht, hakt kleine vonken uit zichzelf,…

De hoorns van de koe ogen soms als angstwekkende wapens die steeds gereed zijn tot keiharde strijd deze strenge speren herbergen het beheer over warmte binnen haar lichaam bewaren in zich bouwsteentjes voor goede gezondheid helpen mee met al wat het runderlijf inwendig doet tevens beslissen die gekromde sieraden van de koeienkop…

(voor Arthur Rimbaud) Ik ben jou niet vergeten, hoeveel ik ook bij anderen vertoef, voorbij al jouw wanhoopskreten, merk hoe ik een ander weerzien proef. Vandaag loop ik weer door Charleville, hier was het, in de Rue Napoléon, waar jij vlees werd voor jouw ziel, Cours d'Orléans, Rue Bourbon en Quai de la Madeleine, vervolgens naar het…

Ach wat een blijdschap Wanneer onbedoeld toch blijkt Dat mooie verhalen als Ongeëvenaarde bronnen van Inspiratie zorgen voor Een onmetelijke hoeveelheid aan Nieuwe inzichten en Onnavolgbare uitgangspunten…

De nachten duren lang, duren, duren; uren, uren lang. Dromen brengen enig soelaas, geven als bloemen in een vaas wat verlichting in het zijn. Dan komt de ochtend toch, je weet wat komt er nog, weer uren aaneengeregen tot een eindeloos lange dag, steeds jezelf komt in tegen. Die ene op wie je wacht, die je wenst, niet verwacht. Die…

Ik lag in diepe slaap genietend van zachte rust toen kwam er iemand die heeft mij o zo teder wakker gekust ik opende mijn ogen en wist niet wat ik zag een schoon lief gezicht met stralende lach. Ik vroeg; “Bent u de engel die mij in 't holst der nacht komt halen?” ze glimlachte en zei “Nee, ik kom je alleen maar wekken, de nacht is…

Mensen overschreeuwen zichzelf bang voor de zinderende zon nog ziek van eigen wanhoop maar het belang van Uw woorden is met geen eerzucht te herhalen de zoete droom van waarheid zal in hen dalen met Uw tranen was het geen verlaten verdriet waarin de stilte oorsprong had was het niet de schreeuw om liefde die alles zag en overwon toen…

ongehoord en onbegrepen als bij slechthorende fietsers met het S-H plaatjes op het achterspatbord geschroefd als waarschuwing aan alle overige weggebruikers of louter en alleen om een stempel te drukken als vorm van zout strooien in een open wond…

De tafel kent ons. Krassen waar woorden vielen. De deur weet hoe hard liefde kan klinken. We waren jong. Niet onschuldig. Soms zocht ik warmte waar jij niet was. Misschien jij ook. De nacht heeft nooit iets verraden. Nu drinken we koffie in dezelfde stilte. Jij kent mijn streken. Ik jouw zwijgen. De maskers liggen ergens…

Gespierd mahonie vindt mijn hand plak geribbelde tandjes onder het vertrouwde hout muziek glijdt van de naald. Een verzadigd viltje vraagt om vezels te plukken als we soebatteren – boven het schuim van verse koppen. Een wollen sjaal glijdt langs plakkerig leer ruik ik Hajenius, terwijl jij steeds harder fluistert. Bitterzoet…

Mijn benen liggen lang als staken aan mijn op en neer gaande buik, longen en hart doen hun werk Onder de bolling rond mijn navel gaat het minder goed, mijn organen zijn ruim over de helft van hun levensduur heet het zakelijk, nou ja het verval gaat langzaam en blijkbaar niet alleen in de gewrichten, mijn schouders, rug en knieën…

Een donkere lucht zeven kleuren fluisteren door de harde stad Nu de boog rust in het geheugen van de aarde, blijft de lucht nog even dragen wat bijna niet te zien is. Elke kleur laat een trilling achter, een zachte echo die door het bloed blijft zingen. De stad ontwaakt met haar scherpe randen en het rumoer dat als glas langs de ziel…

Jij zag dronken vlinders onder frisse lenteregen in bijzijn van de dieren in huizen tussen stegen jij zag ganzen en zag mieren regenwormen in en onder aarde klieren lesbische muizen binnen steden overleven heteroseksuele luizen vol kleuren en plezieren die van mensen en van stieren vol hunkering van heilsoldaat zonder vrees, naakt…