Aan het alleen-zijn ben ik, Na vele jaren van alleen zijn, Wel gewend, maar als mij De eenzaamheid overvalt, Zak ik weg in 'n diep moeras van Melancholische herinneringen, Herinneringen aan de tijd ik niet Alleen was, omringd door liefde, Die ik al zo lang, te lang ontbeer, Alleen nog in herinneringen, Herinneringen aan de tijd…

Onverwacht weergekeerd uit toen der tijden het goud dat blinkt tussen helmgras en duinen de hagen en nezen der indorockjaren rustend in ons collectief onbewuste Javaanse jongens roken Q65 dragen shocking blue gouden ringen in oren hebben geen zin om te gaan naar hun bazen spelen anti-autoritair op gitaren zijn niet…

Heel even dacht ik, wie zijn nou de slachtoffers de kerst in hun bed vierende baligangers naar peace on earth, vrede op aarde verlangers of de treurig in Holland gebleven reiskoffers? Het is maar een vraag, was het vliegtuig te vol of werd er - heel sneaky - gestaakt op Schiphol?...…

Tussen wat was en kan zijn Een recept voor morgen Er zijn dagen die zich nauwelijks laten afronden. Ze blijven hangen aan de rand van het jaar, als licht dat weigert te verdwijnen. Misschien wil het nog even blijven - omdat ook wij aarzelen voordat we verdergaan. We kijken terug. Niet om het verleden vast te grijpen, maar om te…

Ik nader de vijand en verschuil me tot het donker wordt Ik graaf me in, sluip 's nachts in mijn frontjas om het terrein te egaliseren voor een verrassingsaanval op een geschikt moment Vechtend tegen de slaap sta ik in de greppel te bijten op de punt van mijn tong en in de verte te turen Op mijn schouderflappen prijken mijn insignes…

En terwijl…. ik langs de vaart, altijd die roeiboot op het droge voorbijloop met de titel ‘ t Kan! dacht ik over een kerstgedachte en wist dat ‘t kon Terwijl ik dokumenten kreeg waarin de voorbereiding van dreiging wist ik dat ‘t kan Dat we steeds nieuwe dingen bedenken zoals er elk voorjaar nieuwe knoppen aan bomen zoals de geboorten…

ik graaf ik graaf met overtuiging ik graaf om iets te vinden van die twee kinderen misschien wel gravend ergens in Europa twee blonde koppies een meisje een jochie tot ik beland in een schemerige caravan staand neem ik aan aan het hoofd van de uitklaptafel een radio klinkt door wat gelige contouren mensen praten tegen mij aan…

Dagen knijpen stilaan toe. Zo was en is het van nature. Donker duwt verspreid bijeen. Waar nog weinig kan, rijpt rust. Licht betekent zichtbaar, komt van bronnen, klein, groot, van schemering tot zonneschijn en vormen van aangestoken zijn. Grote bron van licht, ruimte, altoos present in het heelal, nadert dra zijn verste verte, zal keren…

onbewust van klassiekers met blijde voeten stappen op koud zeil uit het nest weg van de verenlastsmet ongevraagde mest in dons uit angst opgedroogd krijt na dolschoppen doorlopen op naar ontregelend keren de eigen schulden bezuren opveren van gouden oudjes letteren uit een kwetterend overdreven breed verleden langzaamaan achter…

Wie spreekt over het leven en de dood moet de taal van liefde spreken schrijven op het scherp van het potlood zwijgen met het hart als wiekend teken. Wie het overkomt: de dood of het leven moet in het zicht van het licht naar het pad van de wolken zweven vuren laten branden als in een heldendicht. Wie bloemen ziet groeien op gebroken grond…

Is dat zo? vraag ik u af. Jazeker - ik vraag het en vraag het u tegelijkertijd. Ik gooi dit hete hangijzer vast in de groep, om u zelf ook die vraag te laten stellen, snapt u wel? Als ware het een boemerang. Misschien wat pijnlijk en confronterend, zo in aanloop naar het feest van het licht en de vrede in 's mensen harten, maar wees gerust.…

Ik ben een metafoor die niemand begrijpt, een zin die struikelt, een stilte die blijft. Ik draag het masker van regen en wind, en verlies mij telkens, waar ik jou terugvind. Mijn hart is een raam dat beslaat in de kou, het toont wat vervaagd, maar verbergt wat ik wou. Elke traan is een woord dat nooit werd gezegd, elk gebaar een verhaal dat…

Ze zei het zo vaak dat het bijna een gebed werd: alles een plekje geven. Alsof verdriet zich laat neerzetten op een plank, in een lade, tussen de theeglazen en het servies van een leven dat ooit eenvoudig was. Maar elke ochtend stond ze op met de zwaarte die nergens wilde rusten. Over welk plekje ging het eigenlijk— waar laat je een moederhart…

een verre idylle slechts bereikbaar in de stilte die 's nachts oplicht het eiland een gedachte een nomade onder volle maan aan de rand een oud beseffen waar de kern in 't midden ligt de geur van zout eeuwenoud hout onbenoemd en uit het zicht…

Ik wilde je vergeten nu jij om mijn liefde niet meer kunt vragen maar ik ben weerloos tegen gedroomde kussen en oude scènes van de ene dag per jaar dat je mijn vader was en met mooie woorden zonder mij aan te kijken over mijn gemis heen praatte en dat ik je stoorde en moest gaan spelen en die keer onder aan de trap dat ik je…

Er zijn ochtenden waarop de onrust als warme lava door mij heen zakt - niet boos, niet fel, maar zoekend naar een plek om even neer te dwarrelen. Dan teken ik cirkels, logo’s, lijnen die niets van mij willen, behalve dat ik er ben. Ik leer dat herstel niet loopt, maar wiegt, golft, me soms neervlijt in een mellow mist waar series mij vasthouden…

Ik ridderde mijzelf en ging uit huis om het onbekende tot het mijne te maken Beducht voor gevaren trok ik steeds verder hopend op een hand en op de geruststelling: Blijf, hier ben je veilig hier is een plek voor jou een eigen plek geen nis in een van de portalen waar je een vreemde blijft voor de gezanten en de raadgevers Je hoeft…

Zout op mijn huid blijft de zee weet wat ik vergat ik luister stil mee Het eiland ligt niet op de kaart, maar onder mijn oogleden. Elke golf tegen de rotsen echoot verlangen - stilte bewaard als een schelp tegen het hart, tikkend op herinnering. Ik wandel de grens van zand en zee, waar de horizon ademt als een dromer die weigert te ontwaken…

Er lag een kaart in mijn bus zonder naam, sneeuw die niet valt, een handschrift dat mij nergens naartoe bracht. “Warme feestdagen,” alsof warmte iets is dat men kan verzenden zonder afzender, zonder bewijs van leven. De envelop rook naar niets: geen huis, geen keuken, geen verleden. Alleen papier dat doet alsof het iets betekent.…

In de Oud-Katholieke Kerk van Gouda zong de jazzzangeres Nina Yip haar eerste live-concert en het lukte haar om een Nina Simone te zijn, maar dan zonder bipolaire stoornis, drank en drugs. De pianist had een groot aandeel in het opzwepende karakter. Als fado-vrouw en eeuwige treurwilg met haar strakke, zwarte jurk verhulde Nina haar…